Τα σχολεία είναι μικρά οικοσυστήματα που αλλάζουν και διαμορφώνονται συνεχώς. Έτσι ανταποκρίνονται στις δικές τους ιδιαίτερες ανάγκες. Τα δίκτυα σχέσεων που δημιουργούνται κάθε φορά είναι μοναδικά. Καμία αξιολογική διαδικασία δεν μπορεί, μέσα σε μια διδακτική ώρα, να αφουγκραστεί τις ιδιαιτερότητες κάθε τάξης-μικροκοινότητας.
Το μόνο που θα έχει είναι ένα ελλιπές στιγμιότυπο της σχολικής ζωής (αν όχι μιας καλοπαιγμένης παράστασης), που δεν μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα. Θέλουμε να συνεχίσουν να υπάρχουν σχολεία που εξασφαλίζουν τη δυνατότητα σε κάθε μαθητή/τρια να ανθίσει – όχι σχολεία που βάζουν καλούπια. Σχολεία στα οποία κάθε μαθήτρια είναι μοναδική – όχι σχολεία που επιλέγουν τους μαθητές ανάλογα με τους βαθμούς τους. Θέλουμε γονείς συμπαραστάτες στην εκπαιδευτική διαδικασία – όχι γονείς χορηγούς.
Θέλουμε συμβούλους που η τάξη μας δεν είναι γι’ αυτούς πέρασμα, αλλά στάση – όχι συμβούλους επιθεωρητές. Θέλουμε ένα σχολείο με όρους ανθρωπινότητας και όχι χρηματοοικονομικούς. Στεκόμαστε απέναντι στις απειλές και τις πειθαρχικές διώξεις που μας εξαπολύουν.
Μας χρωστούν, δεν τους χρωστάμε.
Δεν εκβιαζόμαστε.
ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ – ΟΧΙ ΜΠΑΜΠΟΥΛΕΣ
