Καταρχήν χρήση του δικαιώματος αυτού θα κάνει το 99% των δικαιούχων και ίσως το 100% από όσους δηλώνουν ότι δε θα το πάρουν, επικαλούμενοι επιχειρήματα όπως ότι είναι τα “30 αργύρια” που προδίδουν την αντίσταση στην ανούσια επιβολή τηλεκπαίδευσης σε κάθε ευκαιρία.
Όμως η αντίθεση μας στη αντιεπιστημονική και επικοινωνιακή τακτική της επιβολής webex δια πάσαν αφορμή, δεν είναι επιδερμική ούτε βασίζεται στο ύψος του ποσού που θα χορηγηθεί για προμήθεια εξοπλισμού. Αντίθετα βασίζεται στην ουσία και σε παιδαγωγικά επιχειρήματα.
Οι εκπαιδευτικοί λένε εδώ και πολύ καιρό ότι η τηλεκπαίδευση ΔΕΝ είναι εκπαίδευση. Είναι μία μορφή επικοινωνίας, ενδεχομένως παιδαγωγικής επικοινωνίας, όμως δεν έχει καμία σχέση με εκπαίδευση. Δεν περιλαμβάνει την πεμπτουσία της παιδαγωγικής, δηλαδή την μαθητική αλληλεπίδραση και ένα σωρό άλλα που μπορούμε να πούμε πάνω σε αυτό.
Επομένως στη μεταcovid εποχή, όταν τα σχολεία κλείνουν το πολύ για 4-5 μέρες ανά σχολικό έτος, το επιχείρημα είναι ότι η τηλεκπαίδευση για μία μέρα χιονιού είναι απλά επικοινωνιακή επίδειξη και δεν προσφέρει παιδαγωγικά οφέλη, εκτός αν κάποιος επιστημονικά τεκμηριώσει το αντίθετο. Επίσης δημιουργεί κοινωνικές αδικίες και ανισότητες για τους οικονομικά ασθενέστερους μαθητές που δεν μπορούν να ακολουθήσουν, ενώ αποκλείει και τα παιδιά που λόγω προβλημάτων της εκάστοτε κακοκαιρίας ή λόγω αδυναμίας των γονέων να βοηθήσουν, δεν συνδέονται ποτέ στα τηλεμαθήματα.
Σε ότι έχει να κάνει με τον απαρχαιωμένο σχολικό εξοπλισμό, φυσικά πρέπει να τονιστεί με όλους τους τρόπους ότι το 200αρι voucher ΔΕΝ δίνει καμία λύση, είναι ψίχουλα, σταγόνα μπροστά στον ωκεανό των αναγκών εξοπλισμού και ουσιαστικά ένα φύλλο συκής που επιστρατεύεται, αλλά δεν μπορεί να κρύψει τη γύμνια της εκπαίδευσης σε τεχνολογικό επίπεδο.
Πάλι βέβαια δεν αποτελεί αντίσταση να μην το πάρει ο νεοδιόριστος των 720ευρώ στο μονοθέσιο χωρίς φωτοτυπικό που θέλει να βγάλει ένα φυλλάδιο και δεν μπορεί, ή ο αναπληρωτής των 870ευρώ. Είναι σαν να λέμε ότι θα αντισταθούμε, μη παίρνοντας το μισθό μας, επειδή είναι χαμηλός. Εξάλλου και αν δεν τα έπαιρνε κανένας, το έτοιμο επιχείρημα του υπουργείου θα ήταν, ότι εγώ σας επιχορήγησα, τόσα είχα.. και εσείς αρνείστε. Ας τα παίρνατε..
Οπότε δεν έχει βάση το να απορρίψουμε ένα ποσό επιχορήγησης επειδή είναι μικρό, ή επειδή χρησιμοποιείται επικοινωνιακά, αλλά να αναδείξουμε την ανεπάρκεια του, τον προσχηματικό χαρακτήρα του και να διεκδικήσουμε πραγματικές λύσεις. Η αντίσταση στις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές, η διεκδίκηση αξιοπρεπούς χρηματοδότησης για τον εξοπλισμό και γενικά οι διεκδικήσεις και οι αγώνες του κλάδου απαιτούν συγκροτημένη επιχειρηματολογία για αποδόμηση πρώτα σε ιδεολογικό επίπεδο των υφιστάμενων πολιτικών και μετά θέλουν πραγματικό αγώνα στο δρόμο, στις απεργίες, μέσα και έξω από τα σχολεία.
Για αυτό ο εκπ/κος της μαχόμενης εκπαίδευσης είναι αδιάφορο αν πάρει τα 200ευρώ ή όχι, θα πρέπει να είναι έτοιμος όμως να δώσει και 200 και 300 και 400 ευρώ στις επόμενες απεργίες, να κατέβει στο δρόμο με προσωπικό κόστος, για να διεκδικήσει καλύτερες μέρες. Αυτό ναι, θα είναι μια προσωπική επανάσταση.
