Στο παρά πέντε αποφεύχθηκε μια σοβαρή τραγωδία στον Πειραιά. Τμήμα της οροφής αποκολλήθηκε μέσα σε αίθουσα όπου φοιτούν 23 μαθητές της Α΄ Δημοτικού. Πόσο ακόμη θα περιμένουμε για να αντιμετωπιστεί η ασφάλεια των σχολικών κτιρίων ως αυτονόητη υποχρέωση και όχι ως ζήτημα τύχης;
Ένα ακόμη περιστατικό που προκαλεί οργή και επαναφέρει με τον πιο σκληρό τρόπο το ζήτημα της ασφάλειας των σχολικών υποδομών σημειώθηκε την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου στα Ράλλεια Πειραματικά Σχολεία στον Πειραιά.
Τμήμα της οροφής αποκολλήθηκε, με αποτέλεσμα σοβάδες να καταλήξουν μέσα σε αίθουσα διδασκαλίας της Α΄ Δημοτικού, στην οποία φοιτούν 23 μικροί μαθητές. Μόνο από καθαρή τύχη δεν υπήρξαν τραυματισμοί, καθώς εκείνη την ώρα τα παιδιά βρίσκονταν εκτός της αίθουσας για το διάλειμμα.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πραγματικά εξοργιστικό της υπόθεσης: Πρέπει να αισθανόμαστε ανακουφισμένοι επειδή τα παιδιά έτυχε να μη βρίσκονται κάτω από το σημείο της πτώσης;
Η εικόνα αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη ατυχές περιστατικό. Δεν είναι φυσιολογικό να πέφτουν σοβάδες σε σχολικές αίθουσες και εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές να αναρωτιούνται καθημερινά αν το κτίριο στο οποίο περνούν τόσες ώρες είναι ασφαλές.
Φαίνεται πως για την ασφάλεια των σχολείων έχουμε πλέον αναθέσει μεγάλο μέρος της ευθύνης στην τύχη και στον Άγιο Φανούριο, μήπως και μας φανερώσει ποιο ταβάνι θα πέσει την επόμενη φορά!
Η συντήρηση των σχολικών κτιρίων, οι έλεγχοι στατικότητας, η αποκατάσταση φθορών και η πρόληψη φαίνεται να έρχονται συχνά σε δεύτερη μοίρα. Όμως τα σχολεία δεν είναι χώροι όπου μπορούμε να δοκιμάζουμε τις αντοχές των κτιρίων, περιμένοντας να συμβεί το κακό για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι.
Δικαιοσύνη και κράτος δικαίου στα σχολεία: Νέα εκπαιδευτικά προγράμματα από το ΙΕΠ και το ΣτΕ
Από τα άδεια χωριά στα άδεια σχολεία: Το δημογραφικό αλλάζει την Ελλάδα
Άλλα σχολεία με πεσμένα ταβάνια, άλλα σε κοντέινερ και άλλα κλείνουν!
Το περιστατικό στον Πειραιά έρχεται να προστεθεί σε μια ευρύτερη συζήτηση για την κατάσταση των σχολικών υποδομών στη χώρα.
Σε ορισμένα σχολεία καταγράφονται προβλήματα στις κτιριακές εγκαταστάσεις και περιστατικά πτώσης δομικών υλικών. Σε άλλα, μαθητές και εκπαιδευτικοί καλούνται να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ, ενώ δεν λείπουν οι περιπτώσεις συγχωνεύσεων τμημάτων και σχολικών μονάδων, με σημαντικές συνέπειες για την καθημερινότητα της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Και εύλογα προκύπτουν ερωτήματα:
- Πότε έγινε ο τελευταίος ουσιαστικός έλεγχος στις σχολικές εγκαταστάσεις;
- Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν ένα τμήμα της οροφής πέφτει μέσα σε αίθουσα διδασκαλίας;
- Υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο προληπτικής συντήρησης για τα σχολικά κτίρια;
- Πόσες σχολικές μονάδες εξακολουθούν να λειτουργούν με σοβαρές κτιριακές ελλείψεις;
- Πρέπει να υπάρξει τραυματισμός για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιες υπηρεσίες;
Η τύχη μπορεί να σώσει τα παιδιά μία φορά. Δεν μπορεί όμως να υποκαθιστά επ’ αόριστον την ευθύνη εκείνων που έχουν καθήκον να τα προστατεύουν.
Γιατί την επόμενη φορά μπορεί να μην υπάρχει διάλειμμα. Και τότε δεν θα αρκεί κανένα «ευτυχώς».
