Ο ΠΑΣΑΔ απαντάει στην Υφυπουργό για τα δικαιώματα των αναπληρωτών
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΑΔ
Μετά την προχθεσινή κυνική και προσβλητική απάντηση της Υφυπουργού Παιδείας αναφορικά με τα εργασιακά δικαιώματα των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, οφείλουμε να τοποθετηθούμε αξιοποιώντας τα δικά της λόγια. Υπενθυμίζουμε ότι οι δηλώσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν με αφορμή το ατύχημα συναδέλφου εν ώρα εργασίας και της ανάγκης λήψης αναρρωτικής άδειας, την οποία δεν καλύπτει η φύση της εργασιακής σύμβασης του αναπληρωτή.
Μας είναι πολύ δύσκολο, με τη σειρά μας, να πιστέψουμε ότι η κ. Μιχαηλίδου εν ώρα εργασίας (εν ώρα κοινοβουλευτικού ελέγχου) δεν γνώριζε το καθεστώς εργασίας των αναπληρωτών εκπαιδευτικών και ότι περίμενε να ενημερωθεί από εμάς.
Ας είναι.
Επομένως, διερωτώμεθα κ. Υφυπουργέ.
Δεν γνωρίζετε ότι η αναρρωτική μας άδεια με πλήρεις αποδοχές ΔΕΝ είναι δεκαπέντε ημερών; Ως γνωστόν, τις πρώτες τρεις η Πολιτεία έχει μεριμνήσει να κρατά το μισό μας ημερομίσθιο.
Δεν γνωρίζετε ότι για να πάρει κανείς γνωμάτευση ΚΕΠΑ, ώστε να προστεθούν άλλες 15 μέρες άδειας, θα αντιμετωπίσει στην καλύτερη 20 μέρες αναμονής και άρα θα έχουν ήδη εξαντληθεί οι μέρες άδειας;
Δεν γνωρίζετε ότι μετά τη λήξη των δεκαπέντε ή των τριάντα ημερών, εφόσον υπάρχει γνωμάτευση ΚΕΠΑ, η αναρρωτική άδεια θα παραταθεί χωρίς αποδοχές, όπως ορθώς υπογραμμίσατε, αλλά χωρίς προσμέτρηση της προϋπηρεσίας, όπως επιμελώς αποκρύψατε;
Φυσικά τα γνωρίζετε.
Συνεχίζουμε παραθέτοντας τα λεγόμενά σας:
«Άλλωστε, όπως όλοι, όταν μπαίνουμε σε μια θέση εργασίας, γνωρίζουμε τα εργασιακά μας δικαιώματα. Τα αναφέρουμε αυτά για να πούμε ότι δεν ωφελεί η προσπάθεια να δημιουργήσουμε εντυπώσεις λέγοντας ότι οι αναπληρωτές αντιμετωπίζονται από την πολιτεία ως εργαζόμενοι δεύτερης κατηγορίας και ότι τιμωρούνται επειδή αρρώστησαν».
Όχι, κ. Μιχαηλίδου. Μην αγχώνεστε. Δεν δημιουργείται καμία εντύπωση ότι η Πολιτεία αντιμετωπίζει τους αναπληρωτές ως εργαζόμενους δεύτερης κατηγορίας. Ωμή πραγματικότητα είναι.
«Καλύτερα να αποφύγουμε τέτοιους βερμπαλισμούς θα ήθελα να πω και να θέσουμε το πρόβλημα στη σωστή του βάση, στην οποία βάση νομίζω ότι εσείς και εμείς συμφωνούμε. Να πούμε δηλαδή ότι δεν συνιστά κανονικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί να καλύπτουν σήμερα το ένα τρίτο των λειτουργικών αναγκών του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Άλλωστε, ως Υφυπουργός Παιδείας έχω πει επανειλημμένα ότι το γεγονός αυτό συνιστά στρέβλωση του θεσμού του αναπληρωτή, ο οποίος υπό άλλες συνθήκες συμβάλλει αποφασιστικά στην εύρυθμη λειτουργία των σχολείων. Γι’ αυτό ο στόχος μας είναι να αυξήσουμε σταδιακά, αλλά ουσιαστικά, τους μόνιμους εκπαιδευτικούς στα σχολεία και οι αναπληρωτές να υπάρχουν, αλλά να προσλαμβάνονται κατά κύριο λόγο για την κάλυψη έκτακτων αναγκών. Δεν είναι ένας εύκολος στόχος. Έχουμε ξεκινήσει, έχουμε προχωρήσει. Γνωρίζετε τις 28.500 μόνιμους διορισμούς που έχουν γίνει».
Θα συμφωνήσουμε ότι παρατηρείται η στρέβλωση του θεσμού του αναπληρωτή και το γεγονός αυτό δεν αποτελεί κανονικότητα. Θα συμφωνήσουμε ότι η λύση για την προαναφερθείσα κατάσταση είναι η κάλυψη των πάγιων αναγκών του εκπαιδευτικού συστήματος με μόνιμο προσωπικό. Θα συμφωνήσουμε ότι έχετε πραγματοποιήσει έναν αριθμό διορισμών.
