Η ΕΔΕ για τους Εκπαιδευτικούς και η Αποποίηση Ευθυνών: Μια Επικίνδυνη Πρακτική
Η απόφαση για τη διεξαγωγή Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (ΕΔΕ) προκειμένου να διερευνηθούν οι ευθύνες των εκπαιδευτικών στην υπόθεση της κακοποίησης από τον αστυνομικό της Βουλής εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Είναι λογικό να επιδιώκεται η διερεύνηση των γεγονότων για να αποδοθούν ευθύνες εκεί όπου πραγματικά υπάρχουν, όμως η στοχοποίηση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι βρέθηκαν στη δίνη αυτής της υπόθεσης, κινδυνεύει να λειτουργήσει ως αποπροσανατολισμός από τις πραγματικές ευθύνες.
Οι εκπαιδευτικοί είναι συχνά οι πρώτοι που παρατηρούν ανησυχητικές ενδείξεις στη συμπεριφορά ή τις αφηγήσεις ενός παιδιού. Όμως, η ανάγνωση μιας σχολικής έκθεσης του 2023 που περιγράφει ένα συμβάν του 2021 —χωρίς σαφή στοιχεία κακοποίησης— δεν αρκεί για να τεκμηριωθεί ότι οι δάσκαλοι απέτυχαν να δράσουν. Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ της ΕΡΤ, μόλις οι εκπαιδευτικοί διάβασαν την έκθεση, αμέσως κάλεσαν τους γονείς για συζήτηση, επιδεικνύοντας την απαραίτητη ευαισθησία και υπευθυνότητα.
Γιατί οι εκπαιδευτικοί δεν καταλαβαίνουν άμεσα την κακοποίηση των μαθητών τους; Ευθύνες του ΥΠΑΙΘΑ
Μπορούν οι Εκπαιδευτικοί να Καλύψουν το Κενό των Κρατικών Δομών;
Η διεξαγωγή Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (ΕΔΕ) για τους εκπαιδευτικούς, στην υπόθεση κακοποίησης από τον αστυνομικό της Βουλής, προκαλεί ερωτήματα. Οι εκπαιδευτικοί αντέδρασαν άμεσα μόλις διάβασαν τη σχολική έκθεση του παιδιού, καλώντας τους γονείς για συζήτηση. Όμως, η προσδοκία ότι μπορούν να διαγνώσουν κακοποίηση —χωρίς ξεκάθαρες ενδείξεις— είναι παράλογη.
Η ΕΔΕ μοιάζει περισσότερο με μηχανισμό μετατόπισης ευθυνών παρά με ουσιαστική αναζήτηση της αλήθειας. Αντί να εστιάσουμε στους εκπαιδευτικούς, θα έπρεπε να αναρωτηθούμε γιατί το κράτος και οι κοινωνικές δομές απέτυχαν να προστατεύσουν το παιδί.
Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται στήριξη, όχι στοχοποίηση. Το κράτος οφείλει να επενδύσει σε κατάλληλες δομές και να αναγνωρίσει τους δασκάλους ως συμμάχους, όχι αποδιοπομπαίους τράγους.
