Στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς μετράμε βαθμούς, επιτυχίες και στατιστικά. Σπάνια, όμως, μετράμε τους ανθρώπους που κράτησαν όρθιο το σχολείο.
Υπάρχουν ειδήσεις που γίνονται πρωτοσέλιδα.
Οι διορισμοί.
Οι προσλήψεις.
Οι εξετάσεις.
Οι αλλαγές στα προγράμματα σπουδών.
Και υπάρχουν ιστορίες που δεν θα διαβάσουμε ποτέ σε καμία ανακοίνωση.
Ιστορίες ανθρώπων που δεν αναζητούν την αναγνώριση, δεν περιμένουν ένα χειροκρότημα και δεν θα εμφανιστούν ποτέ σε μια φωτογραφία με τίτλους και φλας.
Είναι οι άνθρωποι που κρατούν καθημερινά ζωντανό το δημόσιο σχολείο.
Η καθαρίστρια που φτάνει πριν από όλους
Όταν οι μαθητές περνούν την πόρτα του σχολείου, όλα μοιάζουν έτοιμα.
Οι αίθουσες είναι καθαρές.
Οι διάδρομοι τακτοποιημένοι.
Οι τουαλέτες λειτουργικές.
Ελάχιστοι σκέφτονται ότι κάποιος βρέθηκε εκεί πολύ νωρίτερα, πριν ακόμη ξημερώσει, για να προετοιμάσει τον χώρο όπου θα περάσουν εκατοντάδες παιδιά την ημέρα τους.
Δεν θα ακούσει ποτέ ένα «ευχαριστώ» από όλους όσοι εξυπηρετούνται από τη δουλειά της.
Κι όμως, χωρίς αυτήν, η καθημερινότητα του σχολείου θα ήταν αδύνατη.
Γιατί οι εκπαιδευτικοί δεν καταλαβαίνουν άμεσα την κακοποίηση των μαθητών τους; Ευθύνες του ΥΠΑΙΘΑ
Ο σχολικός φύλακας της εμπιστοσύνης
Υπάρχουν σχολεία όπου ο επιστάτης γνωρίζει τα παιδιά με το μικρό τους όνομα.
Ξέρει ποιο παιδί φοβάται να μπει στην τάξη.
Ποιο παιδί χρειάζεται μια κουβέντα.
Ποιο παιδί χαμογελά λιγότερο από χθες.
Δεν είναι εκπαιδευτικός.
Δεν διδάσκει.
Αλλά πολλές φορές αποτελεί το πρώτο πρόσωπο που θα υποδεχθεί έναν μαθητή το πρωί και το τελευταίο που θα τον αποχαιρετήσει το μεσημέρι.
Οι άνθρωποι της Ειδικής Αγωγής
Στις σχολικές αίθουσες της Ειδικής Αγωγής γράφονται καθημερινά μικρά θαύματα.
Ένα παιδί που καταφέρνει να επικοινωνήσει για πρώτη φορά.
Ένας μαθητής που κάνει μόνος του κάτι που μέχρι χθες φαινόταν αδύνατο.
Μια οικογένεια που βλέπει το παιδί της να προοδεύει με μικρά αλλά σταθερά βήματα.
Οι εκπαιδευτικοί, τα μέλη του Ειδικού Εκπαιδευτικού και του Ειδικού Βοηθητικού Προσωπικού γνωρίζουν ότι η πρόοδος δεν μετριέται πάντα με βαθμούς.
Μερικές φορές μετριέται με ένα βλέμμα.
Με μια λέξη.
Με μια αγκαλιά.
Με μια κατάκτηση που για άλλους μοιάζει μικρή, αλλά για εκείνο το παιδί είναι ένας ολόκληρος κόσμος.
Η γραμματεία που λύνει προβλήματα χωρίς να φαίνεται
Πόσες φορές μια σχολική μονάδα λειτουργεί χάρη στην επιμονή των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από ένα γραφείο;
Έγγραφα.
Πιστοποιητικά.
