600.000 ευρώ για την Προεδρία, αλλά 13ος και 14ος μισθός για τους άλλους… στο περίμενε
«Το αφεντικό τρελάθηκε» με τα επιδόματα στην Προεδρία της Δημοκρατίας – Την ώρα που δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι περιμένουν μια πραγματική ανάσα
Ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να αποφύγει κανείς αυτές τις ημέρες είναι απλό: πόσα χρήματα υπάρχουν τελικά και για ποιους;
Γιατί την ώρα που η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει νοικοκυριά, εργαζομένους και συνταξιούχους, ένα νέο ειδικό επίδομα έρχεται να προσθέσει έως και 300 ευρώ τον μήνα στις αποδοχές συγκεκριμένων εργαζομένων που υπηρετούν στην Προεδρία της Δημοκρατίας, στην Υπηρεσία Ασφαλείας του Προέδρου και στην Προεδρική Φρουρά.
Η σχετική απόφαση, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β’ 5245/21.08.2026, προβλέπει βασικό επίδομα ειδικών καθηκόντων 250 ευρώ τον μήνα, ενώ για συγκεκριμένες θέσεις ευθύνης το ποσό προσαυξάνεται κατά 50 ευρώ, φτάνοντας τα 300 ευρώ. Η εφαρμογή έχει αναδρομική ισχύ από την 1η Ιουλίου 2026.
Το δημοσιονομικό αποτύπωμα για το 2026 υπολογίζεται σε περίπου 600.000 ευρώ, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα που παρουσίασαν τη σχετική απόφαση.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό ερώτημα.
Δεν είναι το ποσό. Είναι το μήνυμα.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: κανείς δεν μπορεί να στοχοποιεί τους εργαζομένους της Προεδρίας της Δημοκρατίας επειδή λαμβάνουν ένα επίδομα που προβλέπεται θεσμικά.
Το ερώτημα δεν αφορά τους υπαλλήλους.
Αφορά την πολιτική επιλογή.
Γιατί, όταν το κράτος αποφασίζει ότι υπάρχουν χρήματα για μια ειδική μισθολογική ενίσχυση σε συγκεκριμένη υπηρεσία, είναι απολύτως εύλογο να ρωτούν οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι:
Και εμείς;
Ο εκπαιδευτικός που μπαίνει κάθε Σεπτέμβριο στην τάξη, ο νοσηλευτής που δουλεύει σε νοσοκομείο, ο διοικητικός υπάλληλος, ο εργαζόμενος στους δήμους, ο πυροσβέστης, ο αστυνομικός που υπηρετεί σε μια υπηρεσία της περιφέρειας, ο υπάλληλος που παλεύει με τον μισθό του μέχρι το τέλος του μήνα, δεν αντιμετωπίζει ακρίβεια;
Δεν πληρώνει ακριβότερο ενοίκιο;
Δεν πληρώνει ακριβότερο ρεύμα;
Δεν πληρώνει ακριβότερα τρόφιμα;
Η ακρίβεια έχει γεωγραφικό ή υπηρεσιακό κριτήριο;
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο 13ος και ο 14ος μισθός
Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν χάσει εδώ και χρόνια τα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και το επίδομα αδείας. Η κατάργησή τους συνδέεται με τον ν. 4093/2012.
Και μόλις πριν λίγες ημέρες, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ότι η μη επαναφορά τους δεν συνιστά αντισυνταγματική παράλειψη. Με απλά λόγια, το δικαστικό κεφάλαιο της υπόθεσης έκλεισε και πλέον η επαναφορά τους μπορεί να γίνει μόνο με πολιτική και νομοθετική απόφαση.
Δηλαδή;
Ο δημόσιος υπάλληλος δεν θα πάρει 13ο και 14ο μισθό επειδή το κράτος επικαλείται το δημοσιονομικό κόστος.
Αλλά την ίδια στιγμή βρίσκονται δημοσιονομικοί πόροι για ειδικές μισθολογικές παροχές.
Αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί την αίσθηση δύο ταχυτήτων.
Και αυτή η αίσθηση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τα ίδια τα 600.000 ευρώ.
