«Οι διώξεις δεν θα περάσουν»: Συγκέντρωση στα Δικαστήρια Πειραιά για τη δίκη συνδικαλιστών

Τρία χρόνια μετά τη μήνυση που είχε καταθέσει ο ΔΙΔΕ Πειραιά (που τελικά δεν αποσύρθηκε, όπως διαβεβαίωνε ο ίδιος) τέσσερις συνδικαλιστές οδηγούνται σε δίκη στις 23/3/2026, από την Εισαγγελία του Πρωτοδικείου Πειραιά. Η μήνυση στοχοποιούσε τρία μέλη της ΕΛΜΕ Πειραιά, τον Ηλία Πατίδη (πρόεδρος του ΔΣ), τον Ακρίτα Καλούση (μέλος του ΔΣ) και τον Παναγιώτη Χουντή (πρώην γραμματέας του ΔΣ) καθώς και τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, Μάρκο Μπεκρή. Αφορά στη συμμετοχή τους (για τα 3 μέλη της ΕΛΜΕ) σε μαζικές κινητοποιήσεις στις 30/11/2022, στα γραφεία της ΔΔΕ ενάντια στις πρώτες διώξεις εκπαιδευτικών και για επίσης μαζική κινητοποίηση στις 17/3/2023, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (όπου συμμετείχε και το ΕΚΠ), ενάντια σε ημερίδα διαφήμισης της ιδιωτικής εκπαίδευσης που διοργάνωσε ο ΔΙΔΕ Πειραιά με σχολάρχες-επιχειρηματίες της ιδιωτικής εκπαίδευσης!

Είναι ολοφάνερο ότι κυβέρνηση, υπουργείο και κρατικός-διοικητικός μηχανισμός βρίσκονται σε κοινό βηματισμό για το προχώρημα της άγριας ταξικής επίθεσης στην εκπαίδευση με κάθε μέσο. Παλιά και νέα αντιεκπαιδευτικά μέτρα συνοδεύονται με παλιές και νέες διώξεις (πειθαρχικές και ποινικές), με στόχο να καμφθούν οι αντιστάσεις. Με το γνωστό και μονότονα επαναλαμβανόμενο κατηγορητήριο που διαθέτει το οπλοστάσιο του νέου αυταρχικού -φασιστικού τύπου- πειθαρχικού και ποινικού πλαισίου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, στα «κλασικά» περί «διατάραξης ομαλής λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας» και τις «φωνασκίες» προστέθηκαν (για λόγους… δραματοποίησης, μάλλον), διάφορα ευφάνταστα περί «βίαιης εισβολής» και «φθορές σε κλειδωμένη σιδερένια πόρτα», για «άσκηση σωματικής βίας με κίνδυνο ζωής ή βαριάς σωματικής βλάβης»! Κι όλα αυτά στο πλαίσιο δυναμικών και μαζικών κινητοποιήσεων, όπου τα συνθήματα έγιναν «φωνασκίες» και η συλλογική δράση ποινικοποιείται σαν «από κοινού ενέργειες και με κοινό δόλο»!

Πρόκειται, προφανώς, για δίωξη που ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση και τον συλλογικό αγώνα. Με φυσικό και ηθικό αυτουργό ένα σύστημα, μια κυβέρνηση και μια πολιτική που διαλύει βίαια δικαιώματα στην εκπαίδευση, στην υγεία και την εργασία, που φτωχοποιεί το λαό, ρημάζει το μέλλον της νεολαίας, δολοφονεί εργαζόμενους, πρόσφυγες και μετανάστες στο βωμό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Σε μια εποχή που αυξάνονται, εντείνονται και προετοιμάζονται πολεμικές συγκρούσεις και γκανγκστερικές επιθέσεις του ιμπεριαλισμού (Ουκρανία, Ιράν, Γάζα, Βενεζουέλα, Κούβα κλπ.). Με τον κίνδυνο ενός γενικευμένου πολέμου να αυξάνεται διαρκώς.

Η πολιτική των διώξεων και τις καταστολής αποτυπώνεται στη συμπλήρωση ενός χρόνου που παραμένει σε δυνητική αργία η Χρύσας Χοτζόγλου λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης, στα χιλιάδες πειθαρχικά για τη συμμετοχή στην Απεργία-Αποχή από την αξιολόγηση, στις πρώτες κλίσεις και εκδικάσεις πειθαρχικών για Α/Α στην Τρίπολη και την Ξάνθη αλλά και σε πλήθος άλλων διώξεων και πειθαρχικών που υπάρχουν. Συνδέεται με το καθεστώς διοικητικής και εργοδοτικής τρομοκρατίας, με το νέο φασίζον πειθαρχικό πλαίσιο στα Πανεπιστήμια, με την καταστολή των διαδηλώσεων, τις συλλήψεις μαθητών, φοιτητών και υγειονομικών, τις διαγραφές φοιτητών, την καταστολή μέσω τηλ-«εκπαίδευσης», τις προσαγωγές μαθητών ενάντια στις μαθητικές καταλήξεις και την μόνιμη παρουσία της αστυνομίας στα σχολεία.

Επιδιώκουν να επιβάλλουν «καθολική σιωπή» στο λαό και ανοχή στη αντιδραστική πολιτική τους. Για την προετοιμασία της κοινωνίας για ακόμη πιο σκληρές πολιτικές: για «περισσότερη ανάπτυξη» που σημαίνει μεγαλύτερη φτώχεια και περισσότερους πολέμους, για μια κοινωνία που θα «συνηθίζει» στα φέρετρα παντού, στα Τέμπη, στη Βιολάντα, στη Γάζα, στο Ιράν, στην Ουκρανία και όπου αλλού το απαιτούν τα συμφέροντά τους.

Μπορεί η κυβέρνηση να θέλει να δείχνει «αποφασιστικότητα» και «πυγμή» απέναντι στη διογκούμενη λαϊκή οργή. Γνωρίζει, όμως, ότι η οργάνωση και ο συντονισμός των αντιστάσεων αποτελεί σοβαρό εμπόδιο, που μπορεί να οδηγήσει σε ήττα την πολιτική της. Η φιέστα διαφήμισης της ιδιωτικής εκπαίδευσης που ήθελε να στήσει ο ΔΙΔΕ στις 17/3/2023, με τη συνοδεία της αστυνομίας και της ασφάλειας, απέτυχε. Όπως αποτυγχάνουν και οι φιέστες του Άδωνι Γεωργιαδή στα νοσοκομεία, που εγκαινιάζει ανύπαρκτες πτέρυγες νοσοκομείων με τη συνοδεία κρανοφόρων με τη μορφή «στρατιωτικού αποσπάσματος». Είναι φανερό ότι οι κινητοποιήσεις «ενοχλούν», όπως ενόχλησε και η κινητοποίηση στην ΔΙΔΕ Πειραιά στις 30/11/2022. Γιατί διαταράσσουν το κυβερνητικό αφήγημα, αποτελούν εμπόδιο στην προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής και, κυρίως, γιατί οι αγώνες μπορούν να νικήσουν! Αρκεί να νοιώσουμε τη δύναμη του μαζικού και συλλογικού αγώνα.

Δεν χωρούν αυταπάτες για «ειρηνική συνύπαρξη» με τη βάρβαρη πολιτική τους. Απαιτείται πλατύ και αποφασιστικό μέτωπο και κεντρική πολιτική μάχη. Καλούμε όλα τα σωματεία δημόσιου-ιδιωτικού τομέα και όλες τις συλλογικότητες να πάρουν όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες και αποφάσεις, ώστε στις 23/3, να γίνει μέρα μαζικής καταδίκης των διώξεων και υπεράσπισης των αγώνων, των απεργιών, των αγωνιστών και των σωματείων.