Μερικά περιστατικά θα έμοιαζαν εξωφρενικά σε πολλούς που δεν εμπλέκονται στον κόσμο της εκπαίδευσης. Ωστόσο για τους εκπαιδευτικούς τείνουν να γίνουν συνήθεια και πια αντιμετωπίζονται ως λογικά. Βέβαια στο υπουργείο παιδείας σίγουρα θα έπεφταν από τα σύννεφα, αν σκεφτεί κανείς ότι πραγματοποίησαν διορισμούς φέτος αποκλειστικά “εκτός Αττικής” ανεξαρτήτως κενών, λογικά με τη φαντασίωση ότι η Αττική αποτελεί κάποιο φιλέτο για τους εργαζομένους και θέλαν να ενισχύσουν τις επαρχιακές περιοχές που δεν θα είχαν ζήτηση…Φυσικά η εντύπωση αυτή είναι παντελώς εκτός τόπου και χρόνου..
Περιγράφουμε σήμερα περίπτωση που γνωρίζουμε προσωπικά, συναδέλφισσας μας, με καταγωγή από νησί της άγονης γραμμής που εργάζεται εδώ και δύο χρόνια σε κοσμοπολίτικη(και πανάκριβη φυσικά) περιοχή της Αθήνας, επειδή αδυνατεί να πιάσει της πρώτες της επιλογές που είναι περιοχές των δωδεκανήσων. Μάλιστα η συναδέλφισα αποφάσισε να δηλώσει μόνο νησιά την επόμενη σχολική χρονιά και ζει με το άγχος για το εάν και πότε θα την προσλάβουν του χρόνου!
Η παραπάνω κατάσταση είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων λίγο η μανία με τα δυσπρόσιτα, λίγο οι διορισμοί με έμφαση στις περιοχές αυτές, λίγο η αδιανόητη ακρίβεια και στην Αθήνα, όπου ο μισθός φτάνει ίσα ίσα για να πληρώνεται το ενοίκιο, έχουμε φτάσει στο σημείο οι εκπαιδευτικοί να σπεύδουν προς αποκέντρωση.
Αυτό είναι και το βασικό συμπέρασμα που ίσως πρέπει να κρατήσουμε, ότι ο μισθός του εκπαιδευτικού πλέον σε πολλές περιοχές της χώρας δεν επαρκεί για αξιοπρεπή επιβίωση. Είναι μισθός πείνας και περισσότερο μοιάζει με φιλοδώρημα που οδηγεί ακόμα και δημοφιλείς κατά το παρελθόν εργασιακούς προοροσμούς, στα αζήτητα…και δεν είναι μόνο η Αττική, είναι τα κοσμοπολίτικα νησιά κτλ κτλ κτλ…
