«Το “όχι” δεν είναι απόρριψη. Είναι ένα από τα πιο δύσκολα, αλλά και πιο απαραίτητα, μαθήματα που μπορεί να δώσει ένας γονιός στο παιδί του. Σε μια εποχή όπου οι γονείς συχνά προσπαθούν να προστατεύσουν τα παιδιά τους από κάθε στενοχώρια, απογοήτευση ή σύγκρουση, τα όρια πολλές φορές γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Κι όμως, η απογοήτευση, η αναμονή και η αποδοχή ενός “όχι” αποτελούν κομμάτια της ζωής που κάθε παιδί θα χρειαστεί κάποια στιγμή να διαχειριστεί.
Το ζήτημα δεν είναι αν θα πούμε “όχι”, αλλά πώς θα το πούμε. Με σταθερότητα, αγάπη και σεβασμό, χωρίς φωνές και χωρίς τιμωρία. Γιατί τα όρια δεν στερούν την αγάπη από ένα παιδί, αντίθετα, μπορούν να του προσφέρουν ασφάλεια και να το βοηθήσουν να κατανοήσει σταδιακά τον κόσμο γύρω του.
Το «όχι» έγινε δύσκολη λέξη.
Οι γονείς φοβούνται τη σύγκρουση.
Φοβούνται το κλάμα.
Φοβούνται μήπως το παιδί τους πληγωθεί.
Και έτσι, πολλές φορές, το «όχι» αντικαθίσταται από ένα «εντάξει, αλλά μόνο αυτή τη φορά».
Μόνο που η μία φορά γίνεται δεύτερη.
Και η δεύτερη γίνεται συνήθεια.
Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη.
Αλλά χρειάζονται και όρια.
Όχι επειδή πρέπει να υπακούν τυφλά.
Αλλά επειδή μέσα από τα όρια μαθαίνουν ότι ο κόσμος δεν λειτουργεί αποκλειστικά σύμφωνα με τις επιθυμίες τους.
Δεν μπορούν να έχουν πάντα αυτό που θέλουν.
Δεν μπορούν να κερδίζουν πάντα.
Δεν μπορούν όλοι να προσαρμόζονται πάνω τους.
Και αυτό δεν είναι τιμωρία.
Είναι προετοιμασία για τη ζωή.
Ένα παιδί στο οποίο δεν επιτρέπουμε ποτέ να απογοητευτεί, δεν το προστατεύουμε από τη ζωή.
Το αφήνουμε απροετοίμαστο για αυτήν.
Το «όχι» μπορεί να ειπωθεί με αγάπη.
Μπορεί να συνοδεύεται από εξήγηση.
Μπορεί να είναι δύσκολο.
Αλλά παραμένει απαραίτητο.
Γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που θα τους κάνουν πάντα το χατίρι.
Χρειάζονται γονείς που θα τους δείξουν και πού τελειώνει το χατίρι.
Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Τι ισχύει; Μύθοι, ανακρίβειες και υπερβολές.
