Όταν η δικαιοσύνη εφαρμόζεται κατά το δοκούν – από τους φοιτητές στα κυλικεία, και από τους καταδικασμένους στην αστυνομία.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μιλώντας πρόσφατα στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, επιχείρησε να δικαιολογήσει τον αυταρχικό χαρακτήρα των νέων μέτρων που ανακοίνωσε η Σοφία Ζαχαράκη για τα πανεπιστήμια. Μεταξύ άλλων, χαρακτήρισε τη βία στα ΑΕΙ ως τη «μεγαλύτερη πληγή της σύγχρονης Ελλάδας», εστιάζοντας την κυβερνητική ατζέντα στο φοιτητικό χώρο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση σχεδιάζει να αναστέλλεται η φοιτητική ιδιότητα όταν κάποιος φοιτητής συλλαμβάνεται – όχι όταν καταδικάζεται, αλλά απλώς όταν συλλαμβάνεται. Πρόκειται για ένα προληπτικό και εξόχως τιμωρητικό μέτρο που δεν συναντάται ούτε σε καθεστώτα.
Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: Γιατί αυτή η πειθαρχική αυστηρότητα ισχύει μόνο για τους φοιτητές; Ένας αστυνομικός, καταδικασμένος για trafficking – δηλαδή σωματεμπορία – δεν έχασε καμία επαγγελματική του ιδιότητα και συνεχίζει να υπηρετεί κανονικά. Η αντίφαση είναι προφανής: ενώ η κυβέρνηση εμφανίζεται αμείλικτη απέναντι σε έναν φοιτητή για μια ενδεχόμενη σύλληψη, αφήνει αλώβητο έναν καταδικασμένο σωματέμπορο με στολή.
Όταν δημοσιογράφοι όπως ο Μηνάς Κωνσταντίνου έθεσαν αυτά τα ερωτήματα, η αντίδραση ήταν αποκαλυπτική: ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κάλεσε να αποφεύγονται οι χαρακτηρισμοί, ακόμη και για έναν άνθρωπο που έχει καταδικαστεί από τη Δικαιοσύνη. Αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο – η καταδίκη ενός νταβατζή – παρουσιάζεται ως υπερβολικός σχολιασμός.
Το ζήτημα επεκτείνεται και σε μια ιστορική διάσταση. Αν εφαρμοζόταν αυτή η πειθαρχική λογική στο παρελθόν, πολιτικά στελέχη της σημερινής κυβέρνησης όπως οι κύριοι Βορίδης και Κατσαφάδος – που συνδέονται με περιστατικά ακροδεξιάς βίας κατά τα φοιτητικά τους χρόνια – θα είχαν διαγραφεί από τα πανεπιστήμια. Ποιος θα κυβερνούσε τότε;
Η βία στα πανεπιστήμια, την οποία η κυβέρνηση εμφανίζει ως μείζον κοινωνικό ζήτημα, αναδεικνύεται κατά τρόπο επιλεκτικό. Η μοναδική πολιτική νεολαία στην Ελλάδα της οποίας στέλεχος δολοφόνησε άνθρωπο εντός σχολικού κτιρίου είναι η ΟΝΝΕΔ. Ο Γιάννης Καλαμπόκας, μέλος της τότε ΟΝΝΕΔ, δολοφόνησε τον Νίκο Τεμπονέρα το 1991. Και όχι μόνο αυτό – οργανώθηκαν ακόμη και εκδηλώσεις συμπαράστασης στον δράστη. Σήμερα, η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας της «μηδενικής ανοχής» απέναντι στη βία. Έχει, όμως, το ηθικό δικαίωμα;
Το αφήγημα της κυβέρνησης καταρρέει και στο πεδίο των ψευδών ισχυρισμών. Είπε πως μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενα φοιτητικά κυλικεία – κάτι που διαψεύδεται εύκολα από οποιονδήποτε έχει περάσει έστω και για ένα εξάμηνο από πανεπιστήμιο του εξωτερικού μέσω Erasmus. Οι φοιτητικές συλλογικότητες και οι εστίες αυτοοργάνωσης δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα· είναι μέρος της δημοκρατικής κουλτούρας πολλών χωρών. Το πιο ειρωνικό από όλα: ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έφτασε στο σημείο να καταδικάσει ακόμη και τα κυλικεία… στη Δανία. Ίσως, αφού δεν κατάφεραν να εγκαταστήσουν Πανεπιστημιακή Αστυνομία στην Ελλάδα, να ετοιμάζονται να τη στείλουν στην Κοπεγχάγη.
Σε μια χώρα που το αυτονόητο γίνεται ζητούμενο, τα συμπεράσματα τα αφήνουμε στον αναγνώστη.
Σοκ στις Τιμές Φοιτητικής Κατοικίας: Η Κατάσταση σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη
