Ποτέ δεν ήταν τόσο εύκολο να επικοινωνήσει ένα παιδί με δεκάδες ανθρώπους.
Και ίσως ποτέ δεν ήταν τόσο δύσκολο να μιλήσει πραγματικά με κάποιον.
Οι οθόνες έφεραν την επικοινωνία μέσα στο δωμάτιό μας. Μηνύματα, βίντεο, likes, stories, παιχνίδια και διαδικτυακές παρέες δημιουργούν την αίσθηση ότι κανείς δεν είναι μόνος.
Κι όμως, η μοναξιά υπάρχει.
Ένα παιδί μπορεί να έχει εκατοντάδες «φίλους» στο διαδίκτυο και να μην έχει έναν άνθρωπο στον οποίο να μπορεί να πει «δεν είμαι καλά».
Γιατί άλλο επικοινωνία και άλλο σχέση.
Άλλο να βλέπεις κάποιον online και άλλο να κάθεσαι δίπλα του.
Άλλο ένα emoji και άλλο μια αγκαλιά.
Άλλο ένα «τι κάνεις;» σε μήνυμα και άλλο να καταλάβεις από το βλέμμα κάποιου ότι κάτι δεν πάει καλά.
Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία.
Το πρόβλημα είναι όταν η τεχνολογία γίνεται υποκατάστατο της ανθρώπινης επαφής.
Και ίσως χρειάζεται να ξαναδιδάξουμε στα παιδιά κάτι που παλαιότερα θεωρούσαμε αυτονόητο:
να συζητούν πρόσωπο με πρόσωπο.
Να διαφωνούν χωρίς να μπλοκάρουν ο ένας τον άλλον.
Να παίζουν μαζί.
Να περιμένουν.
Να ακούν.
Να βαριούνται μαζί.
Γιατί οι πραγματικές σχέσεις δεν έχουν φίλτρα, likes και αριθμούς.
Έχουν αμηχανία, παρεξηγήσεις, γέλιο, σιωπή και αγκαλιές.
Και ακριβώς γι’ αυτό έχουν αξία.
