Η φτώχεια δεν εμφανίζεται πάντα με τον τρόπο που φανταζόμαστε.
Δεν έχει πάντα εμφανή σημάδια.
Μερικές φορές είναι το παιδί που δεν μπορεί να συμμετάσχει σε μια εκδρομή.
Είναι εκείνο που δεν έχει τον εξοπλισμό που έχουν οι συμμαθητές του.
Είναι εκείνο που δεν μπορεί να πάει φροντιστήριο.
Είναι εκείνο που αποφεύγει να μιλήσει για τις διακοπές του, επειδή δεν πήγε πουθενά.
Είναι εκείνο που καταλαβαίνει πολύ νωρίς ότι η οικογένειά του δεν μπορεί να του προσφέρει όσα προσφέρονται στα άλλα παιδιά.
Και αυτή η σύγκριση μπορεί να πονάει περισσότερο από όσο αντιλαμβανόμαστε οι ενήλικες.
Γιατί μέσα στην ίδια τάξη μπορούν να συνυπάρχουν παιδιά που έχουν εντελώς διαφορετικές αφετηρίες.
Κι όμως, συχνά τους ζητάμε να τρέξουν τον ίδιο αγώνα σαν να ξεκίνησαν από την ίδια γραμμή.
Η εκπαίδευση έχει τη δύναμη να μειώνει τις κοινωνικές ανισότητες.
Αλλά για να το κάνει, πρέπει πρώτα να τις αναγνωρίζει.
Γιατί δεν είναι όλα τα παιδιά εξίσου προνομιούχα.
Δεν έχουν όλοι οι γονείς τις ίδιες οικονομικές δυνατότητες.
Δεν έχουν όλα τα παιδιά ένα ήσυχο δωμάτιο για διάβασμα, πρόσβαση σε δραστηριότητες, υποστήριξη στο σπίτι ή τη δυνατότητα να πληρώσουν ό,τι θεωρείται σήμερα «απαραίτητο».
Και ίσως η πραγματική ισότητα στην εκπαίδευση δεν είναι να δίνουμε σε όλους ακριβώς το ίδιο.
Είναι να φροντίζουμε ώστε κανένα παιδί να μη νιώθει λιγότερο επειδή γεννήθηκε σε μια οικογένεια με λιγότερα.
Γιατί ένα παιδί δεν πρέπει να πληρώνει το τίμημα της οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς του.