Εγγραφές.
Απογραφές.
Επικοινωνία με γονείς και υπηρεσίες.
Μια ατελείωτη γραφειοκρατία που δύσκολα γίνεται αντιληπτή από όσους βρίσκονται έξω από το σχολείο.
Κι όμως, χωρίς αυτήν, τίποτα δεν θα λειτουργούσε ομαλά.
Ο εκπαιδευτικός που δεν κοιτάζει το ρολόι
Υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές που τελειώνουν το ωράριό τους αλλά όχι το έργο τους.
Θα μείνουν μετά το κουδούνι.
Θα οργανώσουν μια γιορτή.
Θα συνοδεύσουν μια εκδρομή.
Θα μιλήσουν με έναν γονέα που έχει ανάγκη.
Θα απαντήσουν σε ένα μήνυμα αργά το βράδυ.
Όχι επειδή είναι υποχρεωμένοι.
Αλλά επειδή θεωρούν ότι η εκπαίδευση δεν τελειώνει όταν χτυπήσει το κουδούνι.
Οι γονείς που γίνονται σύμμαχοι
Το δημόσιο σχολείο στηρίζεται και στους γονείς.
Σε εκείνους που προσφέρουν εθελοντικά χρόνο.
Που συμμετέχουν σε δράσεις.
Που βοηθούν όταν υπάρχει ανάγκη.
Που συνεργάζονται με τους εκπαιδευτικούς χωρίς αντιπαραθέσεις και εντάσεις.
Η σχέση σχολείου και οικογένειας δεν είναι τυπική.
Είναι μια συμμαχία με κοινό στόχο το παιδί.
Η κοινωνία που συχνά ξεχνά να πει «ευχαριστώ»
Είναι εύκολο να ασκήσουμε κριτική όταν κάτι δεν λειτουργεί.
Πιο δύσκολο είναι να αναγνωρίσουμε όσα λειτουργούν σωστά.
Κάθε Σεπτέμβριο χιλιάδες άνθρωποι εργάζονται αθόρυβα για να ανοίξουν τα σχολεία.
Χωρίς μεγάλα λόγια.
Χωρίς δημοσιότητα.
Χωρίς προσδοκία ανταμοιβής.
Ίσως αξίζει, έστω για μια στιγμή, να αναλογιστούμε πόσο διαφορετική θα ήταν η καθημερινότητα των παιδιών μας χωρίς αυτούς.
Το σχολείο είναι μια κοινότητα
Ένα σχολείο δεν το χτίζουν μόνο οι τοίχοι του.
Το χτίζουν οι άνθρωποι.
Ο εκπαιδευτικός που εμπνέει.
Η καθαρίστρια που φροντίζει.
Ο διευθυντής που συντονίζει.
Το μέλος του ΕΕΠ που στηρίζει.
Ο σχολικός νοσηλευτής που προστατεύει.
Ο γονέας που συνεργάζεται.
Ο μαθητής που σέβεται.
Όλοι μαζί συνθέτουν μια μικρή κοινωνία.
Και όπως κάθε κοινωνία, έτσι και το σχολείο προχωρά μόνο όταν οι άνθρωποί του αισθάνονται ότι η προσφορά τους έχει αξία.
Ίσως, λοιπόν, το επόμενο «ευχαριστώ» να μην χρειάζεται να απευθυνθεί σε κάποιον διάσημο ή επιτυχημένο. Ίσως να αξίζει να το πούμε σε εκείνον που κάθε πρωί ανοίγει την πόρτα του σχολείου και, αθόρυβα, συμβάλλει ώστε χιλιάδες παιδιά να έχουν ένα ασφαλές, ανθρώπινο και ζωντανό περιβάλλον μάθησης.
Γιατί οι πραγματικοί ήρωες της εκπαίδευσης δεν βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα. Βρίσκονται καθημερινά μέσα στα σχολεία, κάνοντας τη διαφορά χωρίς να ζητούν τίποτα σε αντάλλαγμα.
