Σχολεία με σοβάδες που πέφτουν και μαθητές που κινδυνεύουν – Πρέπει να συμβεί το χειρότερο για να ασχοληθούν;
Από τη Θεσσαλονίκη, την Κέρκυρα μέχρι τη Λάρισα και από τη Λαμία μέχρι την Πάτρα, τα περιστατικά με φθορές σε σχολικά κτίρια επαναφέρουν το ίδιο, αμείλικτο ερώτημα: πόσο ασφαλή είναι τελικά τα σχολεία μας;
Δεν χρειάζεται να περιμένουμε το επόμενο σοβαρό ατύχημα μέσα σε μια σχολική τάξη για να αντιληφθούμε το πρόβλημα. Οι πτώσεις σοβάδων, οι φθορές στις οροφές και οι εικόνες εγκατάλειψης σε σχολικούς χώρους δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως συνηθισμένα περιστατικά ούτε ως κακές στιγμές της σχολικής καθημερινότητας.
Όταν ένας 14χρονος μαθητής καταλήγει στο νοσοκομείο μετά από περιστατικό με πτώση σοβάδων σε σχολείο της Θεσσαλονίκης, η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στην είδηση της ημέρας. Και όταν καταγράφονται αντίστοιχες ανησυχίες για σχολικά κτίρια σε άλλες πόλεις, το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό.
Το χειρότερο; Δεν μιλάμε για εγκαταλελειμμένα κτίρια που κανείς δεν χρησιμοποιεί. Μιλάμε για σχολεία όπου κάθε πρωί μπαίνουν παιδιά και εκπαιδευτικοί, με την αυτονόητη προσδοκία ότι θα επιστρέψουν ασφαλείς στα σπίτια τους.
Πόσες ακόμη προειδοποιήσεις χρειάζονται; Πόσες φωτογραφίες με πεσμένους σοβάδες, πόσες αίθουσες με προβλήματα και πόσα περιστατικά πρέπει να προηγηθούν για να περάσει η σχολική ασφάλεια από τις εξαγγελίες στην πράξη;
Η συντήρηση των σχολείων δεν είναι πολυτέλεια, ούτε επικοινωνιακό έργο για φωτογραφίες εγκαινίων. Είναι υποχρέωση. Και η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται κάθε φορά μετά το συμβάν, όταν όλοι αναζητούν ποιος γνώριζε, ποιος έλεγξε και ποιος έπρεπε να είχε παρέμβει.
Δεν θα έπρεπε να συνηθίσουμε να ακούμε τέτοιες ειδήσεις κάθε εβδομάδα. Δεν είναι φυσιολογικό να φοβόμαστε μήπως πέσει το ταβάνι σε μια τάξη. Και δεν είναι αποδεκτό να περιμένουμε να υπάρξει σοβαρός τραυματισμός για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι.
Τα σχολεία χρειάζονται ουσιαστικούς ελέγχους, άμεσες παρεμβάσεις και πραγματική συντήρηση. Όχι άλλες δικαιολογίες εκ των υστέρων.
Γιατί την επόμενη φορά μπορεί να μη μιλάμε για σοβάδες που έπεσαν, αλλά για συνέπειες που δεν διορθώνονται.
Από τα άδεια χωριά στα άδεια σχολεία: Το δημογραφικό αλλάζει την Ελλάδα
Σύλλογος Διδασκόντων: Πότε συνεδριάζει, ποιοι συμμετέχουν και πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις
