Είναι βίωμα των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων εκπαιδευτικών, γονιών και μαθητών ο Γολγοθάς που ανεβαίνει το δημόσιο σχολείο εξαιτίας των πολιτικών επιλογών των τελευταίων ετών. Η νεοφιλελεύθερη αντίληψη για την παιδεία σαν τσουνάμι ισοπεδώνει θεμελιώδεις αρχές πάνω στις οποίες χτίστηκε το ελληνικό σχολείο, όπως ο δημόσιος χαρακτήρας του και η ισότητα στις εκπαιδευτικές ευκαιρίες για όλους.
Από τα πολύ μεγάλα, έως τα πολυ μικρά και καθημερινά. Από την στοχευμένη απαξίωση του Έλληνα εκπαιδευτικού στα μάτια της κοινωνίας, έως τη διόγκωση της άχρηστης γραφειοκρατίας που τριπλασιάστηκε(τουλάχιστον) σε 4 χρόνια, όλα λειτουργούν προς την διάλυση του δημόσιου σχολείο της ισότητας και της παιδαγωγικής ελευθερίας.
Οι εκπαιδευτικοί εξαθλιωμένοι πια οικονομικά, οι πιο κακοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι αναλογικά με όλους τους άλλους δημόσιους λειτουργούς, μπροστά σε μια πρωτοφανή ιστορικά μισθολογική ανισσοροπία, βλέπουν να μην μπορούν κυριολεκτικά να επιβιώσουν σε μια κοινωνία που όλα τριγύρω ανεβάζουν τις τιμές τους. Ζουν την προκλητική κοροϊδία να τους ανακοινώνουν ντροπιαστικές αυξήσεις του 10εύρου,την ώρα που η κοινωνία τους αντιμετωπίζει πλέον ως αναξιοπαθείς. Και σαν να μην έφτανε το άγχος της επιβίωσης, προστέθηκε και το εργασιακό Buylling. Η επαναφορά του επιθεωρητισμού των αρχών του 20ου αιώνα, οι εξευτελιστικές θεατρικές παραστάσεις της ατομικής αξιολόγησης μπροστά σε περιφερόμενους αξιολογητές, όπου στο ρόλο των ηθοποιών ταλαιπωρούνται οι ίδιοι οι μαθητές και προσβάλλονται ηθικά και επιστημονικά οι εκπαιδευτικοί τους. Μετά ήρθαν τα πειθαρχικά της ντροπής, οι διώξεις σε ΑΠΕΡΓΟΥΣ για 1η φορά μετά τη Χούντα, αλλά και τα πειθαρχικά για το τίποτα που ξεπετάγονται συνεχώς για διάφορους ανύπαρκτους λόγους και σκορπούν το φόβο και την ανασφάλεια, λίγο πριν έρθουν τα Ωνάσεια σχολεία! Aλλος ένας τύπος σχολείου ΧΩΡΙΣ οργανικές, κάτι που λατρεύει η εν ισχύ πολιτική ηγεσία. Μερικές γειτονιές δε θα έχουν πια σχολείο, δόθηκε σε ιδιώτες και τα πρώτα ημι-ιδιωτικά σχολεία σχολεία στην Ελλάδα-που κάποτε ήτανε δημόσια- θα είναι πλέον πραγματικότητα. Τα παιδιά της γειτονιάς θα πρέπει να πάνε αλλού, γιατί το σχολείο τους έγινε πολύ καλό για αυτούς. Και φυσικά οι οργανικές υπο εξαφάνιση, τις οποίες αποφεύγει το υπουργείο όπως ο διάολος το λιβάνι, θα φρακάρουν αργά ή γρήγορα(μάλλον γρήγορα) τις διαδικασίες μεταθέσεων των επόμενων ετών. Εξάλλου ολόκληρη δίχρονη προσχολική αγωγή έγινε, χωρίς την ίδρυση ούτε μιας οργανικής νηπιαγωγών.
Και όλα αυτά έχουν τον αντίκτυπό τους. Μέσα στα σχολείο επικρατεί η οργή και απογοήτευση. Κεφάλια κατεβασμένα. Βλέμματα ηττημένα. Αυτός ο Γολγοθάς είναι που πρέπει να τελειώσει. Δε θα τελειώσει φυσικά με αστεϊσμούς του τύπου “έλα η νέα υπουργός ήταν ίσως για ένα φεγγάρι εκπαιδευτικός”. Θα τελειώσει με μια πολιτική που θα αλλάξει και θα βάλει στο κέντρο της πραγματικά το δημόσιο σχολείο, την πραγματική ενδυνάμωση του ρόλου του εκπαιδευτικού. Μέχρι τότε… Καλό Πάσχα!
