Διευθυντές Σχολείων: Γιατί όλο και λιγότεροι εκπαιδευτικοί επιλέγουν τη θέση
Ακολουθεί το άρθρο του Τηλέμαχου Κουντούρη – Πρόεδρου της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Δ/ντών-Δ/ντριών Σχολικών Μονάδων
Γιατί το μεγαλύτερο λάθος ενός εκπαιδευτικού στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι να γίνει Διευθυντής σχολικής μονάδας
Γιατί αναλαμβάνει έναν ρόλο γεμάτο ευθύνες, πίεση και γραφειοκρατία, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική στήριξη και ουσιαστική εξουσία.
Ο Διευθυντής καλείται να είναι ταυτόχρονα διοικητικός υπάλληλος, λογιστής, τεχνικός ασφαλείας, διαχειριστής κρίσεων, ψυχολόγος, διαμεσολαβητής, υπεύθυνος προσωπικών δεδομένων, υπεύθυνος κτιριακών υποδομών και εκπρόσωπος του σχολείου απέναντι σε γονείς, υπηρεσίες και φορείς. Είναι υπεύθυνος σχεδόν για τα πάντα, αλλά έχει δικαίωμα να αποφασίζει για ελάχιστα.
Ζει καθημερινά ανάμεσα σε αντικρουόμενες απαιτήσεις: του Υπουργείου, της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης, των εκπαιδευτικών, των γονέων και της τοπικής κοινωνίας. Όταν όλα λειτουργούν σωστά, η επιτυχία αποδίδεται στο σύστημα ή στη συλλογική προσπάθεια. Όταν κάτι πάει στραβά, η ευθύνη προσωποποιείται στον Διευθυντή.
Η συνεχής παραγωγή εγγράφων, αναφορών, σχεδίων δράσης, αξιολογήσεων και ηλεκτρονικών καταχωρίσεων απορροφά χρόνο και ενέργεια που θα έπρεπε να αφιερώνονται στην παιδαγωγική ηγεσία και στη βελτίωση του σχολείου.
Έτσι, πολλοί ικανοί εκπαιδευτικοί διαπιστώνουν ότι η θέση του Διευθυντή δεν αποτελεί επαγγελματική εξέλιξη, αλλά μια μετάβαση από την εκπαιδευτική δημιουργία στη διοικητική φθορά.
Συμπερασματικά: Το σύστημα έχει μετατρέψει μια θέση παιδαγωγικής ηγεσίας σε θέση διαρκούς διαχείρισης προβλημάτων. Όσο αυτό δεν αλλάζει, η αναζήτηση νέων Διευθυντών θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερη.
