Σοβαρά ερωτήματα για την ασφάλεια στο σχολικό συγκρότημα Μαρασλείου – «Πόσο ακόμη θα περιμένουμε;»
Ένα παιδί χρειάστηκε 13 ράμματα. Όχι μετά από κάποιο ακραίο περιστατικό, ούτε εξαιτίας μιας σπάνιας περίπτωσης. Τραυματίστηκε μέσα στο σχολικό συγκρότημα του Μαρασλείου, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, όταν έπεσε πάνω σε παλιό υαλοπίνακα.
Το περιστατικό της Παρασκευής 25 Σεπτεμβρίου επαναφέρει με τον πιο σκληρό τρόπο ένα ζήτημα που, σύμφωνα με τον Α΄ Σύλλογο Αθηνών Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, έχει επισημανθεί επανειλημμένα: την κατάσταση και την ασφάλεια των σχολικών εγκαταστάσεων.
Από τα άδεια χωριά στα άδεια σχολεία: Το δημογραφικό αλλάζει την Ελλάδα
Δεν ήταν η πρώτη προειδοποίηση
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο ότι έσπασε ένα τζάμι.
Είναι ότι, σύμφωνα με την καταγγελία, προβλήματα στο συγκεκριμένο σχολικό συγκρότημα έχουν καταγραφεί επανειλημμένα.
Τον Φεβρουάριο του 2024 σημειώθηκε πτώση δομικών υλικών μπροστά από την είσοδο του 10ου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να παραμείνει κλειστό για δύο εβδομάδες.
Τον Δεκέμβριο του 2025 έπεσε μακρόστενος λαμπτήρας φθορίου πάνω στα θρανία όπου κάθονται μαθητές.
Παράλληλα, την προηγούμενη σχολική χρονιά είχαν σπάσει δύο τζάμια στο ίδιο περίπου σημείο και, όπως αναφέρει ο Σύλλογος, χρειάστηκαν μήνες μέχρι να αντικατασταθούν. Μέχρι τότε, εκπαιδευτικοί είχαν καλύψει τα ανοίγματα με χαρτόνια.
Και φέτος, σύμφωνα με την ίδια καταγγελία, έχουν ήδη καταγραφεί νέες φθορές, μεταξύ άλλων η αποκόλληση ολόκληρου παραθυρόφυλλου.
Αυτή τη φορά δεν υπήρχε περιθώριο για άλλο «ευτυχώς»
Υπάρχει μια λέξη που επαναλαμβάνεται όταν μιλάμε για τέτοια περιστατικά: «ευτυχώς».
Ευτυχώς δεν ήταν ώρα λειτουργίας.
Ευτυχώς δεν ήταν μέσα στην αίθουσα.
Ευτυχώς δεν τραυματίστηκε κάποιος.
Μόνο που κάποια στιγμή το «ευτυχώς» τελειώνει.
Στην περίπτωση του Μαρασλείου, αυτή τη φορά ένα παιδί τραυματίστηκε και χρειάστηκε 13 ράμματα. Ο Α΄ Σύλλογος Αθηνών θέτει ευθέως το ζήτημα της ευθύνης για την ασφάλεια του σχολικού χώρου και ζητά να υπάρξουν άμεσες παρεμβάσεις, πριν υπάρξει νέο περιστατικό.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα:
Πρέπει πρώτα να τραυματιστεί ένα παιδί για να θεωρηθεί ένα σχολικό κτίριο επικίνδυνο;
Τα σχολεία δεν είναι χώροι όπου «βλέπουμε και κάνουμε»
Ένα σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί με τη λογική της αναμονής.
Δεν μπορεί η συντήρηση να ξεκινά όταν πέσει ένα υλικό, όταν σπάσει ένα τζάμι ή όταν τραυματιστεί ένας μαθητής.
Η ασφάλεια πρέπει να προηγείται του ατυχήματος.
Ο Σύλλογος υποστηρίζει ότι τα παλιά τζάμια του συγκροτήματος είναι ακατάλληλα και επισημαίνει τους κινδύνους που μπορεί να προκύψουν από τον τρόπο με τον οποίο θρυμματίζονται. Παράλληλα, ζητά άμεσο τεχνικό έλεγχο και παρέμβαση στους υαλοπίνακες και στα υπόλοιπα στοιχεία του κτιρίου που ενδέχεται να δημιουργούν κινδύνους.
Τα αιτήματα είναι συγκεκριμένα
Ο Α΄ Σύλλογος Αθηνών ζητά, μεταξύ άλλων:
- άμεση αποκατάσταση του υαλοπίνακα,
- τοποθέτηση ειδικής μεμβράνης τουλάχιστον στους υαλοπίνακες του ισογείου,
- πλήρη τεχνικό έλεγχο του σχολικού χώρου,
- έλεγχο όλων των τζαμιών, κουφωμάτων και άλλων πιθανώς επικίνδυνων στοιχείων,
- άμεση αποκατάσταση κάθε επικίνδυνης βλάβης,
- συστηματική καταγραφή των προβλημάτων,
- σαφές χρονοδιάγραμμα για τις εργασίες,
- ενημέρωση της σχολικής κοινότητας για τα μέτρα που θα ληφθούν.
Το ζητούμενο είναι απλό: πρόληψη, όχι άλλη προειδοποίηση
Το περιστατικό στο Μαράσλειο δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί απλώς ως ένα ακόμη ατύχημα της σχολικής καθημερινότητας.
Γιατί πίσω από ένα σπασμένο τζάμι υπάρχει ένα παιδί που χρειάστηκε 13 ράμματα.
Και πίσω από αυτό το περιστατικό υπάρχει μια σειρά προηγούμενων προβλημάτων που, σύμφωνα με την καταγγελία των εκπαιδευτικών, είχαν ήδη αναδειχθεί.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπήρξαν προειδοποιήσεις.
Το ερώτημα είναι τι θα γίνει μετά από αυτές.
Γιατί το επόμενο «ευτυχώς δεν έγινε κάτι χειρότερο» δεν μπορεί να αποτελεί σχέδιο συντήρησης ενός σχολείου.
Τα σχολεία πρέπει να είναι ασφαλή πριν συμβεί το ατύχημα – όχι αφού συμβεί.
