Είναι εντυπωσιακό το πόσο ξεκάθαρα πλέον, στα όρια της ωμότητας, προωθούνται οι νέες «αξίες» για την εκπαίδευση και την κοινωνία που βρίσκονται προφανώς στον πυρήνα της πολιτικής σκέψης της παρούσας ηγεσίας. Συχνά μάλιστα η προώθηση αυτή γίνεται μέσω «επίδειξης πυγμής» και συνδέονται με την προειδοποίηση ποινών. Τα παραδείγματα είναι αρκετά αρκεί να δούμε με μία πιο κριτική ματιά τα τελευταία θέματα της εκπαιδευτικής επικαιρότητας:
Εσωτερικός Κανονισμός. Ο σχολικός εσωτερικός κανονισμός παρουσιάστηκε εδώ και μια τετραετία ως άλλη μια σούπερ καινοτομία που θα λύσει προβλήματα και θα εδραιώσει κανόνες, και τι κανόνες(!), γραπτούς και προσυμφωνημένους. Ακούγεται εύηχα στα αυτιά της πλειοψηφίας, μιας και είναι τεχνοκρατικός όρος και πλέον ο τεχνοκρατισμός κερδίζει έδαφος. Όμως στην πράξη ο εσωτερικός κανονισμός δεν αποδεικνύεται ότι βοήθησε στο ελάχιστο. Για τους περισσότερους διευθυντές είναι άλλος ένας γραφειοκρατικός βραχνάς. Η αναποτελεσματικότητα του για πολλούς ήταν προδιαγεγραμμένη εξ αρχής, καθώς τα παιδαγωγικά προβλήματα δεν είναι δυνατόν να λύνονται με γραφειοκρατικές απαντήσεις. Το ίδιο ίσως αποδειχθεί στο μέλλον και για την πλατφόρμα bullying.
Υπογράφεις τον κανονισμό ή δεν πας σχολείο. Παρόλο λοιπόν που καμία μαθητική συμπεριφορά δεν αλλάζει επειδή κάποιος το έγραψε σε ένα χαρτί και ένας εκπρόσωπος του δήμου(!) το συνυπόγραψε, αυτό το χαρτί αναδεικνύεται ως ευαγγέλιο της σχολικής ζωής, τόσο ιερό που ο υπουργός δηλώνει ότι όποιος γονέας δεν υπογράφει αποδοχή σε αυτό, δε θα εγγράψει το παιδί του στο σχολείο! Όσο εξωπραγματική και να φαίνεται μια τέτοια δήλωση, σίγουρα ο υπουργός γνωρίζει ότι η φοίτηση είναι(ακόμη;) υποχρεωτική και κανένας κανονισμός δεν επιτρέπεται να γίνει προαπαιτούμενο της πρόσβασης ενός παιδιού στην εκπαίδευση. Περισσότερο από λάθος λοιπόν, μια τέτοια δήλωση σκιαγραφεί βαθύτερες στοχεύσεις και αντιλήψεις. Ίσως λοιπόν ακόμα και η ίδια η φοίτηση ενός παιδιού στο σχολείο σε κάποιες συλλογιστικές ιθυνόντων να μην είναι υποχρέωση και συνταγματικό δικαίωμα, αλλά ατομική ευθύνη του γονέα…
Αμφισβήτηση της επιστημονικής υπόστασης του εκπαιδευτικού. Το μεγάλο πρόβλημα όμως των εσωτερικών κανονισμών είναι ότι συνυπογράφονται από εκπρόσωπο του Δήμου και από εκπρόσωπο των γονέων. Αλήθεια πως θα σας φαινόταν αν τον εσωτερικό κανονισμό των νοσοκομείων τον συναποφάσιζε ένας αντιδήμαρχος μαζί με έναν εκπρόσωπο των ασθενών;(σκεφτείτε το ίδιο με ένα στρατόπεδο ή ένα ΑΕΙ). Τρελό έτσι; Όμως για το σχολείο σε κάποιους φαντάζει λογικό, ακριβώς επειδή επιχειρείται να αφαιρεθεί η επιστημονική υπόσταση από τους εκπαιδευτικούς και ζητήματα παιδαγωγικής φύσεως να μετατραπούν σε καθημερινά για τα οποία μπορεί να αποφασίζει οποιοσδήποτε, ακόμα και εάν δεν έχει την παραμικρή επιστημονική κατάρτιση. Η ίδια αντίληψη είναι πίσω και από την ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Αλήθεια σε ποιο πεδίο είδατε να παρατηρείται live η δουλειά κάποιου επιστήμονα και να βαθμολογείται από έναν συνάδελφό του; Όχι βέβαια δε γίνονται αυτά σε ένα επιστημονικό πεδίο, μόνο στους εκπαιδευτικούς…
Ατομική ευθύνη και στις σχολικές φθορές. Κάθε σχολική φθορά θα επιβαρύνει οικονομικά την οικογένεια του μαθητή που την προκάλεσε ακούσαμε την προηγούμενη βδομάδα από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου παιδείας. Εδώ, πέρα από την αποθέωση της ατομικής ευθύνης, αντιμετωπίζουμε άλλο ένα συστατικό του τρέχοντος μίγματος πολιτικής, το λαϊκισμό. Βλέπεται πάλι ίσως σε ένα ακροατήριο, το «όποιος σπάει πληρώνει» μπορεί να ακούγεται ευχάριστα. Όμως πρώτον στην πράξη αυτό είναι αδύνατον να εφαρμοστεί και να επιβάλει ένα σχολείο την πληρωμή μίας ζημιάς, γιατί μοιραία θα υπάρχουν αντιδικίες για το αν και κατά πόσο όντως ευθύνεται ένα συγκεκριμένο παιδί, σε σημείο που θα βρίσκουν συχνά τον μπελά τους οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, εάν προσπαθούν σε ρόλο δικαστή να επιβάλουν την πληρωμή. Συγχρόνως δε η αντίληψη αυτή ίσως αποδειχθεί χρήσιμη, ώστε να κρυφτεί από πίσω η δραστική μείωση των δαπανών για τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων που αναμένουν οι εκπαιδευτικοί να συντελεστεί από τη νέα σχολική χρονιά, ως αποτέλεσμα και της κατάργησης των σχολικών επιτροπών. Ίσως λοιπόν για την κακή κατάσταση των κτιρίων στο μέλλον να ακούσουμε ότι κάπου τελικά δε φταίει η υποχρηματοδότηση, δε φταίει η πολιτεία, αλλά κάποιοι γονείς που δεν πληρώνουν τις ζημιές τους. Πάλι λοιπόν όλα είναι θέμα.. ατομικής ευθύνης και o ρόλος της πολιτείας όλο και εξαφανίζεται.
Εν ολίγοις, το τρέχον μίγμα εκπαιδευτικής πολιτικής πίσω από τις απειλές και τις δικαστικές προσφυγές απέναντι σε απεργούς εκπαιδευτικούς, πίσω από την περισσότερη γραφειοκρατία, πίσω από την αγωνιώδη αναζήτηση της ιδιωτικοποίησης κρύβει τις βαθύτερες αντιλήψεις από τις οποίες όλα αυτά πηγάζουν. Αντιλήψεις όπως η αμφισβήτηση της επιστημονικής υπόστασης του εκπαιδευτικού, ο λαϊκισμός στο επικοινωνιακό παιχνίδι, η ατομική ευθύνη, ο τεχνοκρατισμός, αλλά και η αμφισβήτηση βαθιά ριζωμένων ιδανικών όπως και η ίδια η υποχρεωτική εκπαίδευση…
Πήγη: selidodeiktis.edu.gr
