Η ειδική αγωγή στην Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, καθώς οι ελλείψεις σε προσωπικό, υποδομές και εξειδικευμένες υπηρεσίες έχουν φέρει τους εκπαιδευτικούς και τις οικογένειες σε αδιέξοδο.
Μια Κοινωνία που Φροντίζει, Όχι Εργαλειοποιεί
Η πρόσφατη αναφορά του Υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια στην πιθανή αξιοποίηση των ειδικών δεξιοτήτων παιδιών με αυτισμό για στρατιωτικούς σκοπούς προκαλεί προβληματισμό. Η τοποθέτηση αυτή, που παρουσιάστηκε ως μέριμνα για τα παιδιά των στρατιωτικών οικογενειών, φαίνεται να θέτει ως προτεραιότητα τη χρησιμοποίηση των ξεχωριστών ικανοτήτων τους στην υποστήριξη στρατιωτικών εφαρμογών και τεχνολογιών, όπως η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) των drones.
Η ηθική πτυχή της προσέγγισης αυτής είναι εξαιρετικά ανησυχητική. Η εργαλειοποίηση των παιδιών για στρατιωτικούς σκοπούς, ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά με αυτισμό, που έχουν δικαίωμα στη φροντίδα και στη στήριξη για την ανάπτυξη των ιδιαίτερων δεξιοτήτων τους σε ένα πλαίσιο κοινωνικής ενσωμάτωσης και αυτονομίας, υπονομεύει τις θεμελιώδεις αξίες της ισότητας και της προστασίας των πιο ευάλωτων. Η αναφορά στην πρακτική του Ισραήλ ως πρότυπο, χωρίς καμία κριτική σκέψη για το αν αυτή η πρακτική είναι ηθικά αποδεκτή ή σε αρμονία με τις αξίες της ελληνικής κοινωνίας, είναι ενδεικτική της κατεύθυνσης που ακολουθείται.
Η Επένδυση σε Παιδεία και Υποστήριξη με Ανθρωποκεντρική Προσέγγιση
Η φροντίδα για τα παιδιά, και ιδιαίτερα για τα παιδιά με αυτισμό, θα έπρεπε να επικεντρώνεται στην προώθηση της εκπαιδευτικής και κοινωνικής τους εξέλιξης με σεβασμό και ευαισθησία στις ιδιαίτερες ανάγκες και δυνατότητές τους. Οι οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά με αυτισμό έχουν ανάγκη υποστήριξης και υποδομών που προάγουν την ένταξη, την ανεξαρτησία και την καλλιέργεια των δεξιοτήτων των παιδιών τους για το δικό τους όφελος και όχι για να γίνουν απλοί εξυπηρετητές των στρατιωτικών επιδιώξεων. Ένα σύγχρονο και ανθρώπινο κράτος δεν μπορεί να παραβλέπει τα δικαιώματα αυτών των παιδιών στον βωμό της στρατιωτικής ανάπτυξης.
