Ο Γιώργος Γιώτσας, πατέρας του Νικόλα, μιλά για τις διακρίσεις, την κοινωνική απομόνωση και τον καθημερινό αγώνα που βιώνουν πολλές οικογένειες παιδιών με αυτισμό.
«Βιώνουμε τον ρατσισμό, βιώνουμε τον κοινωνικό αποκλεισμό… Ήμασταν κλεισμένοι στο καβούκι μας, κλεισμένοι στον εαυτό μας για πάρα πολύ καιρό. Γιατί η κοινωνία μας αντιμετώπιζε ρατσιστικά».
Με αυτά τα λόγια, ο Γιώργος Γιώτσας, πατέρας του Νικόλα, ενός παιδιού με αυτισμό, περιγράφει μια δύσκολη πραγματικότητα που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν πολλές οικογένειες: την προκατάληψη, την έλλειψη κατανόησης και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Όταν η κοινωνία οδηγεί τις οικογένειες στην απομόνωση
Ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν εκδηλώνεται πάντα μέσα από ανοιχτές διακρίσεις. Συχνά κρύβεται σε ένα επικριτικό βλέμμα, σε ένα προσβλητικό σχόλιο ή στην απαίτηση να συμπεριφερθεί ένα παιδί όπως οι άλλοι, ακόμη κι όταν δυσκολεύεται να διαχειριστεί μια κατάσταση.
Για πολλές οικογένειες παιδιών στο φάσμα του αυτισμού, τέτοιες εμπειρίες μπορεί να επαναλαμβάνονται στην καθημερινότητα, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ανασφάλειας και απογοήτευσης.
Όταν η κοινωνία αντί να δείχνει κατανόηση επιλέγει την κριτική, οι οικογένειες ενδέχεται να περιορίζουν τις κοινωνικές τους επαφές και τις δραστηριότητές τους. Όχι επειδή επιθυμούν να απομονωθούν, αλλά επειδή προσπαθούν να προστατεύσουν τα παιδιά τους από την απόρριψη και την προκατάληψη.
Ο θεσμός της Παράλληλης Στήριξης – Καθήκοντα εκπαιδευτικού παράλληλης στήριξης
Μαθησιακές δυσκολίες | Διάγνωση, αίτια , συμπτώματα, αντιμετώπιση και συμβουλές!
Η αποδοχή αποδεικνύεται στην πράξη
Η μαρτυρία του Γιώργου Γιώτσα υπενθυμίζει ότι η συμπερίληψη δεν μπορεί να περιορίζεται σε διακηρύξεις και ευαισθητοποιητικές καμπάνιες. Αποτυπώνεται καθημερινά στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα παιδιά και τις οικογένειές τους.
Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ότι οφείλει να κρύψει τον εαυτό του για να γίνει αποδεκτό. Καμία οικογένεια δεν πρέπει να αναγκάζεται να απομακρύνεται από την κοινωνική ζωή για να προστατευτεί από την αδιαφορία και τον στιγματισμό.
Η διαφορετικότητα δεν αποτελεί λόγο αποκλεισμού. Είναι μέρος της ανθρώπινης πραγματικότητας και η αποδοχή της προϋποθέτει ενημέρωση, ενσυναίσθηση και σεβασμό.
Γιατί μια κοινωνία πραγματικά συμπεριληπτική δεν ζητά από τα παιδιά να αλλάξουν για να χωρέσουν σε αυτήν. Φροντίζει να δημιουργεί χώρο για όλα τα παιδιά, χωρίς διακρίσεις και προκαταλήψεις.
Η αποδοχή δεν αποδεικνύεται με λόγια, αλλά με τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους γύρω μας.
