Υπάρχει μια παράξενη απαίτηση που μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο:
Το σχολείο πρέπει να τα κάνει όλα.
Να μορφώσει. Να διαπαιδαγωγήσει. Να μάθει στα παιδιά τρόπους. Να αντιμετωπίσει τον σχολικό εκφοβισμό. Να εντοπίσει προβλήματα στην οικογένεια. Να καλλιεργήσει ψυχική ανθεκτικότητα. Να προστατεύσει από το διαδίκτυο. Να μάθει οικονομικές γνώσεις, κυκλοφοριακή αγωγή, σεξουαλική αγωγή, περιβαλλοντική συνείδηση και δεκάδες ακόμη πράγματα.
Και φυσικά να καλύψει και την ύλη.
Κάπου στην πορεία, όμως, ξεχάσαμε κάτι βασικό.
Γιατί οι εκπαιδευτικοί δεν καταλαβαίνουν άμεσα την κακοποίηση των μαθητών τους; Ευθύνες του ΥΠΑΙΘΑ
Ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα δάσκαλος, κοινωνικός λειτουργός, ψυχολόγος, διαμεσολαβητής οικογενειακών συγκρούσεων και ειδικός σε κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένα παιδί.
Μπορεί και πρέπει να στηρίζει το παιδί.
Δεν μπορεί όμως να αντικαταστήσει την οικογένεια και τις κοινωνικές δομές.
Κάθε φορά που ένα κοινωνικό πρόβλημα μεταφέρεται στην πόρτα του σχολείου, χωρίς να συνοδεύεται από προσωπικό, υποδομές και ουσιαστική στήριξη, δημιουργείται μια εύκολη λύση στα χαρτιά και μια δύσκολη πραγματικότητα στην τάξη.
Και στο τέλος, όταν κάτι δεν πάει καλά, ποιος βρίσκεται απέναντι;
Ο εκπαιδευτικός.
Εκείνος που καλείται να διαχειριστεί τις συνέπειες όλων των προβλημάτων, συχνά χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία.
Το σχολείο ασφαλώς έχει κοινωνικό ρόλο.
Αλλά για να μπορέσει να τον υπηρετήσει, πρέπει πρώτα η Πολιτεία να του επιτρέψει να λειτουργήσει ως σχολείο.
Γιατί δεν μπορούμε να ζητάμε από τους εκπαιδευτικούς να διορθώσουν μόνοι τους όσα η κοινωνία αδυνατεί να αντιμετωπίσει.
Το σχολείο μπορεί να αλλάξει την κοινωνία. Δεν μπορεί όμως να την αντικαταστήσει.
Όταν ο εκπαιδευτικός γίνεται «υπάλληλος» και ο γονέας «πελάτης» – Τι συμβαίνει στο σχολείο
