«Μπορείτε να με κρίνετε, να αμφιβάλλετε για μένα και να προσπαθείτε να με ρίξετε, αλλά ποτέ δεν θα με καθορίσετε» – Η συγκλονιστική απάντηση της νεαρής διεθνούς
Υπάρχουν στιγμές που ο αθλητισμός ξεπερνά τα όρια του γηπέδου.
Στιγμές που μια φανέλα γίνεται σύμβολο. Που ένα παιδί καλείται να αποδείξει όχι την αξία του ως αθλητή, αλλά το αυτονόητο: ότι έχει δικαίωμα να ανήκει εκεί όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και αποκαλεί σπίτι του.
Η 16χρονη Λίσα Ιτόγια, Ελληνονιγηριανή μπασκετμπολίστρια της Εθνικής Κορασίδων και του Παναθλητικού Συκεών, βρίσκεται αυτές τις ημέρες στα Ιωάννινα, όπου αγωνίζεται με την Εθνική ομάδα στο EuroBasket U16 Β΄ Κατηγορίας.
Και ενώ μέσα στο γήπεδο δίνει απαντήσεις με το ταλέντο και τη δουλειά της, έξω από αυτό καταγγέλλει ότι δέχεται ρατσιστικές επιθέσεις εξαιτίας του χρώματος του δέρματός της.
Και η απάντησή της είναι πιο δυνατή από κάθε προσβολή
Η Λίσα δεν επέλεξε να σιωπήσει.
Μίλησε δημόσια για τα σχόλια που, όπως καταγγέλλει, δέχεται και έστειλε ένα μήνυμα που δεν αφορά μόνο την ίδια.
Αφορά κάθε παιδί που κάποια στιγμή βρέθηκε αντιμέτωπο με το βλέμμα του «διαφορετικού».
Η νεαρή αθλήτρια ξεκαθαρίζει ότι επέλεξε να φορέσει τη φανέλα της Ελλάδας επειδή εδώ γεννήθηκε, εδώ μεγάλωσε και εδώ αισθάνεται ότι είναι το σπίτι της.
Και αυτή είναι ίσως η πιο δυνατή απάντηση σε όσους θεωρούν ότι το χρώμα του δέρματος μπορεί να καθορίσει το αν κάποιος είναι «αρκετά Έλληνας».
Δεν το καθορίζει.
Το γήπεδο δεν ρωτά από πού κατάγεται το χρώμα σου.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι πατρίδα μόνο για όσους χωρούν σε ένα συγκεκριμένο καλούπι.
Οδηγός για εκπαιδευτικούς / Έμφυλη βία στο διαδίκτυο
19,3 πόντοι και μια φανέλα που δεν πρόκειται να βγάλει
Η Λίσα δεν βρίσκεται στην Εθνική ομάδα από τύχη.
Στο EuroBasket U16 Β΄ Κατηγορίας πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις, καταγράφοντας μέχρι στιγμής κατά μέσο όρο 19,3 πόντους, 4 ριμπάουντ και 1,3 ασίστ ανά αγώνα.
Μέσα στο παρκέ κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: παίζει μπάσκετ.
Δουλεύει.
Παλεύει.
Διεκδικεί.
Και φορά με περηφάνια το εθνόσημο.
Κι όμως, κάποιοι επιλέγουν να μη δουν όλα αυτά.
Επιλέγουν να δουν μόνο το χρώμα του δέρματός της.
Και κάπου εκεί βρίσκεται όλη η ντροπή του ρατσισμού.
Όταν δεν μπορείς να αμφισβητήσεις το ταλέντο, προσπαθείς να αμφισβητήσεις το δικαίωμα του άλλου να βρίσκεται εκεί.
«Δεν θα με καθορίσετε»
Η απάντηση της 16χρονης είναι αποστομωτική.
Δεν λέει ότι δεν πληγώνεται.
Δεν προσποιείται ότι δεν ακούει.
Αντίθετα, αναγνωρίζει την επίθεση και επιλέγει να απαντήσει με ακόμη περισσότερη δύναμη.
Λέει ουσιαστικά στους ανθρώπους που επιχειρούν να την αποθαρρύνουν ότι μπορεί να την κρίνουν, να αμφιβάλλουν για εκείνη ή να προσπαθούν να την ρίξουν, αλλά δεν θα τους επιτρέψει να καθορίσουν ποια είναι.
Και δηλώνει ότι θα συνεχίσει να δουλεύει, να παλεύει και να φορά με περηφάνια τη φανέλα της Ελλάδας.
