Ένα κείμενο-γροθιά για τον τρόπο που η κοινωνία αντιμετωπίζει τα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές τους.
Η κοινωνία συχνά δηλώνει ότι αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Στην πράξη, όμως, η αποδοχή αυτή συνοδεύεται από αστερίσκους, προϋποθέσεις και αόρατα όρια.
Στις καφετέριες δεν τους θέλουμε, γιατί «ενοχλούν». Στις παιδικές χαρές δεν τους θέλουμε, γιατί «μεγάλωσαν» και δήθεν θα καταστρέψουν τις κούνιες. Δεν τους θέλουμε να οδηγούν, δεν τους θέλουμε να κυκλοφορούν μόνοι τους, δεν τους θέλουμε στις τάξεις των παιδιών μας, γιατί φοβόμαστε ότι θα επηρεάσουν την πρόοδο των «άλλων».
Σαν να υπάρχει μια αόρατη λίστα με όσα επιτρέπεται και όσα απαγορεύεται να κάνουν. Μια κοινωνική επιτροπή που αποφασίζει ποιος δικαιούται να βρίσκεται στον δημόσιο χώρο και ποιος πρέπει να μένει αόρατος.
Και όταν κάποιος βρεθεί σε μια στιγμή κρίσης, όταν χάσει τον έλεγχο ή εκδηλώσει μια συμπεριφορά που συνδέεται με την αναπηρία του, πόσο εύκολα ακούγονται φωνές που ζητούν καταστολή αντί για κατανόηση. Πόσο γρήγορα η ενσυναίσθηση αντικαθίσταται από τον φόβο και την απαξίωση.
Ο Καιάδας δεν ανήκει μόνο στην ιστορία. Επιβιώνει κάθε φορά που μια κοινωνία αποφασίζει ότι κάποιοι άνθρωποι αξίζουν λιγότερο χώρο, λιγότερα δικαιώματα και λιγότερη αξιοπρέπεια από τους υπόλοιπους.
Ως ένας στρέιτ, ντόπιος, νευροτυπικός, αρτιμελής άντρας μέσου εισοδήματος, δεν είχα βιώσει προσωπικά τι σημαίνει να σε αντιμετωπίζουν ως «διαφορετικό». Δεν είχα νιώσει την απαξίωση, τις διακρίσεις, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν είχα αντιληφθεί το διαρκές μικρο-ελεγκτικό βλέμμα πάνω σε κάθε σου κίνηση, ούτε τον καμουφλαρισμένο ρατσισμό που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ενοχλείς μόνο και μόνο επειδή υπάρχεις.
Αυτά τα έμαθα δουλεύοντας στην ειδική αγωγή και δίπλα σε ανθρώπους στο φάσμα του αυτισμού. Ήταν τα πιο δύσκολα, αλλά και τα πιο ουσιαστικά μαθήματα ενσυναίσθησης. Μαθησιακές δυσκολίες | Διάγνωση, αίτια , συμπτώματα, αντιμετώπιση και συμβουλές!
Αν αυτό το ταξίδι μου άφησε μία μόνο βεβαιότητα, είναι πως το κουρασμένο χαμόγελο ενός παιδιού ή ενός ανθρώπου που παλεύει καθημερινά με τα εμπόδια που του υψώνει η κοινωνία έχει ασύγκριτα μεγαλύτερη αξία από κάθε βλέμμα υπεροψίας, οίκτου ή υποκρισίας.
Η πραγματική πρόοδος μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από το πώς φέρεται στους ισχυρούς. Κρίνεται από το αν αφήνει χώρο στους πιο ευάλωτους να ζουν με αξιοπρέπεια, ισότητα και σεβασμό.
Το κείμενο είναι εμπνευσμένο από ανάρτηση του Κυκλοθυμικού
