Πόσο θα ήθελα μια ανθρωποκεντρική και αποτελεσματική παιδεία: Το όραμα για τα σχολεία του αύριο / Του ΓΡΙΒΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Πόσο αλήθεια ,θα ήθελα να είχαν γίνει ήδη ορισμένα πράγματα στην παιδεία μας
Να μην υπήρχε κανένας αναπληρωτής στα σχολεία, όλες οι θέσεις να είχαν καλυφθεί από μόνιμους εκπαιδευτικούς
Αναπληρωτές να υπήρχαν μόνο για αυτό που η λέξη εννοεί, για την αναπλήρωση εκπαιδευτικών που απουσιάζουν από την εργασία τους .χωρίς να μετακινούνται κάθε χρόνο από περιοχή σε περιοχή.
Πόσο θα ήθελα όταν τα σχολεία ανοίγουν την 1η Σεπτεμβρίου όλοι οι εκπαιδευτικοί καθώς και οι ειδικότητες να βρίσκονται στη θέση τους , σε κάθε σχολείο να μην υπήρχαν κενά ,να μην υπήρχαν άνθρωποι εκπαιδευτικοί που θα μεταφέρονταν από το ένα μέρος στο άλλο και να ξοδεύουν περιουσίες ολόκληρες έτσι ώστε να μπορέσουν να κάνουν το εκπαιδευτικό τους έργο.
Πόσο θα ήθελα τα σχολεία μας να είχαν ανθρώπινο πρόσωπο, va υπήρχαν τεράστια προαύλια και χώρους παιχνιδιού για όλα τα παιδιά, πράγμα που είναι μεγαλύτερη ανάγκη τους ,παιχνίδια που θα υποστήριζαν την παιδικότητα, αυλές, που θα έδιναν στα παιδιά τη χαρά του παιχνιδιού που δεν θα ήταν επικίνδυνες για τους μικρούς μαθητές .
Πόσο θα ήθελα να μην υπήρχαν μαθητές οι οποίοι δεν στηρίζονται αν και το έχουν ανάγκη και η διάγνωση των επιστημονικών επιτροπών το έχουν εισηγηθεί ,από την παράλληλη στήριξη τον ο εκπαιδευτικό δηλαδή που έχει σa ν σκοπό τους να μειώσουν τις διαφορές μεταξύ αυτών και των υπολοίπων μαθητών και να εξισορροπήσει τις κοινωνικές διαφορές.
Πόσο θα ήθελα τα σχολικά βιβλία να ήταν φιλικά με τα παιδιά , να ήταν σύγχρονα να μιλάνε για τα προβλήματα της σημερινής εποχής, να μην παρείχαν στις γνώσεις για να μην αναφερόταν σε θέματα τα οποία τα παιδιά δεν έχουν καμία μα καμία επαφή
Πόσο θα θελα τα σχολείο μας με είχε ηλεκτρονικούς Υπολογιστές για κάθε ένα μαθητή και τα μαθήματα να γινόταν με το σύγχρονο τρόπο αφού πλέον βρισκόμαστε στην ηλεκτρονική εποχή.
Πόσο θα ήθελα τα σχολείο μας να είχα τους ψυχολόγους και τους κοινωνικούς λειτουργούς τους οποίους η σύγχρονη εποχή σε έχει κάνει απαραίτητες για την εργασία τους μέσα στα σχολικά περιβάλλοντα έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τα σύγχρονα προβλήματα βίας στα οποία υπάρχουν μέσα στο σχολείο
Πόσο θα ήθελα να μην είχαμε κουρασμένους εκπαιδευτικούς που κάθε μέρα θα συμπληρώνουν έντυπα για να κάνουν αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου ή ότι άλλο, αλλά να ερχόταν χαρούμενους στη δουλειά τους, ‘όπου θα προσφέρουν όχι μόνο τις γνώσεις αλλά την αγάπη τους τους μικρούς μαθητές την αγάπη που τους ώθησε να επιλέξουν το επάγγελμα αυτό σε σχέση με τα Διάφορα επαγγέλματα
Πόσο θα ήθελα εκπαιδευτικούς που να μη φοβούνται να πουν τη γνώμη τους αλλά να αντιστέκονται σε τυχόν αυθαιρεσίες ή παρατυπίες της οποιαδήποτε διοίκησης.
Πόσο θα ήθελα να μην υπάρχουν αποσπάσεις και μεταθέσεις ,αλλά μ’ονο επιλογές των εκπαιδευτικών, έτσι ώστε να μπορούν να διδάξουν στο πλησιέστερο σχολείο και να επιλέξουν αυτοί το σχολείο στο οποίο θα ήθελα να προσφέρουν.
Πόσο θα ήθελα τα ΚΕΔΑΣΥ να μην έχουν αναμονές για διάγνωσης των προβλημάτων των μαθητών τους αλλά σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα του ενός μήνα να γίνονται τα ραντεβού και να βγαίνει διάγνωση έτσι ώστε όλοι να μπορούν να γνωρίζουν τι ακριβώς έχουν οι μαθητές μας και να μπορούμε να δώσουμε λύση μέσα στο περιβάλλον στο οποίο ζούν οι μικροί μαθητές .
Πόσο θα ήθελα τον υποστηρικτικό ρόλο του σχολείου.
Τα παιδιά να μπορούν να μείνουν όχι σε ένα ολοήμερο πάρκιν-παιδιών αλλά σε ένα ολοήμερο που τα παιδιά θα είχαν δικούς τους χώρους για φαγητό, χώρος για παιχνίδι, ξεκούραση και τη δυνατότητα για να μπορούν να κουβεντιάσουν τα προβλήματά τους ανθρώπους όποιος εμπιστεύονται και ότι θα μπορούσαν πραγματικά να δώσουν λύσεις
Πόσο θα ήθελα να ξέρω ότι μεγαλώνουμε ευτυχισμένα παιδιά ολοκληρωμένες προσωπικότητες και όχι παιδιά φοβισμένα
.Παιδιά που έχουν υποστεί βία γιαυτό και αντιπαθούν το σχολείο .Αφού το θεωρούν πολλές φορές σαν κάτι το οποίο δεν τους χρησιμεύει σε τίποτα .
Πόσο θα ήθελα μία άλλη παιδεία.
Ενώ εγώ θα ήθελα όλα αυτά. ανοίγοντας την τηλεόραση όμως είδα ένα νέο πόλεμο στην Παλαιστίνη,με νέα παιδιά Να σκοτώνονται εκατέρωθεν.
είδα ένα άνθρωπο που είχε εκλεγεί Δήμαρχος στον Βόλο να βρίζει και να έχει όμοφοβικές απόψεις και είχα το συναίσθημα του τρόμου όταν είδα πολλούς ανθρώπους από κάτω να τον χειροκροτούν και να το διασκεδάζουν.
Ίσως αν είχαμε όλα τα παραπάνω, δηλαδή σωστή,ελεύθερη παιδεία με καλλιέργεια κάθε προσωπικότητας να μην είχαμε φτάσει σε τέτοια σημεία.
ΠΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ, ΑΥΤΑ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΓΙΝΕΙ ΧΘΕΣ.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΓΡΙΒΑΣ, .
Δ/ΝΤΗΣ
1 ειδικο Δ.Σ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ
