Περί εγκληματικής οργάνωσης
Τα τελευταία χρόνια, η δημόσια συζήτηση γύρω από τον όρο «εγκληματική οργάνωση» έχει αποκτήσει ένα παράδοξο βάρος. Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί υποθέσεις που συγκλονίζουν τον δημόσιο βίο, όμως η αντιμετώπισή τους από τη δικαιοσύνη συχνά εγείρει ερωτήματα για τα κριτήρια και τα μέτρα που εφαρμόζονται.
- Δεν θεωρούνται εγκληματική οργάνωση όσοι σχεδίασαν και πραγματοποίησαν τις υποκλοπές.
- Δεν θεωρούνται εγκληματική οργάνωση όσοι με επιδεξιότητα «μπάζωσαν» τον τόπο του δυστυχήματος στα Τέμπη.
- Δεν θεωρούνται εγκληματική οργάνωση εκείνοι που οργάνωσαν απάτες και επωφελήθηκαν από επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ.
- Δεν θεωρούνται εγκληματική οργάνωση όσοι πραγματοποίησαν ξέπλυμα χρήματος μέσω κερδισμένων δελτίων Τζόκερ και Λαχείων.
Κι όμως, εγκληματική οργάνωση χαρακτηρίστηκαν οι είκοσι βοσκοί που αναποδογύρισαν ένα περιπολικό.
Η καταδίκη της βίας είναι αυτονόητη και αδιαπραγμάτευτη. Κανένα επιχείρημα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την άσκησή της. Ωστόσο, δημιουργεί απορία και ανησυχία το γεγονός ότι η ελληνική δικαιοσύνη επιλέγει να επιδείξει τέτοια αυστηρότητα απέναντι σε είκοσι βοσκούς με κατσούνες, ενώ την ίδια στιγμή σιωπά ή κινείται με αργούς ρυθμούς μπροστά σε σκάνδαλα που αφορούν θεσμούς, δημόσιο χρήμα και κρατικές πρακτικές.
Όταν οι θεσμοί άγονται και φέρονται, όταν λειτουργούν με κριτήρια που φαίνεται να προστατεύουν «τα καλά και συμφέροντα», πώς μπορούμε να μιλάμε για κράτος δικαίου; Πόσο μάλλον για ισονομία και εμπιστοσύνη στον πυρήνα της δημοκρατίας;
Η κοινωνία δικαιούται απαντήσεις. Δικαιούται συνέπεια. Και πάνω από όλα, δικαιούται δικαιοσύνη που εφαρμόζεται με το ίδιο μέτρο σε όλους.