Θα διαφωνήσουμε, ωστόσο, με τη λύση των συγχωνεύσεων των σχολικών μονάδων ως μέσο κάλυψης υπαρκτών αναγκών. Θα διαφωνήσουμε, ακόμη, με τα “δημιουργικά μαθηματικά” και τις αλχημείες της διοίκησης του Υπουργείου “για να βγουν τα κουκιά”. Θα διαφωνήσουμε, τέλος, με την πραγματοποίηση των διορισμών στο ύψος των συνταξιοδοτήσεων, εφόσον δεν αποκαθίσταται η αναλογία μεταξύ μόνιμου προσωπικού και αναπληρωτών.
Όσο και να αναμένετε από την υπογεννητικότητα, τις συγχωνεύσεις και τα αυξημένα όρια συνταξιοδότησης να λύσουν το πρόβλημα των κενών, η πραγματικότητα αμείλικτα θα επισημαίνει τις ελλείψεις μιας και επί το πλείστον, το εκπαιδευτικό προσωπικό είναι εξουθενωμένο και αργά ή γρήγορα θα εγκαταλείψει την εκπαίδευση. Χρειάζεται γενναία στελέχωση του εκπαιδευτικού συστήματος με μόνιμους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι θα διαβιούν αξιοπρεπώς και θα μπορούν να οικοδομούν τις σταθερές παιδαγωγικές σχέσεις που χρειάζονται οι μαθητές και οι οικογένειες. Η εν λόγω στελέχωση θα πρέπει να αφορά στη βάση των πραγματικών αναγκών της Ειδικής και Γενικής εκπαίδευσης, με ίδρυση οργανικών θέσεων σε όλο το εκπαιδευτικό φάσμα.
«Γνωρίζετε ότι το πρόβλημα ξεκίνησε στα χρόνια της οικονομικής κρίσης και γιγαντώθηκε κατά τη διάρκειά της, ενώ πρόσφατα οι συμπεριληπτικές πολιτικές του Υπουργείου Παιδείας έχουν αυξήσει κατακόρυφα τις λειτουργικές ανάγκες του εκπαιδευτικού μας συστήματος, καθότι πλέον έχουμε τόσο πολλές ανάγκες που πρέπει και εξυπηρετούμε, κυρίως για παράλληλη στήριξη».
Η συμπεριληπτική πολιτική του Υπουργείου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν δημοσιονομικό βαρίδι- βραχνάς, όπως με λύπη και προβληματισμό βλέπουμε να αναφέρεται. Αντιθέτως, θα πρέπει να αποτελεί αυτονόητη παροχή στη βάση του αναφαίρετου δικαιώματος για ίσες εκπαιδευτικές ευκαιρίες. Άλλωστε, τη φετινή χρονιά διαπιστώνεται πλημμελής κάλυψη των αναγκών, χρονικά τοποθετημένη για την εξυπηρέτηση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Αδιαμφισβήτητη απόδειξη συνιστά το γεγονός ότι μεγάλο μέρος των εν λόγω αναγκών ικανοποιήθηκε μόλις στις αρχές του Δεκεμβρίου, χωρίς να υπάρξει ακόμα πλήρης κάλυψη.
Εν τω μεταξύ, τα λεγόμενά σας μας προκαλούν αλγεινή εντύπωση, καθώς όλα τα παραπάνω συμβαίνουν, ενώ ο θεσμός της Παράλληλης Στήριξης αφορά προγράμματα ΕΣΠΑ και δεν έχουν ΚΑΜΙΑ σχέση με τα δημοσιονομικά του κράτους. Συν τοις άλλοις, αντιεπιστημονικές αναφορές για έναν εκπαιδευτικό Παράλληλης Στήριξης ανά τμήμα, που μοιράζεται σε πολλά παιδιά αναδεικνύει την προσπάθεια της Πολιτείας να υποβαθμίσει τον θεσμό της Παράλληλης Στήριξης και να αποσυρθεί από τις ευθύνες της για παροχή υποστήριξης σε παιδιά που αποδεδειγμένα την έχουν ανάγκη, σε μια λογική κόστους-οφέλους.
«Το αν τα εργασιακά δικαιώματα κάποιου αναπληρωτή και κάποιου μονίμου είναι διαφορετικά, είναι ζήτημα το οποίο επί το πλείστον αφορά στο Υπουργείο Εσωτερικών, αλλά βεβαίως με ενδιαφέρον το συζητούμε και εμείς εδώ. Οι εργασιακές σχέσεις συμβασιούχων και μονίμων με τον εργοδότη τους, στην περίπτωσή μας το Υπουργείο Παιδείας, διαφέρουν. Άλλα λέει ο αστικός κώδικας που αφορά στους συμβασιούχους και άλλα ο υπαλληλικός κώδικας που αφορά στους μόνιμους. Δεν πρόκειται για διάκριση. Είναι μια διαφορά που θεωρείται εύλογη και άρα θεμιτή από όλον τον νομικό κόσμο. Οι συμβασιούχοι δικαιούνται αναρρωτική άδεια με αποδοχές μέχρι τριάντα μέρες για κάθε εργασιακό έτος. Το δικαίωμα αυτό αποκτούν δέκα μέρες μόλις μετά την έναρξη της εργασίας».
