“Λίγες ώρες και τρεις μήνες διακοπές”: Ο μύθος των προνομιούχων εκπαιδευτικών
Σε κάθε συζήτηση για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, η ίδια κασέτα παίζει ξανά και ξανά: «Οι εκπαιδευτικοί είναι βολεμένοι, δουλεύουν λίγο και απολαμβάνουν τρεις μήνες διακοπές». Μια εικόνα που μοιάζει βγαλμένη από γραφικό σκίτσο και όχι από την πραγματικότητα των σχολικών αιθουσών.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, απέχει παρασάγγας από την επικρατούσα αντίληψη. Ας ξεδιπλώσουμε τους μύθους και ας φωτίσουμε την αθέατη πλευρά ενός λειτουργήματος που απαιτεί πολλά περισσότερα απ’ όσα φαίνονται.
Μύθος 1: «Οι εκπαιδευτικοί διδάσκουν μόνο 23 ώρες την εβδομάδα»
Αν δούμε το ημερήσιο πρόγραμμα, ναι, ένας εκπαιδευτικός μπορεί να βρίσκεται στην τάξη για 20-23 ώρες εβδομαδιαίως. Όμως αυτό είναι απλώς η «σκηνή». Το πραγματικό έργο εκτυλίσσεται στα παρασκήνια.
Κάθε ώρα διδασκαλίας συνοδεύεται από πολλές ώρες αθέατης εργασίας:
Προετοιμασία μαθήματος: Δημιουργία υλικού, σχεδιασμός δραστηριοτήτων, ενσωμάτωση σύγχρονων μεθόδων.
Αξιολόγηση μαθητών: Διορθώσεις γραπτών, εξατομικευμένη ανατροφοδότηση, βαθμολογίες.
Γονική επικοινωνία: Επαφές με γονείς, συναντήσεις, διαχείριση θεμάτων συμπεριφοράς ή επίδοσης.
Γραφειοκρατία: Πρακτικά, απουσίες, αναφορές, καταστάσεις.
Συμμετοχή σε δράσεις: Σχολικές εκδηλώσεις, επισκέψεις, διαγωνισμοί, project.
Επιμορφωτικά σεμινάρια & συνεδριάσεις: Υποχρεωτική συμμετοχή για συνεχή επαγγελματική ανάπτυξη.
Η διδασκαλία δεν τελειώνει όταν χτυπά το κουδούνι. Συνεχίζεται τα απογεύματα, τα σαββατοκύριακα, στο σπίτι. Κάθε ώρα στην τάξη κρύβει πίσω της ώρες αόρατης και μη αναγνωρισμένης δουλειάς.
Μύθος 2: «Οι εκπαιδευτικοί κάνουν 3 μήνες διακοπές το χρόνο»
Ένα ακόμα επίμονο κλισέ που δε στηρίζεται σε κανένα στοιχείο.
Οι σχολικές υποχρεώσεις συνεχίζονται ως το τέλος Ιουνίου: Τελικές εξετάσεις, επιτηρήσεις, βαθμολογήσεις, μηχανογραφικά.
Ιούλιος – εφημερίες στα σχολεία: Οι διευθύνσεις παραμένουν ανοιχτές και οι εκπαιδευτικοί εναλλάσσονται σε υπηρεσία.
Από 1η Σεπτεμβρίου επιστροφή στα σχολεία: Οργάνωση νέας χρονιάς, αναθέσεις, προγραμματισμός, διοικητικές διαδικασίες.
Στην πραγματικότητα, οι καθαρές ημέρες «ξεκούρασης» δεν ξεπερνούν τις 6-7 εβδομάδες – και μάλιστα χωρίς δυνατότητα ευελιξίας ως προς το πότε μπορεί κάποιος να πάρει την άδειά του, σε αντίθεση με τον ιδιωτικό τομέα.
Η σκληρή αλήθεια: Έργο ζωής με μισθό επιβίωσης
Ο νεοδιόριστος εκπαιδευτικός στην Ελλάδα αμείβεται με λιγότερα από 900 ευρώ καθαρά. Αυτό, παρά τα πτυχία, τα σεμινάρια, τα μεταπτυχιακά, τις πολυετείς λίστες αναμονής.
Και δεν αμείβεται μόνο για τη διδασκαλία. Ο εκπαιδευτικός είναι καθημερινά:
Ψυχολόγος για τον μαθητή που παλεύει με άγχος ή οικογενειακά προβλήματα.
Συμβουλευτικός καθοδηγητής για τον έφηβο που ψάχνει κατεύθυνση.
Κοινωνικός λειτουργός σε κοινωνικά ευάλωτες περιπτώσεις.
Πηγή σταθερότητας σε απομονωμένες σχολικές μονάδες με ελάχιστες υποδομές.
Η στοχοποίηση δεν είναι τυχαία
Η διαρκής προσπάθεια να παρουσιαστεί ο εκπαιδευτικός ως «βολεμένος» δεν είναι απλώς παρεξήγηση. Είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής:
Αποδυνάμωση του δημόσιου σχολείου, με στόχο τη σταδιακή ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης.
Δικαιολόγηση χαμηλών μισθών και ελαστικών συμβάσεων.
Μετατροπή του λειτουργήματος σε απλή εργολαβία, με κριτήρια αποδοτικότητας που θυμίζουν business plan.
Διδασκαλία: Δεν είναι δουλειά, είναι αποστολή
Η αξία του εκπαιδευτικού δεν αποτυπώνεται σε Excel. Δεν μετριέται σε ώρες, ούτε σε παραγόμενα «προϊόντα». Είναι μια επένδυση στο μέλλον της κοινωνίας, στους ανθρώπους που θα την ορίσουν.
Αν θέλουμε ένα ουσιαστικό σχολείο, ένα πραγματικό μέλλον για τη νέα γενιά, πρέπει πρώτα να αποκαταστήσουμε την αξιοπρέπεια αυτών που το υπηρετούν.
Διότι όταν υπονομεύεται ο δάσκαλος, υπονομεύεται το ίδιο το θεμέλιο της παιδείας – και κατ’ επέκταση της ίδιας της κοινωνίας.
Γιατί οι εκπαιδευτικοί δεν καταλαβαίνουν άμεσα την κακοποίηση των μαθητών τους; Ευθύνες του ΥΠΑΙΘΑ
