Η αλήθεια ενοχλεί γιατί αφυπνίζει, προβληματίζει, κινητοποιεί
Της Έλλη Ξενικουδάκη
Πριν από λίγες μέρες βρέθηκα μαζί με δεκάδες άλλους εκπαιδευτικούς στη μαζική κινητοποίηση του Συλλόγου ενάντια στη δίωξη της συναδέλφου μας, που το μοναδικό “παράπτωμά” της ήταν ότι μίλησε στους μαθητές της για τον πόλεμο και την ειρήνη με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Ειρήνης στις 21 Σεπτέμβρη, για το δικαίωμα των λαών να ζουν ειρηνικά στον τόπο τους, καταλήγοντας σε μια εικαστική δημιουργία που έγραφε “Λευτεριά στην Παλαιστίνη”.
Ως νέα συνάδελφος, δεύτερη χρονιά αναπληρώτρια και μάλιστα δασκάλα τμήματος υποδοχής σε σχολείο του Μεταξουργείου με κατεξοχήν μεταναστόπουλα και ορισμένα κατατρεγμένα παιδιά, μόνο ντροπή και οργή μου προκάλεσε αυτό το γεγονός. Η στοχοποίηση και δίωξη μιας εκπαιδευτικού, που αποφάσισε να μη σιωπήσει μπροστά σε όσα συμβαίνουν, στους πολέμους που μάλιστα μαίνονται όχι στην άλλη άκρη της γης, αλλά κοντά μας, στη γειτονική Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία. Πολέμους, στους οποίους συμμετέχει και η χώρα μας ως στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ, που εξοντώνει τους Παλαιστίνιους, άντρες, γυναίκες και παιδιά, αλλά και των ΗΠΑ, που αντιπαρατίθενται με τη Ρωσία, χρησιμοποιώντας σαν κρέας για τα κανόνια τον Ουκρανικό λαό.
Και αναρωτιέμαι… Άραγε ο ρόλος του εκπαιδευτικού αρχίζει και τελειώνει στη στείρα αναμετάδοση της διδακτέας ύλης; Ποιος ο ρόλος μας, η αποστολή μας αν όχι να λέμε την αλήθεια στα παιδιά, την ιστορική κι επιστημονική αλήθεια, μαθαίνοντάς τα να την αγαπούν και να την αναζητούν; Η αλήθεια όμως ενοχλεί γιατί αφυπνίζει, προβληματίζει, κινητοποιεί. Σε ωθεί να ψάξεις κι άλλο, να μάθεις κι άλλο, να πράξεις…
Γι’ αυτό, η κυβέρνηση και οι ευνοημένοι των πολέμων στη χώρα μας βάζουν λυτούς και δεμένους στην προσπάθεια συγκάλυψης από τη μία της αλήθειας και φίμωσης – καταστολής από την άλλη όσων προσπαθούν να τη φέρουν στο φως. Γι’ αυτό, το ΥΠΑΙΘ και η Διεύθυνση Εκπαίδευσης Δ΄ Αθήνας σε απόλυτη ευθυγράμμιση με τις επιταγές της Ισραηλινής πρεσβείας, έφτασαν στο σημείο, να ασκούν μια τέτοια κατάπτυστη, ανυπόστατη και πρωτοφανή δίωξη.
Την ώρα που τα σχολεία μας είναι γεμάτα με κατατρεγμένα παιδιά και μεταναστόπουλα, ως αποτέλεσμα των πολέμων, της οικονομικής ανασφάλειας κι ανέχειας, θέλουν εμάς τους εκπαιδευτικούς να μένουμε σιωπηλοί, απαθείς. Να ασκούμε σκυφτοί το παιδαγωγικό μας έργο στεγνά και αποστειρωμένα, συναινώντας ή ακόμα και συνηγορώντας σε αυτή την κατάσταση. Οι ίδιοι που μας λένε “μην παίρνετε θέση”, έχουν πάρει θέση και αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς, έχοντας κάνει τη χώρα μας συμμέτοχο στη σφαγή των λαών της Μέσης Ανατολής – από την οποία δε βγαίνει αλώβητος ούτε ο Ισραηλινός λαός – στην κονταρομαχία των λίγων, των ισχυρών σε βάρος του Ουκρανικού και του Ρώσικου λαού. Οι ίδιοι που προσπαθούν να μας εκφοβίσουν και να μας φιμώσουν, έχουν γεμίσει από άκρη σε άκρη τη χώρα μας με πολεμικές ΑμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις, καθιστώντας τη μάλιστα στόχο αντιποίνων.
Στον αντίποδα όλων αυτών, καθώς και της οργής κι αγανάκτησης που όλοι νιώσαμε για τη δίωξη της συναδέλφου μας, που δεν είπε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την αλήθεια στους μαθητές της για τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ, βρίσκεται η συγκίνηση και αισιοδοξία που αισθανθήκαμε από την αλληλεγγύη εκατοντάδων εργατικών σωματείων, φορέων και ομοσπονδιών με ψηφίσματα στήριξης της συναδέλφου, αλλά κι από τη μαζική συμμετοχή Συλλόγων εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και ΕΛΜΕ στην κινητοποίηση έξω από τη Δ΄ Διεύθυνση, την οποία σημάδεψε η μαχητική παρουσία Παλαιστινίων.
Για όλους όσους βρεθήκαμε σε αυτή την ηχηρή κινητοποίηση επιβεβαιώθηκε για ακόμα μια φορά ότι απέναντι στην προσπάθεια φίμωσης, ποινικοποίησης κι εκφοβισμού της αγωνιστικής στάσης και δράσης, της προώθησης – υπεράσπισης της αλήθειας και του δίκιου, της υιοθέτησης της σωστής πλευράς της Ιστορίας με τους λαούς του κόσμου, η καλύτερη, η πιο ηχηρή απάντηση είναι ο συλλογικός αγώνας μέσα από τους Συλλόγους, τα σωματεία μας χέρι χέρι με το υπόλοιπο εργατικό λαϊκό κίνημα!
Συνεχίζουμε λοιπόν στον ίδιο δρόμο, ακόμα πιο αποφασιστικά! Οι νέοι συνάδελφοι αναπληρωτές, όπως εγώ ενώνουμε τη φωνή μας και αγωνιζόμαστε με όλο τον υπόλοιπο κλάδο! Δίνουμε μαχητικό παρόν στην πανεργατική απεργία στις 20 Νοέμβρη και στους αγώνες που θα ακολουθήσουν! Για να μπορούμε να αντικρίζουμε τους – Έλληνες και αλλοεθνείς – μαθητές μας στα μάτια! Να αποτελούμε γι’ αυτούς παράδειγμα εναντίωσης στο άδικο κι όχι συμβιβασμού κι ατομισμού. Για να δικαιώσουμε τον αγώνα και τις δεκάδες κατακτήσεις του κλάδου, βάζοντας το λιθαράκι μας για τη συνέχεια!
“Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.” (Τάσος Λειβαδίτης)
Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
Να σταματήσει τώρα η εμπλοκή της χώρας μας στους πολέμους!
Αλληλεγγύη σε όλους τους λαούς που μαστίζονται από πολέμους για τα κέρδη των λίγων! Σε όλους τους λαούς που σηκώνουν κεφάλι και αγωνίζονται!
Κάτω τα χέρια από τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς
Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Τι ισχύει; Μύθοι, ανακρίβειες και υπερβολές.
