«Ήρθε η ώρα να επανεξεταστεί το δικαίωμα επαναδιεκδίκησης μόνιμου διορισμού από ήδη διορισμένους εκπαιδευτικούς», επισημαίνει ο Νεκτάριος Βικτωράτος, ζητώντας ένα δικαιότερο και σταθερότερο σύστημα διορισμών.
Αξιότιμη κυρία Υπουργέ,
Με την παρούσα επιστολή θα ήθελα να θέσω υπόψη σας ένα ζήτημα που δημιουργεί έντονη αίσθηση αδικίας σε μεγάλο αριθμό αναπληρωτών εκπαιδευτικών και μελών Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού, οι οποίοι επί σειρά ετών υπηρετούν τη δημόσια εκπαίδευση προσπαθώντας να αποκτήσουν μία μόνιμη θέση.
Κάθε νέος πίνακας αποτελεί για εμάς το αποτέλεσμα πολυετούς προσπάθειας. Προϋπηρεσία, μεταπτυχιακές σπουδές, επιμορφώσεις, ξένες γλώσσες και πρόσθετα ακαδημαϊκά προσόντα αποκτώνται με σημαντικό προσωπικό, οικογενειακό και οικονομικό κόστος, με την εύλογη προσδοκία ότι σταδιακά θα μας οδηγήσουν πιο κοντά στον πρώτο μόνιμο διορισμό.
Στην πράξη, όμως, παρατηρείται ένα φαινόμενο που θεωρώ ότι αξίζει σοβαρής θεσμικής επανεξέτασης.
Ήδη διορισμένοι εκπαιδευτικοί και μέλη ΕΕΠ, μετά την παρέλευση του προβλεπόμενου χρονικού περιορισμού, αποκτούν εκ νέου δικαίωμα συμμετοχής στις διαδικασίες διορισμού.
Μάλιστα, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες ήδη διορισμένοι έχουν συμμετάσχει δύο ή ακόμη και τρεις φορές σε διαδικασίες διορισμού και επανέρχονται στους πίνακες, είτε στον ίδιο κλάδο είτε μέσω διαφορετικών πινάκων αξιοποιώντας πρόσθετους τίτλους και προσόντα.
Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται στην πράξη μια διαρκής ανακύκλωση των πινάκων και, κατ’ επέκταση, των ίδιων των θέσεων.
Ένας ήδη μόνιμα διορισμένος μπορεί να επανέλθει στη διαδικασία, να καταλάβει νέα μόνιμη θέση και να αφήσει την προηγούμενη, η οποία στη συνέχεια πρέπει εκ νέου να καλυφθεί.
Την ίδια στιγμή, χιλιάδες αναπληρωτές που δεν έχουν αποκτήσει ακόμη ούτε τον πρώτο τους μόνιμο διορισμό βλέπουν τη σειρά τους στους πίνακες να μεταβάλλεται σημαντικά, παρά την αύξηση της προϋπηρεσίας και των ακαδημαϊκών τους προσόντων.
Θα ήθελα να καταστήσω σαφές ότι το ζήτημα δεν αφορά τους ίδιους τους συναδέλφους. Κάθε εκπαιδευτικός δικαιούται να αξιοποιεί τις δυνατότητες που του παρέχει η ισχύουσα νομοθεσία.
Το ζήτημα είναι θεσμικό και αφορά τον τρόπο με τον οποίο έχει σχεδιαστεί το σύστημα.
Είναι, όμως, εύλογο να αναρωτηθεί κανείς εάν επιτυγχάνεται η απαιτούμενη ισορροπία όταν ένας ήδη μόνιμα διορισμένος μπορεί να επανέρχεται επανειλημμένα στη διαδικασία διορισμών, ενώ ένας αναπληρωτής μπορεί να υπηρετεί επί σειρά ετών χωρίς να έχει αποκτήσει ακόμη την πρώτη του μόνιμη θέση.
Το αποτέλεσμα είναι πολλοί αναπληρωτές να αισθάνονται ότι, όσο και αν αυξάνουν την προϋπηρεσία και τα προσόντα τους, η προοπτική διορισμού μετακινείται συνεχώς.
Φτάνουμε στην πηγή, αλλά νερό δεν πίνουμε…
Για ακόμη μία φορά, πολλοί αναπληρωτές βλέπουμε τις θέσεις μας στους πίνακες να υποχωρούν, παρά το γεγονός ότι κάθε χρόνο προσθέτουμε προϋπηρεσία, ακαδημαϊκά προσόντα και επιμορφώσεις.
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι ήδη διορισμένοι εκπαιδευτικοί αποκτούν ξανά δικαίωμα συμμετοχής μετά την παρέλευση του προβλεπόμενου χρονικού διαστήματος.
Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν ήδη συμμετάσχει σε διαδικασίες διορισμού δύο ή και τρεις φορές και επανέρχονται εκ νέου στους πίνακες, είτε στον ίδιο κλάδο είτε αξιοποιώντας προσόντα για διαφορετικό κλάδο.
Έτσι δημιουργείται στην πράξη μια συνεχής ανακύκλωση των πινάκων.
Κάποιος διορίζεται, μετά από λίγα χρόνια επανέρχεται, διεκδικεί νέο διορισμό και η θέση που αφήνει πίσω του πρέπει στη συνέχεια να καλυφθεί ξανά. Την ίδια στιγμή, αναπληρωτές που δεν έχουν αποκτήσει ακόμη ούτε τον πρώτο τους μόνιμο διορισμό βλέπουν διαρκώς τον στόχο να απομακρύνεται.
Δεν κατηγορώ φυσικά κανέναν συνάδελφο που αξιοποιεί ένα δικαίωμα το οποίο του παρέχει η νομοθεσία.
Το πρόβλημα βρίσκεται στο ίδιο το σύστημα.
Είναι όμως εύλογο ένας ήδη μόνιμα διορισμένος να μπορεί μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να επιστρέφει ξανά και ξανά στη διαδικασία διορισμών, όταν χιλιάδες αναπληρωτές περιμένουν επί χρόνια την πρώτη τους ευκαιρία;
Μήπως τελικά, αντί να δημιουργούμε έναν σταθερό μηχανισμό διορισμών, ανακυκλώνουμε τις ίδιες θέσεις και τους ίδιους υποψηφίους;
Χρειάζεται να βρεθεί μια δικαιότερη ισορροπία.
Να προστατεύεται το δικαίωμα επαγγελματικής εξέλιξης του ήδη διορισμένου, αλλά παράλληλα να υπάρχει πραγματική προοπτική πρώτου μόνιμου διορισμού για εκείνον που υπηρετεί επί χρόνια ως αναπληρωτής.
Γιατί σήμερα πολλοί από εμάς αισθανόμαστε ότι κάθε φορά που πλησιάζουμε στον στόχο, ο στόχος μετακινείται ξανά.
Φτάνουμε στην πηγή, αλλά νερό δεν πίνουμε.
Ίσως έχει έρθει η ώρα το Υπουργείο Παιδείας να επανεξετάσει συνολικά το χρονικό πλαίσιο επαναδιεκδίκησης μόνιμου διορισμού και να βάλει τέλος στη διαρκή ανακύκλωση των πινάκων.
Όχι τιμωρητικά για κανέναν.
Αλλά για ένα δικαιότερο, σταθερότερο και περισσότερο ισορροπημένο σύστημα διορισμών.
Με εκτίμηση
Νεκτάριος Βικτωράτος (ΠΕ11, ΠΕ87.02, ΠΕ25)
