Είναι χιλιοειπωμένο ότι η φαρσοκωμωδία της ατομικής αξιολόγησης έχει προκαλέσει άπειρα, παντελώς γελοία περιστατικά ανά την επικράτεια. Δυστυχώς όχι μόνο γελοία αλλά και πολλές φορές προκλητικά και προσβλητικά για την επαγγελματική και επιστημονική υπόσταση των εκπαιδευτικών. Και εκεί που νομίζαμε πως τα έχουμε δει όλα. Το θέατρο μετατρέπεται σε καραγκιοζιλίκι, όταν μπροστά στο βωμό των θεατρικών παραστάσεων αξιολόγησης θυσιάζεται κάθε έννοια νομιμότητας και παραβιάζονται τα δικαιώματα των ίδιων των μαθητών από αδιανόητους σχολικούς συμβούλους(επιθεωρητές) που νομίζουν ότι μπορούν να χρησιμοποιούν τα παιδιά ως ντεκόρ, χειροκροτητές ή πειραματόζωα σε στημένες διδασκαλίες από εκπαιδευτικούς που είναι σε νόμιμη άδεια και φυσικά ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η παρουσία τους σε random σχολικές τάξεις, πόσο μάλλον η αξιολόγησή τους σε αυτές.
Τα ερωτήματα είναι πολλά και πολύ σοβαρά. Γιατί οι εκπαιδευτικοί που είναι σε μακροχρόνιες άδειες εμφανίζονται ενεργοί/ες στην πλατφόρμα της αξιολόγησης; Με ποιο δικαίωμα και στη βάση ποιας νομοθεσίας σχολικοί σύμβουλοι καλούν εργαζομένους σε νόμιμη άδεια να αξιολογηθούν; Με ποιο δικαίωμα, ποιο κριτήριο και στη βάση ποιας νομοθεσίας επιλέγονται τυχαίες τάξεις ως σκηνικά αξιολόγησης και πως εκπαιδευτικοί σε άδεια, δηλαδή τυχαίοι πολίτες που δεν ανήκουν στο εν ενεργεία εκπαιδευτικό δυναμικό, εισέρχονται σε σχολικό χώρο και μάλιστα διδάσκουν τυχαίους μαθητές; Πως επιτρέπουν οι διευθυντές των σχολείων και οι εκπαιδευτικοί των συγκεκριμένων τάξεων κάτι τόσο παράνομο; Γνωρίζουν τις τεράστιες ευθύνες που έχουν; Αλήθεια αν συμβεί το οτιδήποτε σε μια τέτοια διαδικασία τι θα απαντήσουν στο δικαστήριο; Γιατί έκανε μάθημα κάποιος εξωσχολικός εκπ/κος σε άδεια στο σχολείο τους; Οι εκπαιδευτικοί που συναινούν σε τέτοιες τραγικές πρακτικές γνωρίζουν πόσο παράνομες είναι; Και το κυριότερο είναι; ΓΙΑΤΙ το κάνουν;
Είναι δυνατόν εκπαιδευτικός σε άδεια να δέχεται να συμμετάσχει σε ένα τόσο επικίνδυνο και παράνομο θέατρο; Για να κερδίσει τι; Έτσι κι αλλιώς το ψευτοεπιχείρημα άγνοιας του “να αξιολογηθώ να τελειώνω” δε στέκει πουθενά, σε 2-3 χρόνια θα κληθούν να αξιολογηθούν ξανά. Όταν επιστρέψουν από τη μακροχρονια άδεια. Άρα τι κερδίζουν; Κάνουν απλά τα χατίρια σε αδιανόητους συμβούλους, ώστε να τους αυξήσουν τα νούμερα αξιολογούμενων. Για όνομα του θεού, από ένα σημείο και μετά πρέπει να μπει ένα όριο. Ο καθένας έχει και την προσωπική του ευθύνη για το τι ανέχεται και σε τι συναινεί.
Σε καθε περίπτωση επειδή αυτό έχει συμβεί επιβεβαιωμένα σε πάνω από μία περιοχές τις χώρας και στο τέλος θα φανταζει και φυσιολογικό…πρέπει να υπάρξει άμεση παρέμβαση και καταγγελία και από τα αρμόδια συνδικαλιστικά όργανα. Μέχρι τότε οι γονείς δεν ξέρουν αν στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο για το παιδαγωγικό έργο που συντελείται εκεί ή για να κάνουν τους κομπάρσους στη θεατρική παράσταση κάποιου περαστικού αξιολογούμενου.
