Δεν μας θέλουν δασκάλους, μας θέλουν υπάκουους
Βγαίνει ένας δημοσιογράφος (τάχα), που δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν έχει περάσει ούτε έξω από δημόσιο σχολείο, που παραδέχεται πως τα παιδιά του φοιτούν σε ιδιωτικό, και ουρλιάζει πως «είναι εργοδότης μας» και πως «αυτός θα βάλει τα κριτήρια της αξιολόγησής μας».
Ποιοι παιδαγωγικοί επιστήμονες; Ποιοι πανεπιστημιακοί με πολυετή πείρα; Ποιο ερευνητικό έργο για την αξιολόγηση; Ποια διεθνής εμπειρία, που δείχνει ότι τέτοιου τύπου αξιολογικά μοντέλα – όπως αυτό που προωθεί το Υπουργείο – απέτυχαν παταγωδώς όπου εφαρμόστηκαν; Τίποτα από αυτά δεν τους ενδιαφέρει. Οι «άριστοι» είναι πια παντογνώστες, φωτεινοί αυθεντίες, που θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να μας υποδείξουν πώς να εκπαιδεύουμε τα παιδιά του κόσμου.
Και δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστεί κανείς τι βιώνουν οι συνάδελφοί μας στα ιδιωτικά σχολεία από τέτοιες αυταρχικές, συχνά γεμάτες εμπάθεια και ναρκισσισμό, προσωπικότητες. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που αστός πολιτικός απαίτησε την απόλυση εκπαιδευτικού επειδή… τόλμησε να πιάσει το παιδί του να αντιγράφει. Η συναδέλφισσα εκείνη δεν είναι πια στη ζωή.
Το πρόβλημά τους δεν είναι η αξιολόγηση. Ούτε το δημόσιο σχολείο θέλουν να «αναβαθμίσουν». Το πρόβλημά τους είναι η τάξη, η τάξη που τολμά να αγωνίζεται, που υπερασπίζεται την αξιοπρέπειά της και αρνείται να υποταχθεί.
Δεν αντέχουν ένα σχολείο που ανοίγει δρόμους για τα παιδιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών οικογενειών. Δεν θέλουν εκπαιδευτικούς με φωνή, με κριτική σκέψη και συλλογική στάση. Θέλουν υπάκουους υπαλλήλους, χωρίς αντιρρήσεις, χωρίς σκέψη, χωρίς αξιοπρέπεια.
Αλλά τους χαλάμε τα σχέδια.
Γιατί η πραγματική αξιολόγηση γίνεται στην τάξη, κάθε μέρα, εκεί όπου οι εκπαιδευτικοί παλεύουν – συχνά μόνοι και με ελάχιστα μέσα – να διδάξουν, να μορφώσουν, να εμπνεύσουν.
Και όσο υπάρχουν τέτοιοι εκπαιδευτικοί, όσο συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε συλλογικά, τίποτα δεν θα περάσει αμαχητί.
Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Τι ισχύει; Μύθοι, ανακρίβειες και υπερβολές.
