Κάποτε το παιδί τελείωνε το σχολείο και είχε μπροστά του ένα απόγευμα.
Σήμερα, πολλές φορές, τελειώνει το σχολείο και ξεκινά… το δεύτερο πρόγραμμα της ημέρας.
Φροντιστήριο, ξένη γλώσσα, αθλητισμός, μουσική, δραστηριότητες, διάβασμα, εργασίες και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά λίγη ώρα για παιχνίδι. Αν περισσέψει.
Και μετά έρχεται η οθόνη. Όχι πάντα επειδή το παιδί το ζητά. Συχνά επειδή οι “μεγάλοι” δεν προλαβαίνουν.
Έχουμε δημιουργήσει μια παιδική ηλικία γεμάτη «πρέπει» και μετά απορούμε γιατί τα παιδιά είναι κουρασμένα.
Θέλουμε να είναι άριστα στο σχολείο, καλά στον αθλητισμό, προχωρημένα στις ξένες γλώσσες, δημιουργικά, κοινωνικά, υπεύθυνα και πάντα χαμογελαστά.
Μόνο που ένα παιδί δεν είναι project.
Όταν ο εκπαιδευτικός γίνεται «υπάλληλος» και ο γονέας «πελάτης» – Τι συμβαίνει στο σχολείο
Δεν χρειάζεται κάθε ώρα της ημέρας να έχει εκπαιδευτική αξία. Δεν χρειάζεται κάθε δραστηριότητα να αποτελεί «επένδυση για το μέλλον».
Χρειάζεται και να βαρεθεί.
Να τρέξει.
Να λερωθεί.
Να παίξει χωρίς σκοπό.
Να κοιτάξει από το παράθυρο.
Να φανταστεί.
Να κάνει κάτι που δεν θα μπει ποτέ στο βιογραφικό του.
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι τα παιδιά δεν κάνουν αρκετά.
Ίσως είναι ότι τους ζητάμε να κάνουν πάρα πολλά, πολύ νωρίς.
Και μέσα στην προσπάθειά μας να τους προσφέρουμε «όλα τα εφόδια», ξεχνάμε να τους προσφέρουμε κάτι πολύ πιο απλό:
χρόνο.
Χρόνο για να είναι παιδιά.
