Συζήτηση επίκαιρης ερώτησης στη Βουλή
Στον απόηχο της πανεκπαιδευτικής απεργίας και των συλλαλητηρίων μαθητών και φοιτητών για τις συνθήκες που επικρατούν στην εκπαίδευση, έθεσα χθες στη Βουλή το ζήτημα των παραιτήσεων των αναπληρωτών εκπαιδευτικών που έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις και τη φετινή σχολική χρονιά.
Κατά τη συζήτηση της επίκαιρης ερώτησής μου, αναφέρθηκα στη δυσαναλογία του υψηλού κόστους ζωής και των χαμηλών μισθών που δημιουργεί εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες διαβίωσης για τους εκπαιδευτικούς (υψηλά ενοίκια, έξοδα σίτισης, μετακίνησης, κ.ά.), ωθώντας τους σε παραίτηση και, μάλιστα, παρότι υπάρχει η ποινή της μη δυνατότητας πρόσληψής τους για δύο έτη. Οι παραιτήσεις είναι πια εκατοντάδες. Για την ακρίβεια, 837, όπως δήλωσε η Υφυπουργός Παιδείας. Δεν μου απάντησε, ωστόσο, με ποιον τρόπο θα επιλύσει η κυβέρνηση το οξύτατο αυτό πρόβλημα των παραιτήσεων των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, ούτε είχε κάποια εκτίμηση σχετικά με το ποσοστό κάλυψης των λειτουργικών κενών στις σχολικές μονάδες, σε συνέχεια της έκδοσης της Ειδικής Προκήρυξης.
Σύστησε όμως «βαρύτητα και σοβαρότητα» στους εκπαιδευτικούς όταν κάνουν τις επιλογές τους. Η κ. Μακρή είπε δε χαρακτηριστικά: «Ο μήνας Αύγουστος [που βγαίνει η προκήρυξη] είναι πολύ κοντά στην έναρξη της σχολικής χρονιάς. Άρα ξέρουν οι εκπαιδευτικοί μας αν είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε μια συγκεκριμένη περιοχή όταν την δηλώνουν ή όχι. Ξέρουν τις οικογενειακές, τις προσωπικές τους ανάγκες. Με σοβαρότητα, που όλοι την αναμένουμε από τους εκπαιδευτικούς, θα δηλώσουν την περιοχή στην οποία αντιλαμβάνονται ότι μπορούν να παρέχουν υπηρεσίες». Για την κάλυψη λοιπόν των κενών, για το όφελος των μαθητών, για την προάσπιση των εκπαιδευτικών, η κυβέρνηση συστήνει σοβαρότητα. Όταν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που κοιμούνται σε αυτοκίνητα στον τόπο διορισμού τους…
Και φυσικά, καμία δέσμευση για τα ειδικότερα μέτρα που οφείλει να λάβει η κυβέρνηση ώστε να εξασφαλίσει την ίση μεταχείριση των αναπληρωτών σε σχέση με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς. Καθημερινά χιλιάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, και πολύ περισσότερο οι γυναίκες εκπαιδευτικοί, έρχονται αντιμέτωπες με την άνιση μεταχείρισή τους ως προς την χορήγηση αναρρωτικών αδειών, αδειών μητρότητας και ανατροφής τέκνου αλλά και την ειδική παροχή προστασίας της μητρότητας. Πρέπει επιτέλους να επενδύσουμε ουσιαστικά στο ανθρώπινο δυναμικό. Να σκεφτούμε τι πραγματικά βιώνουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί. Την κάθε τους μέρα. Πως ζουν σε επισφάλεια. Πρέπει επιτέλους κάθε πολιτική να διαπνέεται από ενσυναίσθηση, αλλιώς φοβάμαι ότι είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
