Στο νομοσχέδιο για τη σχολική βία -η οποία αποτελεί συνέπεια της κοινωνίας της εκμετάλλευσης και της βίας που διαχρονικά υποστηρίζουν οι αντιλαϊκές κυβερνήσεις- το ΚΚΕ θέτει ευθύς εξαρχής το κύριο και κρίσιμο ζήτημα:
Να φτιάξουμε το σχολείο που θα προσαρμόζεται στα όνειρα και στις ανάγκες των μαθητών και όχι οι μαθητές να προσαρμόζονται στην καταθλιπτική πραγματικότητα του σημερινού σχολείου.
Σε αυτόν τον δρόμο, η ύπαρξη ειδικών επιστημόνων και άλλων δομών υποστήριξης, μπορούν να συμβάλλουν στην ουσιαστική αντιμετώπιση του φαινομένου. Θέτοντας δηλαδή στο επίκεντρο και την εκπαιδευτική πολιτική που παράγει και αναπαράγει την περιθωριοποίηση, το πρόσθετο άγχος, την ανασφάλεια στους μαθητές, τον ανταγωνισμό και τις διάφορες ακυρώσεις της προσωπικότητάς τους.
Άλλωστε, τα προβληματικά και επικίνδυνα σημεία του νομοσχεδίου διαφαίνονται ήδη από την αρχική παρουσίασή του. Η σχολική βία, δεν διευκρινίζεται εννοιολογικά ανοίγοντας τον δρόμο σε επικίνδυνες γενικεύσεις. Ενώ, οι διάφορες πλατφόρμες ενδέχεται να ευνοήσουν την “ανθρωποφαγία” στη σχολική κοινότητα και να δημιουργήσουν κλίμα καχυποψίας, όπου η παιδαγωγικά αναγκαία “ζεστασιά” στις σχέσεις εκπαιδευτικών και μαθητών θα υπονομεύεται.
Σήμερα, είναι αναγκαίο να ανοίξει μια ουσιαστική και νηφάλια συζήτηση για τη σχολική βία, αλλά και να βρεθεί στο επίκεντρο των διεκδικήσεων και των δημιουργικών πρωτοβουλιών ένα σχολείο που θα προωθεί την ομαδικότητα, την αλληλοβοήθεια, την αλληλεγγύη. Ένα σχολείο που στον ανταγωνισμό και την καλλιέργεια κλίματος απειλής θα απαντά, γράφοντας στις σημαίες του:
“Ένας για όλους και όλοι για έναν”!
