Τελευταίες μέρες του 2024 και η εκπαιδευτική κοινότητα απανταχού γίνεται μάρτυρας άλλης μια συνέντευξης του επικεφαλής της. Αυτή τη φορά ο δημοσιογράφος είναι ο Γιώργος Κουβαράς και δεν έχει σκοπό να αναλωθεί σε πασούλες στον συνομιλητή του, ώστε αυτός να απαγγείλει τα γνωστά ποιηματάκια σε στυλ “άλλα λόγια να αγαπιόμαστε” που συνηθίζεται να ακούγονται σε πολλές ανάλογες συνεντεύξεις. Αυτή τη φορά ο δημοσιογράφος κάνει πραγματικές ερωτήσεις. Και κάπου εκεί ο συνομιλητής του μας χαρίζει μια στιγμή “μεγαλείου”. Μεγαλείου και κωμωδίας. Κωμωδίας και τραγωδίας συγχρόνως. Τη στιγμή που ο επικεφαλής της ελληνικής παιδείας λέει ότι “…έχει ήδη βελτιωθεί” εννοώντας τη μισθολογική κατάσταση των εκπαιδευτικών.
Ίσως οι πολιτικοί στη χώρα αυτή να έχουν εθιστεί τόσο πολύ σε φασόν συνεντεύξεις με κολαούζους που απαγγέλλουν προσυμφωνημένες ατάκες “χαδάκια” και οδηγούν τη συζήτηση σε ασφαλή μονοπάτια που όταν βρεθούν μπροστά σε πραγματικές ερωτήσεις τα χάνουν. Σαστισμένοι όμως ή όχι απλώς προδίδουν την παντελή απουσία πολιτικής βούλησης για την ανακούφιση του μισθολογικά εξαθλιωμένου Έλληνα εκπαιδευτικού και συγχρόνως υποτιμούν και τη νοημοσύνη του, ψελλίζοντας ότι έχουν ήδη βελτιώσει την κατάσταση. Το χαρακτηριστικό απόσπασμα της συνέντευξης είναι το παρακάτω: Γιώργος Κουβαράς(ΕΡΤnews): …Είδα στατιστικά στοιχεία, οι ετήσιες απολαβές ενός νεοδιόριστου εκπαιδευτικού είναι 13.104 ευρώ και οι μισθοί των Ιταλών και των Ισπανών είναι τουλάχιστον υπερδιπλάσιοι των Ελλήνων. Αυτό πως μπορεί να γίνεται αποδεκτό; Κ. Πιερρακάκης: Πρέπει να βελτιωθεί, έχει ήδη βελτιωθεί.
Στη συνέχεια ο υπουργός επιστρατεύει την κλάψα του “η χώρα δεν έχει χρήματα, τι θέλετε να κάνω”. Όμως δεν έχει χρεοκοπήσει και αυτή η δικαιολογία προ πολλού; Ίσως ναι. Ίσως επειδή για τους μόνους που δεν έχει χρήματα αυτή η χώρα είναι για τους εκπαιδευτικούς της. Για τους πελώριους μισθούς πάσης φύσεως αξιωματούχων και παρατρεχάμενων της κεντρικής κυβέρνησης που σε λίγο θα αγγίξει παγκόσμιο ρεκόρ ο αριθμός τους υπάρχουν χρήματα, για απευθείας αναθέσεις σε κάθε ευκαιρία, για απευθείας χρηματοδοτήσεις στα ΜΜΕ και στις επιλεγμένες επιχειρήσεις από τις περιβόητες λίστες, για ένα σκασμό υπερκοστολογήσεις σε κρατικές προμήθειες, για πολεμικές δαπάνες, για travelpass, για όλα αυτά υπάρχουν χρήματα. Χρήματα υπάρχουν ακόμα και για να γίνονται μικρές αυξήσεις ή εισαγωγές επιδομάτων σε άλλες κατηγορίες υπαλλήλων που δε λύνουν και εκεί το πρόβλημα βέβαια, αλλά δίνουν έναν συμβολισμό για προτεραιοτήτων και διαχωρισμών από την πλευρά της κυβέρνησης. Και στο τέλος χρήματα δεν υπάρχουν μόνο όταν πρόκειται για τους Έλληνες εκπαιδευτικούς.
Ο εκπαιδευτικός στο 2025 πια έχει καταντήσει επαίτης και δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής σε αυτό. Επιβιώνει(ας πούμε) με μισθούς μέσου όρου 1000ευρώ σε μια χώρα που η τιμή ενοικίου για 70τ.μ. στην πρωτεύουσα είναι 800 ευρώ. Έχει το χαμηλότερο πραγματικό μισθό σε όρους αγοραστικής δύναμης σε όλη την Ευρώπη, κάτω από Βουλγαρία, κάτω από Βόρεια Μακεδονία, κάτω από Τουρκία, Λετονία, Μαυροβούνιο, Σερβία…κάτω από όλους! Με στοιχεία μάλιστα του ΔΝΤ:
Ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα λοιπόν ΔΕΝ μπορεί να ζήσει από το μισθό του. Πεινάει. Δεν μπορεί να βρει ένα σπίτι να κατοικήσει. Δεν μπορεί να κάνει οικογένεια. Ίσως αυτά θα μπορούσε να πει ο υπουργός αντί να απαντήσει με το περιβόητο “έχει ήδη βελτιωθεί”. Η τοποθέτηση δε που ακολούθησε από το δημοσιογράφο Γιώργο Κουβαρά στην δικαιολογία Πιερρακάκη για το ότι δεν υπάρχουν χρήματα ήταν επίσης αποστομωτική: Γιώργος Κουβαράς(ΕΡΤnews): Ξέρετε εδώ είναι το θέμα ότι όταν έχεις λεφτά να δώσεις κάτι παραπάνω στους ένστολους θα μπορούσες να δώσεις κάτι παραπάνω στους καθηγητές στα σχολεία ή στους υγειονομικούς. Εδώ πρόκειται για θέμα πολιτικής επιλογής.
Δυστυχώς ο πραγματικός Δημοσιογράφος(Δ κεφαλαίο) κ. Κουβαράς, είχε δίκιο και ο επικεφαλής του ΥΠΑΙΘΑ αρκέστηκε στο να ψελλίζει υπεκφυγές. Απέναντι σε μια κυβέρνηση που αδιαφορεί επιδεικτικά για τους Έλληνες εκπαιδευτικούς. Που αντί τουλάχιστον να αναγνωρίζει ηθικά το έργο τους, τους ασκεί από πάνω και εργασιακό bullying δια μέσω της εμμονής της για την ψευτοαξιολόγηση και των διώξεων σε όποιον τολμά και αγωνίζεται. Που μας λέει ότι έχει βελτιωθεί και από πάνω η κατάσταση την ώρα που οι εκπαιδευτικοί πεινάνε. Μόνη λύση είναι η οργάνωση του εκπαιδευτικού κινήματος, ώστε να διεκδικήσει ΞΑΝΑ τη θέση του εκπαιδευτικού στην κοινωνία και στη ζωή, να διεκδικήσει το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
