Όταν η κυβέρνηση βρίσκει κονδύλια για επικοινωνιακές βιτρίνες, αλλά αφήνει τα σχολεία χωρίς δασκάλους και μαθητές χωρίς μάθημα.
«Λίγη υπομονή ακόμη», ζήτησε από τους γονείς η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, αναφερόμενη στα χιλιάδες κενά που εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τα σχολεία της χώρας. Και κάπου εδώ, μέσα σε αυτή τη φράση, συνοψίζεται όλη η παθογένεια της ελληνικής εκπαίδευσης: κάθε χρόνο ζητείται «λίγη υπομονή», κάθε χρόνο «μαθαίνει το σύστημα να λειτουργεί», και κάθε χρόνο οι μαθητές πληρώνουν την ανικανότητα του κράτους να οργανώσει το αυτονόητο — τη στελέχωση των σχολείων στην ώρα τους.
Η υπουργός διαβεβαιώνει ότι φέτος οι προσλήψεις αναπληρωτών έγιναν νωρίτερα από ποτέ (πετσοκομενες προσλήψεις θα εννοεί μάλλον). Ωστόσο, ο Οκτώβριος τελειώνει και τα σχολεία παραμένουν με τεράστια κενά. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: μόνο στη Δυτική Αττική λείπουν 25 φιλόλογοι σε γυμνάσια και λύκεια. Εικοσιπέντε άνθρωποι που δεν βρέθηκαν για να κάνουν μάθημα σε εκατοντάδες παιδιά. Και το Υπουργείο ζητά… υπομονή. Πόση ακόμη; Πόσα μαθήματα πρέπει να χαθούν για να καταλάβει η πολιτική ηγεσία ότι η παιδεία δεν μπορεί να περιμένει τον αριθμό των πιστώσεων;
Είναι πιο σημαντικοί οι λαχανόκηποι από τη μόρφωση των παιδιών μας;
Η ειρωνεία περισσεύει, γιατί περισσεύει και η κοροϊδία. Κάθε χρόνο, νέα υποσχέση, νέα “δέσμευση” και νέο χάος.
Ακόμη πιο σουρεαλιστικό είναι το γεγονός ότι, ενώ η υπουργός καλεί τους γονείς να κάνουν υπομονή, ο γενικός γραμματέας του ίδιου υπουργείου ζητά να του τηλεφωνούν προσωπικά για να αναφέρουν τα κενά. Δηλαδή, το κράτος του 2025, το κράτος των «ψηφιακών μεταρρυθμίσεων», διαχειρίζεται την εκπαίδευση με… τηλεφωνήματα στο γραφείο του ΓΓ. Αν αυτό δεν είναι διοικητικό χάος, τότε τι είναι;
Στο μεταξύ, στη Βουλή ψηφίστηκε η τροπολογία για την εξασφάλιση πιστώσεων μέσω του Αναπτυξιακού Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, για την πρόσληψη αναπληρωτών και ωρομισθίων εκπαιδευτικών. Άλλη μια τεχνική διόρθωση πάνω σε ένα βαθιά προβληματικό μοντέλο. Το πρόβλημα δεν είναι οι πιστώσεις, αλλά η νοοτροπία: μια εκπαίδευση που ζει από χρόνο σε χρόνο, με πρόχειρα μπαλώματα και χωρίς καμία μόνιμη στρατηγική.
Κι ενώ το Υπουργείο ζητά αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, η εκπαιδευτική κοινότητα αναρωτιέται: ποιος θα αξιολογήσει την ίδια την πολιτική ηγεσία; «Πρωθυπουργέ, την υπουργό σου και το επιτελείο της πώς τους αξιολογείς;»
«Γιατί η δική μας αξιολόγηση έρχεται – και δεν θα σου αρέσει ο βαθμός.»
Η Παιδεία δεν είναι διαφημιστική καμπάνια ούτε ψηφοθηρικό εργαλείο. Δεν είναι θέμα “επικοινωνιακής διαχείρισης”. Είναι ο καθρέφτης της σοβαρότητας ενός κράτους. Και όταν αυτός ο καθρέφτης δείχνει σχολεία χωρίς δασκάλους, τάξεις χωρίς βιβλία και μαθητές που περιμένουν “να μάθει το σύστημα να λειτουργεί”, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι πιστώσεις.
Οργισμένος εκπαιδευτικός
Νίκος Σουριανός
