Την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για περίπου 5.500 μόνιμους διορισμούς στην Εκπαίδευση, τα ίδια τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Παιδείας αποκαλύπτουν τη σκληρή πραγματικότητα: το δημόσιο σχολείο εξακολουθεί να στηρίζεται μαζικά στους αναπληρωτές.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέθεσε η υπουργός ΥΠΑΙΘΑ στη Βουλή, μόνο για το τρέχον διδακτικό έτος πραγματοποιήθηκαν δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών με σχέση εργασίας ΙΔΟΧ. Γιατί οι εκπαιδευτικοί δεν καταλαβαίνουν άμεσα την κακοποίηση των μαθητών τους; Ευθύνες του ΥΠΑΙΘΑ
Στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση καταγράφηκαν:
- 14.522 προσλήψεις στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση, από τις οποίες οι 12.797 αφορούν Παράλληλη Στήριξη
- 8.448 προσλήψεις στη Γενική Εκπαίδευση
Στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση πραγματοποιήθηκαν:
- 4.529 προσλήψεις στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση, με 2.819 στην Παράλληλη Στήριξη
- 8.153 προσλήψεις στη Γενική Εκπαίδευση
Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους. Το σύνολο ξεπερνά τις 35.000 προσλήψεις, χωρίς να υπολογίζονται όλες οι επιμέρους φάσεις, οι τοποθετήσεις μέσω ειδικών προγραμμάτων και οι συνεχείς συμπληρωματικές ανάγκες που κάθε χρόνο εκτοξεύουν τον αριθμό κοντά στις 50.000 προσλήψεις αναπληρωτών.
Και εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα: πώς είναι δυνατόν να παρουσιάζονται ως “ιστορική ενίσχυση” οι 5.500 διορισμοί, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί χάρη σε έναν στρατό συμβασιούχων;
Η πραγματικότητα στα σχολεία απέχει πολύ από τις κυβερνητικές εξαγγελίες. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί εξακολουθούν να ζουν κάθε χρόνο στην αβεβαιότητα, μετακινούμενοι από περιοχή σε περιοχή, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Ιδιαίτερα στην Ειδική Αγωγή, οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι το κράτος συνεχίζει να αντιμετωπίζει κρίσιμες δομές με προσωρινές λύσεις.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι βαθιά πολιτικό και παιδαγωγικό. Δεν μπορεί ένα δημόσιο σχολείο να σχεδιάζει σοβαρά το μέλλον του όταν κάθε Σεπτέμβριο περιμένει χιλιάδες έκτακτες προσλήψεις για να λειτουργήσει στοιχειωδώς.
Οι 5.500 διορισμοί μπορεί να είναι μια μικρή ανάσα, αλλά απέχουν δραματικά από το να αποτελέσουν λύση. Όσο οι ανάγκες καλύπτονται από δεκάδες χιλιάδες αναπληρωτές, η συζήτηση περί “κανονικότητας” στην Εκπαίδευση μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακή διαχείριση παρά με πραγματική εκπαιδευτική πολιτική.
