Μια επίμονη στρατηγική απαξίωσης – Ποιοι είναι τελικά οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο;
Η στοχοποίηση των εργαζομένων στο Δημόσιο δεν είναι νέο φαινόμενο. Πρόκειται για μια τακτική που επαναλαμβάνεται από διάφορες κυβερνήσεις εδώ και δεκαετίες. Σήμερα, ωστόσο, φαίνεται να υιοθετείται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.
Σε ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα, ο αιρετός της ΑΔΕΔΥ Δημήτρης Μπράτης παρενέβη με σαφήνεια στο θέμα
Η στοχοποίηση με στόχο τον αποπροσανατολισμό
Συχνά, οι Δημόσιοι Υπάλληλοι γίνονται «βολικός στόχος» για τη διοχέτευση της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που πολιτικές ηγεσίες, προκειμένου να καλύψουν τις δικές τους αδυναμίες, “ρίχνουν” τους Δ.Υ. στο στόχαστρο. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Ανδρέα Λοβέρδου το 2011, όταν ισχυρίστηκε πως «1.000.000 Δημόσιοι Υπάλληλοι ταλαιπωρούν 10.000.000 πολίτες», σε μια από τις πιο λαϊκιστικές κορώνες της τελευταίας δεκαετίας.
Η επανάληψη αυτής της τακτικής έχει καλλιεργήσει ένα τοξικό κοινωνικό φαινόμενο: τον κοινωνικό αυτοματισμό.
⚙️ Τι είναι ο κοινωνικός αυτοματισμός;
Ο όρος περιγράφει την τεχνητή καλλιέργεια αντιπαράθεσης μεταξύ κοινωνικών ομάδων, προκειμένου να αποπροσανατολίζεται η κοινή γνώμη από τα πραγματικά προβλήματα. Εφαρμόζεται συχνά στους Δημοσίους Υπαλλήλους, όπως φαίνεται και από τα σχόλια που εμφανίζονται σε αναρτήσεις της ΑΔΕΔΥ όταν διεκδικούνται προσλήψεις, καλύτερες συνθήκες εργασίας ή απεργιακά δικαιώματα. Τα σχόλια είναι συχνά απαξιωτικά, χλευαστικά ή ακόμα και προσβλητικά.
Η ταυτότητα του σύγχρονου Δημοσίου Υπαλλήλου δεν έχει σχέση με τα στερεότυπα του παρελθόντος. Από το 1994, με τον Ν. 2190/94 (Νόμος Πεπονή), όλες οι προσλήψεις στο Δημόσιο γίνονται μέσω ΑΣΕΠ, δηλαδή με διαφανείς, αξιοκρατικές διαδικασίες. Οι σημερινοί Δημόσιοι Υπάλληλοι είναι εκπαιδευτικοί, γιατροί, μηχανικοί, νοσηλευτές, υπάλληλοι υπουργείων, άνθρωποι με γνώσεις, πτυχία, μεταπτυχιακά και συχνά διδακτορικά.
Είναι εργαζόμενοι που κρίνονται καθημερινά από την επαφή τους με τον πολίτη. Παρότι συχνά υπονομεύονται, αυτοί οι υπάλληλοι είναι εκείνοι που καλούνται να καλύψουν τεράστια κενά – όπως νοσηλεύτριες που εξυπηρετούν 40 ασθενείς ή δάσκαλοι που εργάζονται με ελάχιστη υποστήριξη.
Φυσικά και υπάρχουν και στο Δημόσιο “κακοί” υπάλληλοι ή επίορκοι. Η ίδια η ΑΔΕΔΥ έχει ζητήσει την άμεση απομάκρυνσή τους. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια πάνω από 1.200 υπάλληλοι έχουν απολυθεί για σοβαρά παραπτώματα. Όμως, αυτοί αποτελούν την εξαίρεση, όχι τον κανόνα.
Η συντριπτική πλειοψηφία των Δημοσίων Υπαλλήλων επιτελεί το έργο της με ευσυνειδησία και προσπαθεί, πολλές φορές με ανεπαρκείς πόρους, να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας.
Οι Δ.Υ. δεν είναι απέναντι από τον πολίτη. Είναι εργαζόμενοι που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους κάτω από αντίξοες συνθήκες, με χαμηλές αμοιβές και συχνά χωρίς υποστήριξη.
Ας μην παρασυρόμαστε, λοιπόν, από επικοινωνιακές στρατηγικές που αποσκοπούν στη διχόνοια. Η απαξίωση του Δημοσίου και των ανθρώπων του δεν βοηθά κανέναν, αντιθέτως υπονομεύει τα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής και του κράτους πρόνοιας.
