Είναι αυτονόητο ότι κάθε αύξηση μισθού, σε οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα είναι ένα πολύ καλό νέο, μια εξέλιξη δίκαιη, πάνω στην οποία πρέπει να χτίζει κάθε κοινωνία για να βελτιώσει τη ζωή των πολιτών της. Τι γίνεται όμως όταν υπάρχει μια κοινωνική ομάδα που μένει προκλητικά εκτός από κάθε θετική οικονομική εξέλιξη; Τι αντίκτυπο έχει σε μια κοινωνία όταν ορισμένοι βλέπουν πραγματική αύξηση στο μισθό τους, άρα αυξάνουν, έστω και λίγο την κατανάλωση τους, ενώ οι ατυχείς συμπολίτες τους συνεχίζουν να ζουν στην ίδια οικονομία, με τους παγωμένους ουσιαστικά, εξευτελιστικούς μισθούς τους; Τα σημάδια κοινωνικού αυτοματισμού που θα εμφανιστούν είναι το λιγότερο, το πιο σημαντικό είναι ότι η κοινωνική ομάδα που μένει πίσω, εν προκειμένω οι εκπαιδευτικοί, θα αντιμετωπίσουν τεράστιο πρόβλημα επιβίωσης. Θα είναι αδύνατον να ζήσουν, γιατί όχι απλά δε θα δουν ίχνος πραγματικής αύξησης, αλλά θα έχουν ουσιαστικά, τεράστια μείωση στον πραγματικό μισθό τους.
Αν λοιπόν η κυβέρνηση προχωρήσει στον προαναγγελλόμενο σχεδιασμό κοινωνικού διαχωρισμού και προχωρήσει σε αυξήσεις μισθών ΜΟΝΟ σε ένστολους που μαζί με το επίδομα επικινδυνότητας θα ισοδυναμούν με μια πραγματική αύξηση στα 300ευρώ και πάνω, την ώρα που οι εκπαιδευτικοί αναμένεται να δουν μετά βίας 20ευρώ αύξησης (17.5) , τότε κάθε εκπαιδευτικός θα βιώσει σοκαριστική μείωση της πραγματικής αγοραστικής του δύναμης. Να θυμίσουμε επίσης ότι αυξήσεις, άξιες αναφοράς, προηγήθηκαν και στους εργαζομένους της υγείας. Σε μια οικονομία λοιπόν που οι υπόλοιποι αυξάνουν τις αποδοχές τους ας πούμε 300-400€ και ο εκπαιδευτικός παίρνει αύξηση-κοροϊδία 20€, στην πραγματικότητα έχει μείωση τουλάχιστον 150€ σε όρους πραγματικής αγοραστικής δύναμης, μιας και ο πληθωρισμός γύρω του αυξάνεται αυτόματα, κατά ένα επιπλέον ποσοστό, μόνο και μόνο από τις αυξήσεις των υπολοίπων συμπολιτών του.
Η απόγνωση και η εξαθλίωση θα είναι η επόμενη μέρα στις ζωές των εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών των εκπαιδευτικών που θα βιώσουν πρωτόγνωρα κοινωνικά φαινόμενα. Νεο-προσλαμβανόμενοι ανειδίκευτοι εργαζόμενοι στα σώματα ασφαλείας και πρακτικά παντού σε κάθε εργασία στην οικονομία, θα αμείβονται περισσότερο από έμπειρους επιστήμονες με στοίβα πτυχίων και ακαδημαϊκών προσόντων. Θα είναι αστείο πλέον να επιλέξει κάποιος νέος να ασχοληθεί με την εκπαίδευση που θα του αποφέρει 1.000€(και αν) σε μια κοινωνία με ενοίκια 800€ για ένα δυάρι, ενώ άλλες εργασίες ακόμα και χωρίς ειδίκευση θα αποφέρουν ανώτερες απολαβές. Οι εκπαιδευτικού στο τέλος θα απορρίπτονται ακόμα και σαν πελάτες, εκμισθωτές, υποψήφιοι δανειολήπτες, μιας και η κοινωνία σιγά σιγά θα συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται για τους πιο οικονομικά εξαθλιωμένους εργαζομένους.