Συμφωνούμε. Εύλογη είναι η διαφορά, θεμιτό το καθεστώς και δεν αποτελεί διάκριση. Από την άλλη απορούμε:
- Είναι θεμιτό να εργαζόμαστε για συνεχόμενες σχολικές χρονιές σαν αναπληρωτές, ενώ είναι πασιφανές ότι καλύπτουμε πάγιες ανάγκες;
- Είναι εύλογο να συνεχίζει η Πολιτεία να χρησιμοποιεί το τέχνασμα της διακοπής της σύμβασης τους καλοκαιρινούς μήνες που το σχολείο είναι κλειστό, για να συνεχίσει να επικαλείται πως δεν εργαζόμαστε συνεχόμενα, ώστε να αποφύγει τη μονιμοποίησή μας, ενώ προφανώς εργαζόμαστε συνεχόμενα όσες μέρες το σχολείο λειτουργεί;
- Είναι τίμιο να παραμένουμε σε αυτό το άδικο και ανασφαλές καθεστώς επί σειρά ετών και να υφιστάμεθα όλες τις δυσμενείς διαφορές που απορρέουν από τη φύση της σύμβασής μας ενώ εργαζόμαστε ακριβώς όσο οι συνάδελφοί μας και υπάρχουν κενά στα σχολεία που μας χρειάζονται;
- Είναι δίκαιο οι συνάδελφοι της Παράλληλης Στήριξης να εργάζονται σε αόρατες θέσεις εργασίας και να μην ιδρύονται οργανικές θέσεις, ενώ τις υπηρετούν χρόνια ολόκληρα;
- Είναι ηθικό οι αναπληρωτές να αποκτούμε λιγότερη προϋπηρεσία, είτε επειδή κάναμε το λάθος να αρρωστήσουμε, είτε λόγω της ημερομηνίας σύναψης της σύμβασής μας, ενώ δουλέψαμε μια ολόκληρη σχολική χρονιά;
- Επιβάλλει κάποιος κώδικας δεοντολογίας την πρόσληψή μας μια εβδομάδα αργότερα χάνοντας χρήματα, προϋπηρεσία και τελικά πολλές φορές ευκαιρίες ζωής, ώστε να εξοικονομηθούν κάποια ημερομίσθια;
- Υπάρχει, άραγε, κάποια ανώτερη δέσμευση που δεν αφήνει όλους εμάς να έχουμε τη θέση που δικαιούμαστε στο εκπαιδευτικό σύστημα, την αγορά εργασίας και την κοινωνική και προσωπική ζωή;
Αν η ομηρία σε ένα τέτοιο καθεστώς που χαρακτηρίζεται από τα προαναφερθέντα δεν συνιστά διάκριση και δεν είναι καταδίκη σε συνθήκες εργασίας δεύτερης κατηγορίας, τότε τι είναι;
Επειδή, λοιπόν, καταλαβαίνουμε ότι δεν διαφωνούμε στα παραπάνω, καθώς περιγράφουν με σαφήνεια τον θεσμό του αναπληρωτή και με δεδομένο το ενδιαφέρον που επικαλείστε αναρωτιόμαστε αν δεσμεύεστε ότι θα συναντηθείτε με την Υπουργό Εσωτερικών για να δώσετε μια λύση; Άλλωστε, την παρούσα χρονική στιγμή στο Υπουργείο Εσωτερικών είναι Υπουργός η κ. Κεραμέως, η οποία διετέλεσε και η ίδια Υπουργός Παιδείας και γνωρίζει από πρώτο χέρι τη διαφορετική αντιμετώπιση που υφίστανται οι αναπληρωτές. Έχετε την πολιτική βούληση, πρώτον να λύσετε την ομηρία των αναπληρωτών και να δώσετε τέλος στη στρέβλωση του θεσμού του αναπληρωτή και δεύτερον να άρετε τις αδικίες που αναγνωρίζετε για όσο καιρό θα χρειαστεί να υπηρετήσουμε σαν αναπληρωτές;
Εξάλλου, μπορεί να μην εργάζεστε στον ίδιο εργασιακό χώρο με την κ. Κεραμέως, αλλά το Υπουργείο Εσωτερικών εδρεύει κοντά στη Βουλή των Ελλήνων σε απόσταση που το βάδισμα δεν αποτελεί πρόβλημα, ενώ ανήκει στη χιλιομετρική εμβέλεια που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά για ημερήσια άσκηση!
ΠΑΣΑΔ
