Σε έναν τομέα κρίσιμο όσο η εκπαίδευση, η αλλαγή προσώπων στο τιμόνι του Υπουργείου Παιδείας θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για ανανέωση, αναθεώρηση και ουσιαστική πρόοδο. Ωστόσο, στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, η πραγματικότητα αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο: οι υπουργοί αλλάζουν, αλλά η πολιτική μένει η ίδια – επικοινωνιακή, πρόχειρη, χωρίς στρατηγικό σχέδιο, χωρίς διάλογο με τους άμεσα εμπλεκόμενους.
Η νέα υπουργός Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, επιβεβαιώνει από τις πρώτες κιόλας κινήσεις της πως η εκπαίδευση συνεχίζει να αντιμετωπίζεται ως πεδίο εντυπώσεων και όχι ουσίας. Οι εξαγγελίες της για αλλαγές στο ωρολόγιο πρόγραμμα των πρώτων τάξεων του δημοτικού, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους εκπαιδευτικούς και την πανεπιστημιακή κοινότητα, προκαλούν εύλογες ανησυχίες. Η εκπαίδευση δεν είναι «λάστιχο» που τεντώνεται για να χωρέσει κάθε νέα ιδέα, χωρίς να υπολογίζονται οι συνέπειες σε μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς.
Η αξιολόγηση στην πράξη: Βιολόγος διδάσκει Χημεία, σύμβουλοι αξιολογούν χωρίς μαθητές!
Η ίδια λογική είχε κυριαρχήσει και στις εξαγγελίες των προκατόχων της. Ποιος ξεχνά τις υποσχέσεις της Νίκης Κεραμέως για το «πολλαπλό βιβλίο», που παρουσιάστηκε ως επανάσταση αλλά έμεινε στα χαρτιά; Ποιος αγνοεί τις εξαγγελίες του Κυριάκου Πιερρακάκη για μείωση της γραφειοκρατίας, που τελικά οδήγησαν απλώς στη… ψηφιοποίησή της; Ποιος μπορεί να λησμονήσει την επίσκεψη του ίδιου του πρωθυπουργού στο υπουργείο Παιδείας, όχι για να ενισχύσει τον διάλογο ή να παρουσιάσει όραμα, αλλά για να απειλήσει τους εκπαιδευτικούς με απολύσεις;
Την ίδια ώρα, το ολοήμερο σχολείο παραμένει υποβαθμισμένο. Η εξαγγελθείσα λειτουργία του μέχρι τις 17:30 αποδείχθηκε γράμμα κενό, αφού η έλλειψη υποδομών και η κατάργηση του υπεύθυνου δασκάλου το μετέτρεψαν σε έναν θεσμό χωρίς περιεχόμενο και προοπτική. Η πολιτική ηγεσία φαίνεται να αγνοεί πως οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις απαιτούν σχέδιο, επιστημονική τεκμηρίωση και, κυρίως, διάλογο.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης καλεί την κυβέρνηση και όλες τις πολιτικές δυνάμεις να εγκαταλείψουν τις αποσπασματικές και επικοινωνιακές λογικές. Ζητά την επανασύσταση του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, με στόχο τη χάραξη μιας εθνικής στρατηγικής για την εκπαίδευση, βασισμένης σε ευρείες συναινέσεις και σεβασμό στην επιστημονική κοινότητα.
Η εκπαίδευση δεν αντέχει άλλους «μαθητευόμενους μάγους». Απαιτεί υπεύθυνες πολιτικές, με συνέπεια και συνέχεια, μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες.
Δημοκρατική Συνεργασία Εκπαιδευτικών
