Παρακολούθησα την εναρκτήρια συνάντηση του Εφηβικού Πανεπιστημίου Μεταξουργείου- Κολωνού στο πολυδιδασκαλείο ανθρωπιστικών τεχνών και επιστημών Φωταγωγός. O καθηγητής δημόσιας ιστορίας του Παντείου Χάρης Αθανασιάδης συνομίλησε με τους έφηβους και τις έφηβες μαθητές και μαθήτριες για τη σύνθετη δεκαετία του ’40. Όταν λέω «συνομίλησε», το εννοώ κυριολεκτικά. Δεν ήταν καθόλου μια από καθέδρας ομιλία, όπως φοβόμουν. Τα παιδιά έκαναν εξαιρετικές παρατηρήσεις και ερωτήσεις καθ’όλη τη δίωρη διάρκεια, χωρίς να κουραστούν καθόλου.
Θα μου πείτε γιατί να παρακολουθήσει ένας/μία έφηβος/η κάτι τέτοιο, ειδικά ας πούμε στο Λύκειο, που έχει πάρα πολλά να κάνει, και να «σπαταλήσει» το πρωινό Σαββάτου 11-1? Επίσης, δεν γίνονται τέτοιες συναντήσεις στα σχολεία; Και απαντώ: επειδή αυτό που γίνεται στο Φωταγωγό αξίζει πραγματικά και είναι διαφορετικό από οτιδήποτε, πολύ σπάνια, οργανώνουν ευαισθητοποιημένοι εκπαιδευτικοί στα σχολεία.
Γιατί αξίζει πραγματικά; Πρώτον γιατί έχει μια εξαμηνιαία δομή, ένα πρόγραμμα δηλαδή που τα παιδιά έρχονται σε επαφή και ανοίγουν τους ορίζοντές τους με τη βοήθεια εξαιρετικών επιστημόνων και ερευνητών/τριών από πολύ διαφορετικά πεδία. Ας ξεχωρίσω μερικούς τίτλους από το χειμερινό τρέχον εξάμηνο για να καταλάβετε: «Κανίβαλοι, πειρατές, Ινδιάνοι και η φιλοσοφία», «Τι είναι το Πανεπιστήμιο;», «Τι είναι κριτική δημοσιογραφία;», «Η άλλη διάσταση των μαθηματικών» κλπ. Κάθε Σάββατο, τα παιδιά θα συνομιλούν με ένα νέο πεδίο, με έναν τελείως διαφορετικό πολύ αξιόλογο άνθρωπο (γνωρίζοντας μερικούς το διαβεβαιώνω αυτό). Θα έρχονται έτσι σε επαφή με το άγνωρο, με κάτι που ίσως δεν έχουν φανταστεί καν ότι υπάρχει, θα κατανοούν όλο και περισσότερο πώς εργάζονται οι άνθρωποι σε διαφορετικά πεδία. Δεν ξέρω πού αλλού μπορούν να βρουν κάτι τέτοιο. Και θέλω να σας πω κάτι και ως εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας αλλά και ερευνητής: Το άνοιγμα στις θάλασσες της γνώσης αξίζει: ειδικά για έφηβες/ους. Το κλείσιμο στον εαυτό, σε κάποια ταύτιση με ένα μοναδικό αντικείμενο, ειδικά τώρα στα πρώτα βήματά τους σε επιλογές στη ζωή -και μάλιστα με βάση το τι προστάζει η αγορά (που σε λίγο καιρό θα προστάζει άλλα)- είναι καταστροφή. Και αυτό είναι επίσης μια διαφορά με one-off (στιγμιαίες) αντίστοιχες εκδηλώσεις που μπορεί να οργανώνει και κάποιος/α εκπαιδευτικός στο σχολείο, Γιατί αυτές έχουν να κάνουν συνήθως και με τα πιο στενά ενδιαφέροντα/ειδικότητα του συναδέλφου/ισσας. Οπότε χάνεται η ευρύτητα των οριζόντων.
Ξεχωρίζω αυτούς τους λόγους να στηρίξουν εκπαιδευτικοί, γονείς και πάνω από όλα παιδιά αυτή την καινοτόμα προσπάθεια. Και για έναν ακόμα σπουδαίο λόγο. Πέρα από το ότι ο Φωταγωγός είναι ένας πανέμορφος χώρος πολύ κοντά στο μετρό Μεταξουργείο, οι χώροι είναι πάνω από όλα οι άνθρωποί τους. Ο Σωτήρης Σιαμανδούρας και η Μαρία Παπαγεωργίου είναι δύο φωτεινοί φάροι, δύο εξαιρετικοί φιλόλογοι και εκπαιδευτικοί, και κάνουν όσα κάνουν με μεράκι, διάθεση προσφοράς, και βαθιά ανθρωπιστική παιδεία. Οπότε, οτιδήποτε γίνεται στον Φωταγωγό, για μαθητές/τριες αλλά και για μεγάλους (εγώ ας πούμε παρακολουθώ το εξαιρετικό εργαστήρι αρθρογραφίας) πραγματικά αξίζει. Ελάτε, φέρτε και τα παιδιά και θα καταλάβετε.
Πληροφορίες για το Εφηβικό Πανεπιστήμιο εδώ: https://fotagogos.gr/efiviko-panepistimio-kolonou-metaxourgeiou/
Πληροφορίες για τον ξεχωριστό αυτόν χώρο και αυτά που κάνει εδώ: https://fotagogos.gr/
Γιάννης Μπρούζος
Εκπαιδευτικός, Διδάκτωρ Φυσικής, Ερευνητής
