Κάθε γονιός θέλει το καλύτερο για το παιδί του.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν το «καλύτερο» γίνεται «περισσότερο».
Περισσότερο διάβασμα.
Καλύτεροι βαθμοί.
Περισσότερες δραστηριότητες.
Περισσότερες επιτυχίες.
Καλύτερη επίδοση από τα άλλα παιδιά.
Και κάπου εκεί το παιδί αρχίζει να αισθάνεται ότι δεν αρκεί.
Όχι επειδή κάποιος του το είπε ευθέως.
Αλλά επειδή το καταλαβαίνει από τις αντιδράσεις των μεγάλων.
Ένας βαθμός γίνεται μέτρο αξίας.
Μια αποτυχία γίνεται απογοήτευση.
Μια λάθος επιλογή γίνεται «χαμένη ευκαιρία».
Και το παιδί μαθαίνει να φοβάται περισσότερο την αποτυχία παρά να χαίρεται την προσπάθεια.
Οι γονείς δεν το κάνουν από κακία.
Το κάνουν από αγωνία.
Φοβούνται ότι αν δεν πιέσουν, το παιδί θα μείνει πίσω.
Ότι αν δεν επενδύσουν σήμερα, θα δυσκολευτεί αύριο.
Ότι ο κόσμος είναι ανταγωνιστικός και πρέπει να είναι έτοιμο.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη στήριξη και στην πίεση.
Και όταν την ξεπερνάμε, το παιδί δεν μεγαλώνει πιο δυνατά.
Μεγαλώνει με την αίσθηση ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει πως αξίζει.
Ίσως λοιπόν το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας δεν είναι να τα κάνουμε τέλεια.
Είναι να τους επιτρέψουμε να είναι άνθρωποι.
Να κάνουν λάθη.
Να αποτυγχάνουν.
Να αλλάζουν γνώμη.
Να μην είναι πάντα πρώτοι.
Και να ξέρουν κάτι πολύ σημαντικό:
η αξία τους δεν εξαρτάται από την επίδοσή τους.
Όταν ο εκπαιδευτικός γίνεται «υπάλληλος» και ο γονέας «πελάτης» – Τι συμβαίνει στο σχολείο
