Ο τρόπος και η νοοτροπία με την οποία άσκησε διοίκηση η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου παιδείας έχει μείνει στην ιστορία μπορεί να πει κανείς, ως μνημείο αδιαλλαξίας. Επιθετική ρητορική συχνά χωρίς κανένα λόγο απέναντι στον εκπαιδευτικό κόσμο, απειλές ως μέσο πειθάρχησης, μηνύσεις για να ακυρωθούν οι απεργίες των ομοσπονδιών, απαξίωση των ΔΣ ΔΟΕ και ΟΛΜΕ τα οποία σχεδόν διαρκώς αρνούνταν να συναντήσει το ΥΠΑΙΘΑ, αλλά και ακύρωση στην πράξη θεμελιωδών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών που ίσχυαν επί δεκαετίες. Εν ολίγοις μια ολομέτωπη επίθεση στον Έλληνα εκπαιδευτικό.
Ένα από τα βασικά δικαιώματα που εν μια νυκτί έκοψε η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου παιδείας και ίσχυε σχεδόν από πάντα ήταν η συνδικαλιστική άδεια για πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων και εκλογών που χορηγούνταν πάντοτε σε όλους τους εκπαιδευτικούς που ήταν μέλη των εκπαιδευτικών σωματείων. Φυσικά η κίνηση αυτή στόχευε στην καρδιά του εκπαιδευτικού και συνδικαλιστικού κινήματος που είναι οι μαζικές και συλλογικές διαδικασίες των πρωτοβάθμιων σωματείων. Σαν επιστέγασμα είχαμε και τον εργασιοκτόνο νόμο Χατζηδάκη. Ξέρετε το νόμο που στη χώρα που εκλέγεται δήμαρχος και πρωθυπουργός με 30% ή 40% συμμετοχή, απαιτεί από ένα σωματείο να βρει το 50%+1 των μελών του, ώστε να κηρύξει μία στάση εργασίας…
Αυτά όμως είναι ήδη ιστορία, αυτό που μένει να φανεί είναι εάν η διοίκηση Πιερρακάκη, αλλάξει ροτα, αποκαταστήσει τον σπασμένο δίαυλο μεταξύ υπουργείου και εκπαιδευτικών και τουλάχιστον αποκαταστήσει μερικά από τα απλά δικαιώματα του εκπαιδευτικού κόσμου. Ας το ελπίσουμε. Θα φανεί στο σύντομο μέλλον.
ΔΕΝ τίθεται από το υπουργείο Παιδείας ζήτημα πραγματοποίησης γραπτού διαγωνισμού ΑΣΕΠ
