«Νομικός Συμπαραστάτης»: Να σε κάψω, Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι
Του Τηλέμαχου Κουντούρη
Η κυβέρνηση ανακάλυψε, τρία χρόνια μετά, ότι οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται… νομική προστασία. Και εξαγγέλλει με κάθε επισημότητα τον θεσμό του «Νομικού Συμπαραστάτη», ο οποίος θα παρέχει νομική υποστήριξη σε εκπαιδευτικούς που εμπλέκονται σε διαμάχες κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
Η εξαγγελία παρουσιάζεται ως μια σημαντική θεσμική τομή. Στην πραγματικότητα, όμως, θυμίζει την παροιμία: «Να σε κάψω, Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι».
Γιατί ποιος δημιούργησε το περιβάλλον μέσα στο οποίο ο εκπαιδευτικός αισθάνεται σήμερα ότι χρειάζεται δικηγόρο για να κάνει τη δουλειά του;
Η ίδια η κυβέρνηση ήταν εκείνη που επέλεξε να εγκαθιδρύσει μια πλατφόρμα αναφορών και καταγγελιών για την ενδοσχολική βία και τον εκφοβισμό, μεταφέροντας το κέντρο βάρους από την πρόληψη και την παιδαγωγική διαχείριση στη λογική της καταγγελίας. Αντί να ενισχύσει τη διαμεσολάβηση, τον διάλογο και την εμπιστοσύνη μέσα στη σχολική κοινότητα, οικοδόμησε ένα σύστημα που ενθαρρύνει τον διαχωρισμό σε «καταγγέλλοντες» και «καταγγελλόμενους».
Έτσι, ο εκπαιδευτικός έπαψε σταδιακά να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως παιδαγωγός. Μετατράπηκε σε διαχειριστή περιστατικών, σε γραφειοκράτη της σχολικής καθημερινότητας, σε πρόσωπο που καλείται συνεχώς να αποδεικνύει ότι ενήργησε σωστά. Από άνθρωπος εμπιστοσύνης έγινε εν δυνάμει κατηγορούμενος.
Και τώρα, αφού διαμορφώθηκε αυτό το περιβάλλον καχυποψίας, έρχεται η ίδια πολιτεία να ανακοινώσει ότι θα του παρέχει νομική υποστήριξη.
Το ερώτημα είναι απλό: Χρειάζεται ο εκπαιδευτικός περισσότερο δικηγόρο ή περισσότερο σχολείο;
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη νομικής υποστήριξης. Είναι η σταδιακή ποινικοποίηση της παιδαγωγικής σχέσης. Είναι η μετατροπή της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε μια διαρκή διαδικασία λογοδοσίας, όπου κάθε παιδαγωγική απόφαση μπορεί να εξελιχθεί σε αντικείμενο αναφοράς, καταγγελίας ή ακόμη και δικαστικής εμπλοκής.
Ένα σύγχρονο σχολείο δεν οικοδομείται πάνω στον φόβο των καταγγελιών ούτε στη διαρκή απειλή νομικών εμπλοκών. Οικοδομείται πάνω στην εμπιστοσύνη, στον διάλογο, στην πρόληψη, στη συνεργασία εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων και στην αποτελεσματική λειτουργία των συλλογικών οργάνων της σχολικής κοινότητας.
Αν πράγματι η κυβέρνηση επιθυμεί να προστατεύσει τους εκπαιδευτικούς, ας αντιμετωπίσει τη ρίζα του προβλήματος και όχι μόνο τα αποτελέσματά του.
Η κατάργηση της πλατφόρμας αναφορών για την ενδοσχολική βία και τον εκφοβισμό, σε συνδυασμό με την ουσιαστική ενίσχυση των μηχανισμών πρόληψης, διαμεσολάβησης και παιδαγωγικής διαχείρισης των συγκρούσεων μέσα στις σχολικές μονάδες, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να αποκατασταθεί το κύρος του εκπαιδευτικού και η εύρυθμη λειτουργία του δημόσιου σχολείου.
Διότι το ζητούμενο δεν είναι να εφοδιάζουμε τους εκπαιδευτικούς με περισσότερους νομικούς συμπαραστάτες. Το ζητούμενο είναι να πάψουμε να τους οδηγούμε στην ανάγκη να τους χρειάζονται.
Πιερρακάκης: «Όχι» σε 13ο και 14ο Μισθό – «ακόμα και αν υπήρχαν τα χρήματα, δεν θα τα δίναμε»
