Η Δημοκρατική Συνεργασία ασκεί έντονη κριτική στον Πρωθυπουργό για την εξαγγελία περί άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης. Τον κατηγορεί ότι χρησιμοποιεί το θέμα επικοινωνιακά για να αποπροσανατολίσει από τα πραγματικά προβλήματα και να εμφανιστεί ψευδώς ως μεταρρυθμιστής. Υπογραμμίζεται ότι τέτοιες αλλαγές απαιτούν ευρύτερες συναινέσεις, τις οποίες η κυβέρνηση δεν επιδιώκει. Επισημαίνεται ότι ήδη προβλέπονται στο Σύνταγμα και τον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα διαδικασίες για την απόλυση επίορκων ή ανεπαρκών υπαλλήλων, άρα δεν χρειάζεται αλλαγή. Η πρόταση ερμηνεύεται ως λαϊκιστική, με στόχο την ενίσχυση του κοινωνικού αυτοματισμού και της πολιτικής πόλωσης. Τονίζεται ότι η μονιμότητα διασφαλίζει τη θεσμική ανεξαρτησία και συνέχεια του κράτους και δεν ταυτίζεται με την ατιμωρησία.
Ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε την πρόθεση του κυβερνώντος κόμματος στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος να συμπεριλάβει και την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που κάποιος κυβερνητικός παράγοντας εργαλειοποιεί ένα σημαντικό ζήτημα για επικοινωνιακούς λόγους. Η συγκεκριμένη τακτική αποτελεί μόνιμη επιλογή για να ξεφεύγουν από τα τεράστια προβλήματα της καθημερινότητας αλλά και να εμφανίζουν μία δήθεν μεταρρυθμιστική διάθεση της κυβέρνησης, η οποία εμποδίζεται από όλους αυτούς που τάχα θέλουν να κρατήσουν την ελληνική κοινωνία στο παρελθόν.
Απόδειξη της φθηνής επικοινωνιακής διαχείρισης και αυτού του θέματος, αποτελεί το γεγονός πως ενώ η συνταγματική αναθεώρηση χρειάζεται αυξημένη πλειοψηφία τουλάχιστον 180 βουλευτών την οποία η κυβέρνηση δεν διαθέτει, δεν γίνεται καμία προσπάθεια συναίνεσης, συζήτησης με τα υπόλοιπα κόμματα και την κοινωνία, ώστε να δημιουργηθούν δυνατότητες σύγκλισης δυνάμεων και συνεργασιών ευρύτερων χώρων. Ως εκ τούτου, το εγχείρημα είναι καταδικασμένο σε αποτυχία και απλά λειτουργεί ως αποπροσανατολιστικό «πυροτέχνημα» που στρέφει τα φώτα της δημοσιότητας αλλού από εκεί που βρίσκονται τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.
Η ευκολία με την οποία ο Πρωθυπουργός της Χώρας διατυπώνει προτάσεις για την αλλαγή του Συντάγματος, υπεραπλουστεύοντας εξαιρετικά σύνθετα προβλήματα συνταγματικής θεωρίας και πράξης χωρίς σοβαρή θεμελίωση, αποτελεί απόδειξη λαϊκισμού,η οποία σχετίζεται και με μία απλοϊκή αντίληψη σχετικά με τον τρόπο συμμετοχής της κοινωνίας στον συνταγματικό διάλογο. Στα γρανάζια του συνταγματικού λαϊκισμού και μόνο είναι ενταγμένη η συζήτηση για τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, καθώς στο Σύνταγμα προβλέπεται σαφώς η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και με αμερόληπτες διαδικασίες.
Συγκεκριμένα, στο άρθρο 103 του Συντάγματος αναφέρεται ότι λόγοι λύσης της δημοσιοϋπαλληλικής σχέσης αποτελούν η παύση μετά από δικαστική απόφαση, η απόλυση λόγω κατάργησης της θέσης που κατείχε ο υπάλληλος, η απόλυση μετά από απόφαση υπηρεσιακού συμβουλίου, συμβούλιο στο οποίο η κυβέρνηση έχει την απόλυτη πλειοψηφία.
Εάν λοιπόν το ζητούμενο είναι να απολύονται από τη δημόσια διοίκηση οι επίορκοι, οι τεμπέληδες, οι διεφθαρμένοι, αυτή η δυνατότητα προβλέπεται ρητά και σήμερα. Άλλωστε, στον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα (ν.3528/2007)αναφέρονται τα πειθαρχικά παραπτώματα που μπορούν να επισύρουν την ποινή της οριστικής παύσης. Ο κύριος Μητσοτάκης οφείλει να εξηγήσει τι περισσότερο από αυτά επιδιώκει η Κυβέρνηση να προβλεφθεί στο Σύνταγμα. Μήπως να απολύονται δημόσιοι υπάλληλοι επειδή δεν ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία;
Αποτελεί λοιπόν κακής ποιότητας λαϊκισμό να ταυτίζεται η μονιμότητα με την ατιμωρησία και την αναποτελεσματικότητα στο Δημόσιο. Μονιμότητα δεν σημαίνει αποκλεισμός της απόλυσης αλλά σαφής οριοθέτηση των λόγων και της διαδικασίας λύσης. Ο λόγος που θεσμοθετήθηκε ήταν για να μην μπορεί κάθε κυβέρνηση να απολύει όσους διόρισε η προηγούμενη, για να φέρει τα δικά της ρουσφέτια. Η ιστορία πίσω από το όνομα της πλατείας Κλαυθμώνος έχει να προσφέρει σημαντικά διδάγματα.
Η μονιμότητα εξασφαλίζει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι εργάζονται με βάση την αίσθηση καθήκοντος που έχουν και όχι επειδή φοβούνται ότι θα απολυθούν, εξασφαλίζει την συνέχεια του κράτους, προστατεύει από πολιτικές παρεμβάσεις και αποτελεί αναγκαιότητα για τη εύρυθμη δημοκρατική λειτουργία του κράτους.
Είναι εύκολο να παριστάνεις τον μεταρρυθμιστή Πρωθυπουργό διαστρεβλώνοντας θεσμικά προβλήματα και διασύροντας τη δημόσια διοίκηση και τα στελέχη της, είναι όμως αδύνατο να πείσεις για τις αγνές μεταρρυθμιστικές σου προθέσεις όταν στα χρόνια της διακυβέρνησής σου έχεις διπλασιάσει τους μετακλητούς υπαλλήλους, κομματικά σου ρουσφέτια, από 1.700 σε 3.350!Είναι επίσης τραγικό να επενδύεις σε λογικές κοινωνικού αυτοματισμούπροσδοκώντας κέρδη μέσα από ένα νέο διχασμό της ελληνικής κοινωνίας.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