Όλα τα παραπάνω είναι πρωτόγνωρα για την ελληνική κοινωνία. Ποτέ μια κυβέρνηση δεν είχε προχωρήσει τόσο προκλητικά στην απομόνωση, την εμμονική στοχοποίηση και τελικά την ισοπέδωση μιας κοινωνικής ομάδας. Υποτίμησε το έργο του εκπαιδευτικού, κατασυκοφάντησε στην κοινωνία το ρόλο του και τον κατάντησε παρία από οικονομικής απόψεως, παντελώς ανίκανο να ζήσει την οικογένεια του. Άραγε για αυτή την κυβέρνηση οικονομικές ανάγκες έχουν μόνο τα παιδιά των άλλων υπαλλήλων και όχι τα παιδιά των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να ζήσουν; Δεν ζουν στην ίδια κοινωνία με τους συμπολίτες τους που ορθώς είδαν αύξηση; Με ποιο άραγε πολιτικό θράσος γίνεται τόσο έντονος κοινωνικός διαχωρισμός; Είναι δυνατόν πάλι εν έτη 2025 να δίνεται αποκλειστικότητα αυξήσεων σε κοινωνικές ομάδες με κριτήριο το εάν θεωρούνται “φιλικό” προς την κυβέρνηση ακροατήριο; Κανείς δε θα ήθελε να πιστέψει ότι η κυβέρνηση ενεργεί ακόμα με τέτοια τριτοκοσμικά πολιτικά κριτήρια, όμως δεν μπορεί παρά να πάει ο νους εκεί πέρα. Αυτός είναι ο λόγος της τόσο προκλητικής ανισομέρειας και της μεροληπτικής οικονομικής πολιτικής;
Κι αν απλώς η κυβέρνηση επιλέγει να ενισχύσει εκεί από όπου θεωρεί ότι θα έχει μεγαλύτερα πολιτικά οφέλη, πως αισθάνεται άραγε τώρα ο εκπαιδευτικός που ψήφισε Νέα Δημοκρατία; Πως νιώθει ο τομέας της ΔΑΚΕ στους εκπαιδευτικούς που μέχρι πρότινος ήταν 1η δύναμη με χιλιάδες ψηφοφόρους στο χώρο της εκπαίδευσης; Δυστυχώς δεν αρκούν οι διαπιστώσεις, ούτε οι κατάρες, ούτε οι όρκοι ότι κάποιος “δεν ξαναψηφίζει” που θα ακουστούν, αυτό που απαιτείται από μια τεράστια κοινωνική ομάδα όπως οι εκπαιδευτικοί, είναι να συνειδητοποιήσουν ότι η υφιστάμενη πολιτική ηγεσία τους σκοτώνει και ότι πρέπει να αντιδράσουν πριν να είναι πολύ αργά. Σε κάποια άλλη εποχή από αύριο θα έκλειναν τα σχολεία μέχρι να δοθούν οι ανάλογες αυξήσεις σε κάθε εκπαιδευτικό, όπως είχε γίνει το μακρινό πλέον 2006. Ποιος ξέρει ίσως το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο του Σαββάτου 29/3 σηματοδοτήσει μια τέτοια αρχή.
ΥΓ: Δήλωση του στυλ… και να είχαμε λεφτά για 13ο & 14ο μισθό, πάλι δε θα δίναμε, έκανε ο γνωστός υπουργός, νυν οικονομίας και πρώην παιδείας. Καλά ήμασταν σίγουροι ότι αν έβρεχε λεφτά από τον ουρανό πάλι δε θα δίνατε στους εργαζομένους να επιβιώσουν, αλλά γιατί επιστρατεύεται πια τόσο μεγάλος πολιτικός κυνισμός;
ΥΓ2: Υπάρχει έστω και ένας εκπαιδευτικός που άκουσε σήμερα τον κ. Δένδια να ανακοινώνει πάνω απο 3.000€ αύξηση στον 22χρονο ανθυπολοχαγό και πάνω απο 5.000€ ετησίως στους υψηλόβαθμους και θα πάει να ξαναψηφίσει ΝΔ; Την ώρα που ο ίδιος λιμοκτονεί με ετήσιες αποδοχές 13.000€ κι αν;
Μισθολογικά Κλιμάκια στο Δημόσιο: Όλα Όσα Πρέπει να Γνωρίζετε