Πιερρακάκης: «Όχι» σε 13ο και 14ο Μισθό – «ακόμα και αν υπήρχαν τα χρήματα, δεν θα τα δίναμε»
«Δεν υπάρχουν λεφτά» για όλους – υπάρχουν όμως για ειδικές παροχές;
Εδώ βρίσκεται η ουσία της συζήτησης.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι τα 600.000 ευρώ θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού σε ολόκληρο το Δημόσιο. Δεν συγκρίνονται δημοσιονομικά μεγέθη διαφορετικής τάξης.
Το ζήτημα είναι άλλο:
Η πολιτεία ποια φιλοσοφία ακολουθεί όταν αποφασίζει μισθολογικές ενισχύσεις;
Οριζόντια και με κριτήρια;
Ή ειδικά και κατά περίπτωση;
Γιατί αν το επιχείρημα είναι ότι η ακρίβεια δικαιολογεί ένα επίδομα ειδικών καθηκόντων, τότε ο δημόσιος υπάλληλος που βρίσκεται έξω από την Προεδρία εύλογα θα αναρωτηθεί γιατί η δική του ακρίβεια δεν οδηγεί σε αντίστοιχη ενίσχυση.
Και οι συνταξιούχοι;
Εδώ η αντίθεση γίνεται ακόμη πιο έντονη.
Η επαναφορά της 13ης σύνταξης παραμένει ένα από τα μεγάλα αιτήματα των συνταξιούχων.
Από την άλλη, τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν δεσμευτεί για επαναφορά της 13ης σύνταξης σε δύο φάσεις, με συγκεκριμένη κοστολόγηση.
Η κυβέρνηση, μέχρι σήμερα, έχει υποστηρίξει ότι η πλήρης επαναφορά 13ης σύνταξης και 13ου μισθού δεν αποτελεί κυβερνητικό σχέδιο, επικαλούμενη τις δημοσιονομικές δυνατότητες της χώρας.
Και έτσι ο συνταξιούχος ακούει ξανά και ξανά για δημοσιονομικούς περιορισμούς.
Ο δημόσιος υπάλληλος ακούει για δημοσιονομικούς περιορισμούς.
Ο εκπαιδευτικός ακούει για δημοσιονομικούς περιορισμούς.
Ο εργαζόμενος ακούει για δημοσιονομικούς περιορισμούς.
Όλοι ακούν ότι «δεν γίνεται».
Μόνο που όταν εμφανίζεται μια ειδική ρύθμιση, το ερώτημα επιστρέφει:
Τελικά, τι γίνεται και για ποιον γίνεται;
Το κράτος πρέπει να αποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν «δικά μας παιδιά»
Το πιο επικίνδυνο σε τέτοιες αποφάσεις δεν είναι ότι κάποιοι εργαζόμενοι παίρνουν περισσότερα.
Είναι να δημιουργείται στην κοινωνία η εντύπωση ότι η πρόσβαση στην εξουσία μπορεί να συνοδεύεται από καλύτερη μισθολογική μεταχείριση.
Και αυτό πρέπει να το προσέχουν ιδιαίτερα οι θεσμοί.
Η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν είναι μια οποιαδήποτε υπηρεσία. Είναι ένας κορυφαίος θεσμός της Δημοκρατίας.
Ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη διαφάνεια, ακόμη μεγαλύτερη αιτιολόγηση και ακόμη μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι στην κοινωνία.
Δεν αρκεί να είναι νόμιμη μια απόφαση.
Η κοινωνία θέλει να γνωρίζει και αν είναι δίκαιη.
Και κυρίως αν εφαρμόζεται με την ίδια λογική για όλους.
Γιατί η Δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από το αν μια απόφαση είναι νόμιμη.
Κρίνεται και από το αν ο πολίτης που πληρώνει τον λογαριασμό αισθάνεται ότι το κράτος τον αντιμετωπίζει ισότιμα.
Μισθολογικά Κλιμάκια στο Δημόσιο: Όλα Όσα Πρέπει να Γνωρίζετε
Εκλογές 2023: Social Media και προεκλογική εκστρατεία / Πώς επηρεάζουν τους Έλληνες ψηφοφόρους!
