Έχουμε γεμίσει τις παιδικές ζωές με δραστηριότητες.
Και μετά απορούμε γιατί τα παιδιά είναι κουρασμένα.
Θέλουμε να μάθουν τα πάντα.
Μια ξένη γλώσσα. Μουσική. Αθλητισμό. Ρομποτική. Πληροφορική. Να διαβάζουν περισσότερο. Να συμμετέχουν περισσότερο. Να εξελίσσονται συνεχώς.
Η λέξη «αξιοποίηση» έχει μπει ακόμη και στην παιδική ηλικία.
Κάθε ώρα πρέπει να αξιοποιείται.
Αλλά ένα παιδί δεν είναι μηχανή παραγωγικότητας.
Δεν χρειάζεται κάθε απόγευμα να έχει πρόγραμμα.
Η βαρεμάρα δεν είναι χάσιμο χρόνου.
Είναι χώρος για φαντασία.
Μέσα στη βαρεμάρα γεννιέται ένα παιχνίδι.
Μια ιδέα.
Μια ιστορία.
Μια κατασκευή.
Μια συζήτηση.
Ίσως ακόμη και η δημιουργικότητα.
Κι όμως, φοβόμαστε τόσο πολύ μήπως το παιδί μας «μείνει πίσω», ώστε γεμίζουμε κάθε κενό της ημέρας.
Μήπως τελικά πρέπει να φοβηθούμε κάτι άλλο;
Μήπως τα παιδιά μας τρέχουν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν;
Γιατί η παιδική ηλικία δεν χρειάζεται να είναι παραγωγική.
Χρειάζεται να είναι παιδική.
Πρώτο κουδούνι 2026: Πότε ανοίγουν Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια
