Αναπληρωτές εκπαιδευτικοί: Γιατί τα καλοκαίρια μας να θεωρούνται «νεκρός χρόνος» για τη σύνταξη;
Μια πρωτοβουλία εκπαιδευτικών ζητά το αυτονόητο: να μετράει και ο χρόνος της καλοκαιρινής επιδοτούμενης ανεργίας – Εκατοντάδες υπογραφές και στόχος να φτάσει το αίτημα στη ΔΟΕ, την ΟΛΜΕ και το Υπουργείο Παιδείας
Υπάρχει μια αδικία που οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί γνωρίζουν πολύ καλά. Μια αδικία που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και, για όσους υπηρετούν για πολλά χρόνια ως αναπληρωτές, μπορεί να μεταφραστεί σε σημαντικό χαμένο ασφαλιστικό και συντάξιμο χρόνο.
Είναι τα καλοκαίρια.
Τους μήνες που τελειώνει η σχολική χρονιά, λήγει η σύμβαση και ο εκπαιδευτικός βρίσκεται ξανά αντιμέτωπος με την ανεργία, μέχρι να έρθει η επόμενη πρόσληψη.
Μόνο που αυτή η ανεργία δεν είναι επιλογή.
Ο αναπληρωτής δεν αποφασίζει να σταματήσει να εργάζεται. Η σύμβασή του λήγει. Περιμένει. Και όταν έρθει η νέα σχολική χρονιά, επιστρέφει ξανά στην τάξη.
Κι όμως, σύμφωνα με την πρωτοβουλία εκπαιδευτικών που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, αυτό το διάστημα αντιμετωπίζεται ως «νεκρός χρόνος» για τη συνταξιοδότησή του στο Δημόσιο.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.
Δουλεύεις για χρόνια ως αναπληρωτής, αλλά τα καλοκαίρια… δεν μετρούν
Ας το δούμε απλά.
Ένας εκπαιδευτικός μπορεί να υπηρετεί για χρόνια ως αναπληρωτής. Κάθε Σεπτέμβριο να επιστρέφει στην τάξη, να καλύπτει τις ανάγκες του δημόσιου σχολείου, να μετακινείται από περιοχή σε περιοχή και να περιμένει κάθε χρόνο την επόμενη πρόσληψη.
Όταν όμως τελειώσει η σύμβασή του το καλοκαίρι, μεσολαβεί ένα διάστημα επιδοτούμενης ανεργίας.
Ο εκπαιδευτικός λαμβάνει νόμιμα το επίδομα ανεργίας από τη ΔΥΠΑ.
Ωστόσο, όταν κάποια στιγμή μονιμοποιηθεί και έρθει η ώρα να υπολογιστεί η συνταξιοδοτική του πορεία, τα συγκεκριμένα διαστήματα δεν αντιμετωπίζονται με τον τρόπο που ζητούν οι εκπαιδευτικοί.
Τα καλοκαίρια αυτά χάνονται από τον συντάξιμο χρόνο.
Και αυτό είναι το σημείο που η συγκεκριμένη πρωτοβουλία θέλει να αλλάξει.
«Γιατί στον ιδιωτικό τομέα να αναγνωρίζεται και στους εκπαιδευτικούς όχι;»
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα της πρωτοβουλίας είναι η διαφορετική αντιμετώπιση που, όπως υποστηρίζεται, υπάρχει μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Σύμφωνα με το κείμενο της πρωτοβουλίας, στον ιδιωτικό τομέα ο χρόνος επιδοτούμενης ανεργίας μπορεί να αναγνωρίζεται ως πλασματικός χρόνος ασφάλισης, έως συγκεκριμένο όριο ημερών.
Για τους εκπαιδευτικούς που εργάζονται ως αναπληρωτές στο Δημόσιο, αντίθετα, τα καλοκαιρινά διαστήματα μεταξύ των συμβάσεων αντιμετωπίζονται ως χρόνος που δεν προσμετράται αντίστοιχα.
Και κάπου εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα:
Πώς γίνεται ο ίδιος άνθρωπος, για τον ίδιο χρόνο ανεργίας και ενώ λαμβάνει νόμιμα επίδομα ανεργίας, να αντιμετωπίζεται διαφορετικά επειδή εργάζεται στο Δημόσιο;
Αυτό ακριβώς θεωρούν οι εκπαιδευτικοί ότι πρέπει να εξεταστεί και να διορθωθεί.
Δεν μιλάμε για «χαριστική» αναγνώριση
Και εδώ χρειάζεται να είμαστε ξεκάθαροι.
Οι αναπληρωτές δεν ζητούν να τους χαριστούν συντάξιμα χρόνια.
Ζητούν να αναγνωριστεί ένας χρόνος που προκύπτει από το ίδιο το εργασιακό καθεστώς της αναπλήρωσης.
Η σύμβαση τελειώνει επειδή τελειώνει το σχολικό έτος. Ο εκπαιδευτικός δεν επιλέγει να φύγει από το σχολείο. Δεν παραιτείται. Δεν εγκαταλείπει την εργασία του.
Περιμένει την επόμενη πρόσληψη.
Και αυτό μπορεί να συμβαίνει ξανά και ξανά, για πολλά χρόνια.
