Όπως όλοι ξέρουμε η εκπαιδευτική καθημερινότητα δεν παύει να μας εκπλήσσει, ο διευθυντής της σημερινής περίπτωσης όμως, μας εκπλήσσει λίγο παραπάνω. Στη χώρα λοιπόν που η υπογεννητικότητα χτυπά κόκκινο, σε μια χώρα με ώριμα πια εργασιακά δικαιώματα(αν εξαιρέσουμε τους νόμους Χατζηδάκη και Γεωργιάδη φυσικά), σε μια χώρα της Ε.Ε. και μάλιστα στο δημόσιο τομέα, η εγκυμοσύνη μίας εργαζόμενης μητέρας γίνεται αιτία στοχοποίησης της. Δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε πολλά. Και μόνο η αναφορά του περιστατικού τα λέει όλα.
Δασκάλα που επαναπροσλήφθηκε σε σχολείο στο οποίο υπηρετούσε και πέρσι ενημέρωσε το διευθυντή της ότι είναι έγκυος και ότι θα βγει σε άδεια κύησης, όπως προβλέπει ο νόμος και καθώς είναι απαραίτητο στην κατάσταση της. Να σημειώσουμε ότι στο παρελθόν ο ίδιος διευθυντής στην προηγούμενη εγκυμοσύνη της εκπαιδευτικού της είχε κάνει επίθεση δια τηλεφώνου, επειδή τότε έκανε χρήση της άδειας ανατροφής. Όταν λοιπόν ο προϊστάμενος της σχολικής μονάδας ενημερώθηκε για την νέα εγκυμοσύνη της εκπαιδευτικού, σε αυστηρό τόνο της είπε ότι τα ίδια έκανε και στο άλλο σχολείο της(!), ότι πήρε άδεια και άφησε τη δουλειά της ότι είναι αντισυναδελφικό να πηγαίνει σε ένα σχολείο και να βγαίνει σε άδεια κύησης(!). Επίσης, της είπε ότι θα έπρεπε να δηλώσει άλλο σχολείο! Ακόμη φώναξε στους υπόλοιπους συναδέλφους του σχολείου μετά την αποχώρηση της εκπαιδευτικού από το χώρο, ότι αυτή θα πάει για λίγο και ότι θέλει και να πάρει και άδεια και ότι αυτό είναι ανεπίτρεπτο! Τέλος στη επόμενη συνάντηση της δασκάλας με τον διευθυντή, εκείνος της είπε ότι δεν είναι σωστή συνάδελφος. Οδηγός δικαιωμάτων αναπληρωτών/τριών
Προς κάθε συνάδελφο που βιώνει ανάλογα περιστατικά η μόνη ενδεδειγμένη αντιμετώπιση είναι να ενημερώνει αμέσως το τοπικό σωματείο εκπαιδευτικών. Προς κάθε διευθυντή που “αγωνιά” με αυτόν τον τρόπο, για τα κενά στο σχολείο του, να του πούμε ότι για τις ελλείψεις στην εκπαίδευση φταίει το υπουργείο παιδείας και όχι οι εκπαιδευτικοί που είναι άνθρωποι και δημιουργούν οικογένειες. Δε χωρά περαιτέρω σχολιασμός στο περιστατικό, μας αφήνει και εμάς όπως φανταζόμαστε και εσάς, άφωνους…