Μια 16χρονη αναγκάζεται να υπερασπιστεί το αυτονόητο.
Το δικαίωμά της να ονειρεύεται.
Το δικαίωμά της να αγωνίζεται.
Το δικαίωμά της να φορά το εθνόσημο.
Ένας Οδηγός για | Πρώτες Βοήθειες Ψυχικής υγείας!!
«Είμαι Ελληνονιγηριανή»
Η φράση αυτή δεν είναι απλώς μια περιγραφή καταγωγής.
Είναι μια δήλωση ταυτότητας.
Η Λίσα δεν χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στις δύο πλευρές της ιστορίας της. Είναι Ελληνονιγηριανή και ταυτόχρονα δηλώνει ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα είναι η χώρα όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και την οποία αποκαλεί σπίτι της.
Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να της πει ότι δεν ανήκει.
Γιατί η πατρίδα ενός παιδιού δεν πρέπει να κρίνεται από το χρώμα του δέρματός του.
Η Πολιτεία οφείλει να ακούσει
Οι καταγγελίες μιας 16χρονης αθλήτριας δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες.
Η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και το Υπουργείο Παιδείας οφείλουν να εξετάσουν σε βάθος όσα καταγγέλλει η νεαρή αθλήτρια και να διασφαλίσουν ότι κάθε παιδί που αθλείται μπορεί να το κάνει σε ένα περιβάλλον απαλλαγμένο από ρατσισμό και διακρίσεις.
Όχι με εύκολες καταδίκες.
Όχι με επικοινωνιακές δηλώσεις.
Αλλά με ουσιαστική διερεύνηση και ξεκάθαρη στάση.
Γιατί όταν μια 16χρονη σηκώνει τη φανέλα της Εθνικής και καταγγέλλει ότι δέχεται ρατσιστικές επιθέσεις, η κοινωνία δεν μπορεί να κοιτάζει αλλού.
Σήμερα είναι η Λίσα. Αύριο μπορεί να είναι το δικό μας παιδί.
Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.
Δεν αφορά μόνο μια μπασκετμπολίστρια.
Αφορά όλα τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε μια κοινωνία όπου ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι μπορούν να μετρήσουν την αξία κάποιου από το χρώμα του δέρματός του.
Αφορά το παιδί που δέχεται bullying στο σχολείο.
Το παιδί που αισθάνεται ότι δεν χωράει.
Το παιδί που φοβάται να μιλήσει.
Το παιδί που κάποιος έκανε να πιστέψει ότι είναι λιγότερο σημαντικό επειδή είναι διαφορετικό.
Δεν υπάρχει «διαφορετικό» παιδί. Υπάρχει μόνο παιδί που χρειάζεται προστασία, σεβασμό και χώρο για να ανθίσει.
Η Λίσα μας δίνει ένα μάθημα
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη της Λίσα να μην είναι οι 19,3 πόντοι.
Να μην είναι ένα καλό παιχνίδι.
Να μην είναι μια διάκριση.
Να μην είναι ένα μετάλλιο.
Η μεγαλύτερη νίκη είναι ότι, στα 16 της χρόνια, αρνείται να αφήσει τον ρατσισμό να της υπαγορεύσει ποια θα γίνει.
Και αυτό είναι ένα μάθημα που αξίζει να ακούσουμε όλοι.
Μπορείς να προσπαθήσεις να με πληγώσεις. Μπορείς να προσπαθήσεις να με κάνεις να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου. Αλλά δεν θα αποφασίσεις εσύ ποια είμαι.
Αυτό είναι το μήνυμα της Λίσα.
Και εμείς οφείλουμε να το ακούσουμε.
Να τη στηρίξουμε.
Να διερευνήσουμε όσα καταγγέλλει.
Να προστατεύσουμε κάθε παιδί από τον ρατσισμό.
Και να το πούμε καθαρά:
Κανένα παιδί δεν πρέπει να απολογείται για το χρώμα του δέρματός του.
Κανένα παιδί δεν πρέπει να αποδεικνύει ότι ανήκει.
Και κανένας ρατσιστής δεν πρέπει να έχει τη δύναμη να κάνει ένα παιδί να ντρέπεται για αυτό που είναι.
Η Λίσα θα συνεχίσει να φορά τη φανέλα της Ελλάδας με περηφάνια.
Και εμείς ας φροντίσουμε να μη χρειαστεί ποτέ ξανά ένα παιδί να παλέψει μόνο του για το αυτονόητο:
το δικαίωμά του να ονειρεύεται.
