Είναι ολοφάνερο ότι αυτό που συνηθίσαμε να λέμε “μεσαία τάξη”, δηλαδή οι μισθωτοί, όπου μεγάλο μέρος τους είναι οι μισθωτοί του δημόσιου, δεν τα βγάζουν πλέον πέρα. Στον κλάδο μας, την εκπαίδευση, τα πράγματα είναι πολύ άσχημα, οι νεοδιόριστοι με 739€ κυριολεκτικά πεινάνε, οι αναπληρωτές με 850-950€ επίσης και όλοι ψάχνουν μήπως τα καταφέρουν με περικοπές αναγκών ή καμιά δεύτερη δουλεία. Γιατί όμως αυτοί που μέχρι πέρυσι, έστω τα φέρνανε κάπως βόλτα, πλέον είναι αδύνατον να βγάλουν το μήνα;
Ο λόγος είναι βέβαια η οριζόντια μείωση της αγοραστικής δύναμης. Αυτό που έχει αλλάξει εδώ και ένα έτος και έχει επιφέρει αυτή τη μείωση, σχεδόν στο 10%, είναι ο πληθωρισμός. Ο μισθωτός των 1000€ λοιπόν είναι σαν να παίρνει 900€ πια. Ακριβώς επειδή η τεράστια αυτή μείωση αποδίδεται στον πληθωρισμό, ο κόσμος τείνει να τη δικαιολογεί και να μην “είναι στα κάγκελα”, όπως ενδεχομένως θα ήταν αν ένα πρωί η κυβέρνηση του έλεγε πως “αντί για 1000 θα παίρνεις 900€”. Φταίει λέει η αύξηση των τιμών ενέργειας, ο πόλεμος, πάντα κάποιοι άλλοι….ΣΩΣΤΑ;
Επίδομα-Μπόνους δύο μισθοί σε 50.000 δημοσίους υπαλλήλους – Ποιοι είναι οι δικαιούχοι
ΛΑΘΟΣ! Γιατί αυτό που αρκετοί ξεχνούν/αγνοούν είναι ότι ο πληθωρισμός πέρα από τα πολλά κακά που έχει, έχει και ένα καλό, αυξάνει τα έσοδα του κράτους και δευτερευόντως το ΑΕΠ, ενώ βελτιώνει και τη σχέση ΑΕΠ/Δημοσίου χρέους κατ’ επέκταση. Αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι το κράτος λαμβάνει μεγαλύτερα έσοδα, λόγω ακριβώς του πληθωρισμού, έσοδα τα οποία ως τώρα όμως, αρνείται να αποδώσει πίσω στους εργαζομένους του, με τη μορφή αυξήσεων. Άρα μια κυβέρνηση που αρνείται τις αυξήσεις ακόμα και σε χαμηλότερο επίπεδο από αυτό του πληθωρισμού, μας μειώνει την αγοραστική δύναμη και το βιοτικό επίπεδο με πλήρη συνείδηση. Τέλος μας πετάει και ως καθρεφτάκια σε ιθαγενείς, διάφορα vouncher, ψευτοεπιδόματα και καλάθια του νοικοκυριού και ζητάει και “κατανόηση”.
Για την φτώχεια του κόσμου επομένως που θα παγώσει το χειμώνα, όχι δε φταίνε μόνο οι Ρώσοι ή οι Ουκρανοί ή οι πετρελαϊκές ή οι εξωγήινοι, φταίει μια συγκεκριμένη πολιτική σύμφωνα με την οποία ο εισαγωγικός μισθός του εκπαιδευτικού είναι κατώτερος από τον εθνικό κατώτατο μισθό. Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για το ότι παρά το 10% του πληθωρισμού έχουμε μηδενικές αυξήσεις. Προφανώς είναι χρέος μας πρώτα να το συνειδητοποιήσουμε και μετά να παλέψουμε για να το αλλάξουμε. Όσο για τις εξαγγελίες περί αυξήσεων των εκπαιδευτικών, όταν έρθει καμία μεγάλη μέρα και επανεκλεγούμε που κάνει η ηγεσία του ΥΠΑΙΘ….τις αφήνουμε ασχολίαστες. Μάλλον πρέπει να απολογηθούν πρώτα για την οικονομική εξαθλίωση του κλάδου και μετά ας προσπαθήσουν να κερδίσουν και ψήφους από αυτήν…
