Είναι κρίμα θα πει κανείς να γκρινιάζουμε αρχές της νέας χρονιάς, αλλά είναι δύσκολο να κρατηθεί κανείς διαβάζοντας τις πρωτοχρονιάτικες εκπαιδευτικές διαρροές στον κυβερνητικό τύπο. Εντάξει καταλαβαίνουμε ότι είναι λογικό να παρουσιάζει κανείς την πολιτική του ως καινοτόμα, πρωτοποριακή και γενικώς με όμορφα επίθετα που της δίνουν κύρος, όμως το να διαβάζουμε στα σοβαρά ότι τα διευθυντο-κεντρικά σχολεία του χιλιο-αποτυχημένου αγγλοσαξονικού εκπαιδευτικού μοντέλου των ’50s και των ’60s είναι η λύση για τα καλύτερα εκπαιδευτικά αποτελέσματα και η καινοτομία που θα βελτιώσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι overtoomuch.
Μαθαίνουμε λοιπόν από ναυαρχίδα του κυβερνητικού τύπου ότι σύμφωνα με κάποιο ανώτατο στέλεχος του ΥΠΑΙΘΑ η χώρα μας είναι ουραγός των χωρών του ΟΟΣΑ στο δείκτη ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ των σχολείων και ότι αυτό πρέπει να αλλάξει. Βέβαια αν απλώς η αύξηση της αυτονομίας των σχολείων ήταν η πολυπόθητη λύση και αν όντως υπήρχαν αξιόπιστες έρευνες που το αποδεικνύουν, θα μπορούσε να αυξηθεί η αυτονομία αυτή με τρόπο δημοκρατικό, θα μπορούσε η αυτονομία αυτή να βασίζεται στην αύξηση των αρμοδιοτήτων και του ρόλου του συλλόγου διδασκόντων. Αλλά όχι βέβαια! Προφανώς οι διεθνείς έρευνες που μόνο κάποια ανώτερα στελέχη του ΥΠΑΙΘΑ ξέρουν, όταν λένε ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, εννοούν μόνο την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ του διευθυντή του σχολείου και όχι την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ του σχολείου.
Πρέπει λοιπόν να εισαχθούν αλλαγές και νομοθετήματα που θα “ενδυναμώσουν” το ρόλο του διευθυντή, θα τον μετατρέψουν σε απόλυτο “κυβερνήτη” ενός σχολείου. Ο διευθυντής πρέπει να πάψει να είναι εκπαιδευτικός και συνάδελφος και να γίνει το παντοδύναμο αφεντικό. Ο σύλλογος διδασκόντων πρέπει να απαξιωθεί εντελώς. Κάθε δημοκρατική και συλλογική λειτουργία διοίκησης μιας σχολικής μονάδας ΔΕΝ είναι αυτονομία, είναι πρόβλημα, αυτονομία είναι μόνο οι αποφάσεις που θα παίρνει μόνο του το αφεντικό. Στη συλλογιστική αυτή μαθαίνουμε ότι το ΥΠΑΙΘΑ προσανατολίζεται σε αλλαγές ενίσχυσης του ρόλου του διευθυντή όπως:
- Αρμοδιότητα του διευθυντή να ορίζει τον υποδιευθυντή του
- Δικαίωμα του διευθυντή να καθορίζει το εβδομαδιαίο και ωρολόγιο πρόγραμμα του σχολείου
- Να προτείνει την κατά προτεραιότητα αξιολόγηση συγκεκριμένων εκπαιδευτικών(αν πιάνετε το υπονοούμενο…)
Την ίδια στιγμή που ήδη ο διευθυντής
- Αξιολογεί τους υφισταμένους του
- Αναθέτει υποχρεωτικές εφημερίες
- Έχει επωμιστεί πάμπολες διοικητικές αρμοδιότητες που έως το 2021 είχε ο σύλλογος διδασκόντων
Και την ίδια στιγμή που το μόνο το οποίο απομένει να ελέγχει πια ο διευθυντής θα είναι το ποιος προσλαμβάνεται, ποιος απολύεται και πόσα λεφτά παίρνει, κάτι που ενδεχομένως αποτελεί φυσικά και την τελευταία πίστα των ακροδεξιών, νεοφιλελεύθερων φαντασιώσεων, παρόλο που αποτελεί εκπαιδευτικό μοντέλο διεθνώς απαξιωμένο, αποτυχημένο, με εφαρμογή σε ελάχιστες πια χώρες ακόμα και από αυτές του πολυαγαπημένου σε κάποιους ΟΟΣΑ.
Οπότε για να μεταφράσουμε αυτά που πραγματικά ήθελαν να πουν οι διαρροές του ΥΠΑΙΘΑ καμία αυτονομία του σχολείου δε θέλουν να ενισχύσουν, θέλουν να ενισχύσουν την αυτονομία του διευθυντή του σχολείου και να εξαφανίσουν τη συλλογική και δημοκρατική του λειτουργία. Κανένα εκπαιδευτικό αποτέλεσμα δεν προσβλέπουν να βελτιώσουν, προσβλέπουν να αυξήσουν τη λογοδοσία και την εξάρτηση των εκπαιδευτικών από το νέο παντοδύναμο αφεντικό τους, ώστε να φοβούνται, να χάσουν την παραμικρή παιδαγωγική ελευθερία τους και φυσικά το λόγο που είχαν, μέσω του συλλόγου διδασκόντων, στη λειτουργία του. Προσβλέπουν σε διευθυντο-κεντρικά σχολεία, όπως ακριβώς αυτά της δεκαετίες του ’50 και του ’60 που απέτυχαν παταγωδώς στον αγγλοσαξονικό βορρά και όχι σε καμία καινοτομία που δήθεν υποδηλώνουν νέες έρευνες. Στοχεύουν τελικά να δημιουργήσουν ισχυρούς manager που με το καλό στο μέλλον θα βρίσκουν και χορηγούς χρηματοδότησης για το σχολείο τους -που εξάλλου αυξάνει κι άλλο την “αυτονομία” ε;- και θα διαχειρίζονται και τις προσλήψεις και τα πάντα, ελαφρύνοντας επιτέλους το κράτος από τη βάσανο της κοστοβόρου δημόσιας εκπαίδευσης.
Καλή χρονιά!
