Υπάρχει μια περίεργη αντίληψη που έχει αρχίσει να παγιώνεται.
Ότι ο εκπαιδευτικός πρέπει να είναι διαθέσιμος για όλα.
Να διδάσκει.
Να απαντά.
Να διαχειρίζεται κρίσεις.
Να αντιμετωπίζει συμπεριφορές.
Να επικοινωνεί με γονείς.
Να συμπληρώνει ατελείωτα έγγραφα.
Να παρακολουθεί επιμορφώσεις.
Να προσαρμόζεται σε κάθε νέα απαίτηση.
Να αντιμετωπίζει τις ελλείψεις του συστήματος.
Και φυσικά να συνεχίζει να χαμογελά.
Μόνο που πίσω από την έδρα υπάρχει ένας άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος που κουράζεται, αγχώνεται, απογοητεύεται και κάποια στιγμή χρειάζεται κι εκείνος στήριξη.
Ο εκπαιδευτικός δεν ζητά προνόμια.
Ζητά να μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά του.
Να έχει χρόνο για τον μαθητή.
Να έχει υποστήριξη όταν αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις.
Να εργάζεται σε ένα σχολείο που δεν λειτουργεί μονίμως στα όρια.
Γιατί όταν η κοινωνία ζητά από τον εκπαιδευτικό να γίνει τα πάντα, στο τέλος κινδυνεύει να χάσει το σημαντικότερο:
την ίδια τη διδασκαλία.
Και υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση που πρέπει κάποτε να σταματήσει.
Ο εκπαιδευτικός δεν είναι υπηρέτης της κοινωνίας.
Είναι ένας από τους ανθρώπους που κρατούν την κοινωνία όρθια.
Και αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε το σχολείο, ίσως πρέπει πρώτα να αρχίσουμε να σεβόμαστε αυτούς που το κρατούν καθημερινά ανοιχτό.
Όταν ο εκπαιδευτικός γίνεται «υπάλληλος» και ο γονέας «πελάτης» – Τι συμβαίνει στο σχολείο