Γι’ αυτό και το ερώτημα δεν είναι μόνο οικονομικό ή λογιστικό. Είναι βαθιά εργασιακό και κοινωνικό.
Η πρωτοβουλία ζητά να μπει το θέμα στην πρώτη γραμμή
Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία έχει ήδη ξεκινήσει να συγκεντρώνει εκατοντάδες υπογραφές, με στόχο να συγκεντρωθούν ακόμη περισσότερες.
Το επόμενο βήμα είναι να κατατεθεί το ζήτημα θεσμικά στη ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ, ώστε να γίνει επίσημο αίτημα των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών και να ασκηθεί πίεση προς το Υπουργείο Παιδείας για νομοθετική λύση.
Το αίτημα είναι συγκεκριμένο:
Να αναγνωριστεί η καλοκαιρινή επιδοτούμενη ανεργία των αναπληρωτών εκπαιδευτικών ως συντάξιμος χρόνος στο Δημόσιο.
Οδηγός για τον νέο Αναπληρωτή και Νεοδιόριστο εκπαιδευτικό
Ζητούν τρία πράγματα
Οι εκπαιδευτικοί ζητούν:
1. Νομοθετική ρύθμιση
Για την αναγνώριση των καλοκαιρινών μηνών επιδοτούμενης ανεργίας ως συντάξιμου χρόνου.
2. Ίση αντιμετώπιση
Να υπάρξει αντίστοιχη αντιμετώπιση με αυτή που προβλέπεται για άλλες κατηγορίες εργαζομένων και να μην υπάρχουν διαφορετικά μέτρα και σταθμά.
3. Να σταματήσει η απώλεια ασφαλιστικού χρόνου
Για ανθρώπους που μπορεί να έχουν περάσει πολλά χρόνια καλύπτοντας ανάγκες του δημόσιου σχολείου ως αναπληρωτές.
Και το νομικό ζήτημα
Η πρωτοβουλία υποστηρίζει ότι η διαφορετική μεταχείριση εγείρει σοβαρά ζητήματα ως προς την αρχή της ισότητας, επικαλούμενη το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος, αλλά και την Ευρωπαϊκή Οδηγία 1999/70/ΕΚ για την εργασία ορισμένου χρόνου.
Μάλιστα, όπως αναφέρεται, έχει ήδη συνταχθεί σχετικό νομικό υπόμνημα, το οποίο οι εκπαιδευτικοί επιθυμούν να θέσουν υπόψη των συνδικαλιστικών τους φορέων.
Πρόκειται για νομικούς ισχυρισμούς της πρωτοβουλίας και όχι για ζήτημα που έχει κριθεί οριστικά από δικαστήριο. Ωστόσο, το ερώτημα που θέτει είναι απολύτως συγκεκριμένο και αξίζει να ανοίξει δημόσια η συζήτηση.
Να μετράει η πραγματική πορεία του αναπληρωτή
Για χρόνια οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί αποτέλεσαν τον βασικό μηχανισμό με τον οποίο το δημόσιο σχολείο κάλυπτε τα κενά του.
Άνθρωποι που άλλαξαν σπίτια, πόλεις και νησιά. Που ταξίδεψαν εκατοντάδες χιλιόμετρα. Που κάθε καλοκαίρι δεν ήξεραν πού θα βρίσκονται τον Σεπτέμβριο. Που έζησαν για χρόνια με την αγωνία της πρόσληψης.
Και σήμερα, όταν πολλοί από αυτούς μονιμοποιούνται, τίθεται το ερώτημα:
Θα πρέπει τα καλοκαίρια που αναγκαστικά έμειναν χωρίς σύμβαση να σβήνουν από τη συνταξιοδοτική τους ιστορία;
Η απάντηση των εκπαιδευτικών είναι ξεκάθαρη:
Όχι.
Το αίτημα για αναγνώριση της καλοκαιρινής επιδοτούμενης ανεργίας ως συντάξιμου χρόνου δεν αφορά μόνο όσους βρίσκονται σήμερα στους πίνακες αναπληρωτών. Αφορά και εκείνους που πέρασαν χρόνια σε αυτό το καθεστώς και πλέον υπηρετούν ως μόνιμοι.
Γι’ αυτό και η πρωτοβουλία ζητά από τη ΔΟΕ, την ΟΛΜΕ και το Υπουργείο Παιδείας να ανοίξουν άμεσα τη συζήτηση και να εξετάσουν μια νομοθετική λύση.
Γιατί τελικά το ζήτημα είναι απλό:
Η καλοκαιρινή ανεργία του αναπληρωτή δεν ήταν επιλογή του. Ήταν αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο οργανώθηκε η εργασιακή του σχέση.
Και όταν κάποιος έχει δώσει χρόνια στο δημόσιο σχολείο, είναι εύλογο να ζητά να μη χαθούν αυτά τα χρόνια από τη συνταξιοδοτική του διαδρομή.
Να μετράει η καλοκαιρινή ανεργία των αναπληρωτών στα συντάξιμα χρόνια όταν μονιμοποιούνται. Αυτό είναι το αίτημα. Και πλέον ζητούν να ακουστεί δυνατά.
Μπορείτε να Ψηφίσετε εδώ – Σας αφορά όλους: https://c.org/GdJKcxR7hS
